ਬੁਰਕਾ ਨਾ ਪਾਉਣ 'ਤੇ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦੋ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਘਰ 'ਚ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ, ਪੁਲਿਸ ਤੇ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, ALTAF
- ਲੇਖਕ, ਦਿਲਨਵਾਜ਼ ਪਾਸ਼ਾ
- ਰੋਲ, ਬੀਬੀਸੀ ਪੱਤਰਕਾਰ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੋਟਾ ਪਰਦਾ ਹਟਾ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਟੋਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਬਿਸਤਰਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਮੰਜੀਆਂ ਬਿਸਤਰਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੈਸ ਸਟੋਵ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਭਾਂਡੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਮਰਾ ਰਸੋਈ ਵੀ ਸੀ।
ਇਸ ਘਰ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵਿਹੜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਚੁੱਲ੍ਹਾ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਠੰਡਾ ਪਿਆ ਹੈ।
16 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਮਲੀ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਉਸੇ ਘਰ ਦੇ ਟਾਇਲਟ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਟੋਏ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਲਾਸ਼ਾਂ ਬਰਾਮਦ ਕੀਤੀਆਂ।
ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਤਾਹਿਰਾ ਦੇ ਪਤੀ ਫਾਰੂਕ ਨੂੰ ਤਾਹਿਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਨਾਬਾਲਗ ਧੀਆਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਪੱਛਮੀ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਮਲੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕਾਂਧਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਿਮ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਵਾਲਾ ਗੜ੍ਹੀ ਦੌਲਤ ਪਿੰਡ ਕਤਲੇਆਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੋਂ ਹੀ ਸੁਰਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ, ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਫਾਰੂਕ ਅਤੇ ਇਸ ਕਤਲ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੇ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਬਿਆਨਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਾਹਿਰਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਇਸ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਦੀਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀਮਤ ਸੀ।
ਉਹ ਕਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਗਈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਪਰਕ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮਲੀ ਦੇ ਪੁਲਿਸ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਨਰਿੰਦਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਦੌਰਾਨ, ਮੁਲਜ਼ਮ ਫਾਰੂਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬੁਰਕਾ ਪਹਿਨੇ ਜਨਤਕ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹੀ ਕਤਲ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਫਾਰੂਕ ਦੀ ਮਾਂ, ਨਰਗਿਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖੇ ਜਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਪਰਦੇ ਹੇਠ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਾਹਿਰਾ ਅਤੇ ਫਾਰੂਕ ਦੇ ਪੰਜ ਬੱਚੇ ਸਨ: ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਚੌਦਾਂ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂ ਮਦਰੱਸੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ?
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, ALTAF
ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਫਾਰੂਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤਾਹਿਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ 9-10 ਦਸੰਬਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਧੀ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਟੇ ਗਏ ਟੋਏ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵੱਡੀ ਧੀ ਚੌਦਾਂ-ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਧੀ ਛੇ-ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ।
ਪੁਲਿਸ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਨਰਿੰਦਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, "ਫਾਰੂਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤਾਹਿਰਾ ਨਾਲ ਬੁਰਕਾ ਪਹਿਨੇ ਬਿਨਾਂ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਆਵਾਜਾਈ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।"
ਤਿੰਨ ਬਚੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਫਾਰੂਕ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਪਹਿਲਾਂ, ਤਾਹਿਰਾ ਅਤੇ ਫਾਰੂਕ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਤਾਹਿਰਾ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਬਿਨਾਂ ਬੁਰਕਾ ਪਹਿਨੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਇਹ ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤਾਹਿਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਸਾਧਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਪੁਲਿਸ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਨਰਿੰਦਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੁਲਜ਼ਮ ਤੋਂ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਖੁਲਾਸਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਤਾਹਿਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਘਰੋਂ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਫਾਰੂਕ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਕ ਕਾਰ ਬੁੱਕ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਬੱਸ ਨਹੀਂ ਲਈ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਬੁਰਕੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।"
ਪੁਲਿਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਫਾਰੂਕ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤਾਹਿਰਾ ਦੇ ਇਸ ਕਦਮ ਨੂੰ ਨਾਫਰਮਾਨੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।
ਨਰਿੰਦਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਹਥਿਆਰ ਖਰੀਦੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਟੋਆ ਪੁੱਟਣ ਲਈ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤਾਹਿਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਇਆ।"
ਪੁਲਿਸ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਜਾਂਚ ਦੌਰਾਨ, ਫਾਰੂਕ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਸੀ। ਧੀਆਂ ਜਾਗ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।"
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, ALTAF
ਪੁਲਿਸ ਜਾਂਚ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਲਜ਼ਮਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ, ਇੱਕ ਟੋਏ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਕੰਕਰੀਟ ਦਾ ਫਰਸ਼ ਬਣਵਾਇਆ।
ਫਾਰੂਕ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਫਾਰੂਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਮਰਾ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਬੱਚੇ, ਸਾਰੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹੋਟਲ ਤੋਂ ਲਿਆਂਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਦੂਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਭੈਣ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਫਾਰੂਕ ਦੀ ਮਾਂ, ਅਸਗ਼ਰੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ।"
ਆਪਣੀਆਂ ਪੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਨੂੰਹ ਦੇ ਲਾਪਤਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਾਰੂਕ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾਊਦ ਸਥਾਨਕ ਪੁਲਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਪੁਲਿਸ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਨਰਿੰਦਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਫਾਰੂਕ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ 'ਤੇ, 16 ਦਸੰਬਰ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ ਟੋਏ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹਥਿਆਰ ਬਰਾਮਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਲੀ ਕਾਰਤੂਸ ਵੀ ਬਰਾਮਦ ਕੀਤੇ ਗਏ।"
ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਜਾਂਚ ਵਿੱਚ, ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਦਾ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪੁਲਿਸ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਫਾਰੂਕ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਸਨੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ।
ਨਰਿੰਦਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਫਾਰੂਕ ਕਿਵੇਂ ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਗੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"
ਜਾਂਚ ਦੌਰਾਨ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਫਾਰੂਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਆਧਾਰ ਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਸਰਕਾਰੀ ਯੋਜਨਾ ਦਾ ਲਾਭ ਲਿਆ ਸੀ।
ਫਾਰੂਕ ਦੀ ਮਾਂ ਅਸਗ਼ਰੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਕਾਰਡ ਉਦੋਂ ਬਣਵਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਸੀਂ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਫਾਰੂਕ ਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਬਣਵਾਇਆ।"
ਤਾਹਿਰਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, PARAS JAIN
ਫਾਰੂਕ ਦੀ ਮਾਂ ਅਸਗ਼ਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਦੀ ਨੂੰਹ ਤਾਹਿਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਗਈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ।
ਅਸਗ਼ਰੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਨੂੰਹ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।"
ਫਾਰੂਕ ਦੀ ਇੱਕ ਭੈਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਨੇ ਪਿਛਲੇ ਛੇ-ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਤਾਹਿਰਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਨੇ ਤਾਹਿਰਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਨਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਨਾ ਛੱਤ 'ਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇਖੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਹਰ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਤਾਹਿਰਾ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਜ਼ਰੂਰ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਸਨ।"
ਤਾਹਿਰਾ ਸਖ਼ਤ ਪਰਦਾ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਸ ਮੁਸਲਿਮ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਮ ਪ੍ਰਥਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬੁਰਕੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸਨ।
ਦੋ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, "ਬੁਰਕਾ ਪਹਿਨਣਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।"
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਥੇ ਕਾਲਜ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ।
ਤਾਹਿਰਾ ਦੀ ਇੱਕ ਗੁਆਂਢਣ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਪਛੜਿਆਪਣ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਛੋਟੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।"
ਪੱਛਮੀ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮੁਸਲਿਮ ਬਹੁਲ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਿਮ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰਕਾ ਪਹਿਨਣਾ ਇੱਕ ਆਮ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ।
ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ 'ਤੇ, ਫਾਰੂਕ ਦੇ ਇੱਕ ਗੁਆਂਢੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੁਰਕਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਬੁਰਕੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ।"
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, ALTAF
ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਤਾਹਿਰਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸਾਈਡ ਫੋਟੋ ਮਿਲੀ ਹੈ ਜੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਦੌਰਾਨ ਲਈ ਗਈ ਸੀ।
ਇਸ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਤਾਹਿਰਾ ਦੇ ਵਜੂਦ ਦਾ ਕੋਈ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਤਾਹਿਰਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਪਾ ਰਹੇ।
ਇੱਕ ਧੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਸਵੀਰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਹੈ।
ਅਸਗ਼ਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੂੰਹ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਫੋਟੋ ਤਾਹਿਰਾ ਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਾਹਿਰਾ 35-36 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੋ ਕਮਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕਰ ਲਈ।
ਨਰਗਿਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਇਹ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਖਰੀਦਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।"
ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, ALTAF
ਫਾਰੂਕ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤਾਹਿਰਾ ਅਤੇ ਦੋ ਨਾਬਾਲਗ ਧੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਪਿੱਛੇ ਹਨ।
ਫਾਰੂਕ ਦੇ ਬੱਚੇ ਕਦੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂ ਮਦਰੱਸੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਧੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ ਦੁਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲਮਾ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਸਕੂਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦਾ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜ੍ਹ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿਰ ਮੁਰਝਾਅ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਬੱਚੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਰਾ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਸਕੂਲ ਜਾਵਾਂ ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਚਾਚੇ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗਿਆ ਸੀ।"
ਫਾਰੂਕ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਬਾਲਗ ਪੁੱਤਰ ਕੰਮ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜਾ ਘਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬੱਚਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਭੇਜਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਹੁਣ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਭੇਜਣ ਲਈ ਪਹਿਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਲਿਸ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਨਰਿੰਦਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਦਾਖਲਾ ਕਰਵਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਸਹੂਲਤਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਸ ਮੁੱਦੇ 'ਤੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੈਜਿਸਟਰੇਟ ਨਾਲ ਵੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਬਾਲ ਭਲਾਈ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਇਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਬੀਬੀਸੀ ਲਈ ਕਲੈਕਟਿਵ ਨਿਊਜ਼ਰੂਮ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ
