Mama ambaye alimpata binti yake aliyepotea miaka 27 iliyopita

Huko Mexico, nchi iliyo na zaidi ya watu 110,000 waliopotea kulingana na takwimu rasmi, pia kuna visa vingine vyenye mwisho mzuri ambao unawakilisha mwanga mdogo wa matumaini kwa familia nyingi kwamba siku moja wanaweza kuunganishwa tena na wapendwa wao.

Hiki ndicho kilichompata Lorena Ramírez, ambaye binti yake Juana alitoweka si chini ya miaka 27 iliyopita na ambaye, zaidi ya miezi sita iliyopita, alimkumbatia tena.

Ijapokuwa muda wote huo ulipita, mwanamke huyo anahakikisha kwamba hakupoteza kamwe tumaini la kumpata msichana huyo mwenye umri wa miaka mitatu na kwamba hakufikiri kamwe kwamba hakuwa bado hai.

Na ingawa sasa, akiwa na umri wa miaka 50, anatazamia siku zijazo kwa matumaini, machozi hutiririka mashavuni mwake anapokumbuka maisha yake yalivyokuwa bila binti yake na bila kujua nini kilimpata.

Akiwa na nguvu na umakini, Ramírez anakiri kwamba hii iliashiria maisha yake milele, hadi kufikia hatua ya "kuishi kwa ajili ya kuishi" na kumgeuza kuwa mwanamke baridi na mgumu zaidi.

Baada ya kuungana kwao mwaka jana kupata madhara makubwa nchini Mexico, Ramírez alishiriki hadithi yake na BBC, jinsi uhusiano wake na binti yake ulivyo miezi kadhaa baada ya kuungana tena na jinsi anapanga kurejesha maisha yao pamoja kuanzia sasa na kuendelea.

Huu ni ushuhuda wake.

Hadi Oktoba 1, 1995, tulikuwa familia ya kawaida.

Binti yetu Juana alikuwa amezaliwa miaka mitatu kabla na alikuwa mwenye furaha kamili. Alikua kama mtoto yeyote. Nyumbani alikuwa mzungumzaji sana, lakini nje alikuwa amekasirika sana na watu.

Ninakumbuka kila kitu kuhusu yeye. Alipenda kuimba wimbo "I am from America" na alikuwa akipenda sana chops zake za kukaanga. Lakini ilikuwa ni hatua fupi sana... hujui nini kinaweza kutokea. Lakini tulifurahia miaka hiyo mitatu kadiri tulivyoweza.

Siku hiyo katika 1995 tuliamua kutembea-tembea katika msitu wa Chapultepec huko Mexico City pamoja na mume wangu, Juana na watoto wangu wengine wawili wakubwa, na watu wa ukoo wa mume wangu. Tuliingia kwenye bustani ya wanyama, kisha tukaketi kula na watoto wangu walicheza ... kila kitu kilikwenda kawaida.

Lakini tulipokuwa tukienda, mume wangu alikuwa amemshika binti yangu mdogo kwa mkono wa kulia na mimi kwa mkono wa kushoto. Tulifanya duara kuwaaga watu wengine na nikamwacha binti yangu kwa muda. Inatokea kwamba mume wangu alifanya hivyo pia na, mara moja, nikaona kwamba alikuwa amekwenda.

Sijui kama ilikuwa ni mawazo ya mama, lakini nilichukulia kawaida wakati huo kwamba binti yangu alikuwa ameibiwa kutoka kwangu.

Nilikimbilia lango moja la msituni na kuwataka wafunge milango yote ya kuingilia lakini yule polisi akaniambia hapana kwani wakati huo kila mtu alikuwa akitoka kwenye mbuga ya wanyama na hakuweza.

Niliingia huku nikipiga kelele, lakini sikufanikiwa. Tulingoja lango la mwisho msituni lifungwe, lakini binti yangu hakutokea.

Tulienda kuripoti kilichotokea kwa mamlaka lakini waliniambia kwamba nilipaswa kusubiri saa 72 kwa sababu inaweza kutokea huko. Niliwaambia kwamba singeweza kufanya hivyo kwa sababu alikuwa msichana wa miaka mitatu. Hakuwa ameenda hivyo kwa sababu alitaka.

Kutafuta

Nilitafuta kupitia vyombo vya habari ili watu wanisikilize, kwa bahati mbaya haiwezekani wakati wewe ni maskini sana na huna njia wala rasilimali. Watu wachache walinisaidia isipokuwa majirani zangu, ambao walikusanyika kutengeneza vipeperushi na picha ya binti yangu, kuvibandika na kuvisambaza.

Wiki moja ilipita na tayari nilikuwa nimekata tamaa. Sikujua nifanye nini wala niende wapi. Nilipiga kelele, kulia na kusihi, lakini hakuna mtu aliyenisikiliza. Mume wangu alikuwa fundi matofali na niliosha na kufanya kazi za nyumbani. Tangu wakati huo, tumejitolea pia wakati wetu kumtafuta Juana.

Wakati mmoja, nilikutana na msichana ambaye alikuwa akipitia jambo hilo hilo na akanialika kwenye wakfu wa watoto walioibiwa. Nilipoingia na kuona kuta zote zimefunikwa na picha za watoto walioibwa, niliwaza, nini kinaendelea? Ikiwa hawakupatikana, itakuwaje kwa binti yangu?

Na kwa hivyo wakati ulipita. Sikuzote nilitangaza kesi ya binti yangu na nikaanza kuomba picha zake za uigaji zitengenezwe na sura ambayo angekuwa nayo wakati huo. Lakini, ingawa ningependa maisha yasimame kwa kila mtu, maisha yanaendelea.

Pia katika familia yangu, ambapo watoto wangu walikuwa wakikua. Hata hivyo, tangu wakati huo, kusherehekea Krismasi, Wafalme, sherehe za kuzaliwa, Siku ya Mama ... siku zote niliwaambia kwamba hakuna kitu cha kusherehekea.

Waliniambia hata kucheza kwenye sherehe za shule na nikawaambia siendi. Walisema hawakuwa na lawama kwa kile kilichotokea, na ilikuwa kweli. Kwa bahati nzuri, watoto wangu hawajawahi kudai chochote kutoka kwangu.

Miaka ilianza kupita, na nilikuwa na binti wengine wawili. Lakini kila siku ya kuzaliwa kwa Juana ilipofika, nilisali sana kwa Mungu ili aweze kuwa sawa na kunipa fursa ya kumuona tena.

Muda ulizidi kwenda lakini sikuwahi kupoteza imani ya kumpata akiwa hai. Kila mara niliuliza maisha yake yangekuwaje, ikiwa angekuwa kama binti zangu wengine, ikiwa angekuwa na watoto... Yote yalikuwa maswali yasiyo na majibu. Hivyo ndivyo miaka 20, 21, 22 ilivyopita...

Mara nyingi nilitoka nje ya jiji ili kukutana na watu wanaofanana naye, au ambao walikuwa wameona tangazo na kufikiria kuwa wanaweza kuwa Juana. Nilikutana na hadithi nyingi za wasichana tofauti. Lakini hapana, hawakuwa yeye.

Muungano

Miaka mitatu iliyopita mume wangu alifariki. Tulikuwa na miaka 31 kwenye ndoa. Ilikuwa ni hasara kubwa sana. Siku alipoaga dunia, nilimwambia: "Kwa kuwa uko upande mwingine, mtafute. Na ikiwa inaweza kuwa katika ndoto, njoo uniambie yuko wapi."

Kisha, mnamo Julai mwaka jana, niliugua. Nilikuwa mgonjwa sana ikabidi wanifanyie upasuaji. Lakini kwanza, nilizungumza na binti yangu mmoja na kumuuliza kwamba ikiwa jambo fulani litatokea nife, aache kutafuta.

"Kama sijampata nadhani hutaweza, acha mambo kama yalivyo, endelea na maisha yako na hii isikuzuie kuwa na furaha. Maumivu na huzuni ni vyangu na nitaenda navyo," nilimwambia.

Nilikuwa makini sana , namshukuru Mungu, kila kitu kilikwenda sawa. Nilifanyiwa upasuaji Julai 11, na kufikia Agosti 1, walinitumia ujumbe kutoka kwa mtu ambaye alikuwa amechapisha kwenye ukurasa wa watu wanaotafuta familia zao akisema, "Mimi ni Juana Bernal na ninatafuta wazazi wangu wa kunizaa."

Athari ilikuwa kubwa, sikujua la kufanya. Nilianza kulia. Mmoja wa binti zangu aliwasiliana naye na kumuuliza jinsi alijua kwamba yeye ni Juana.

“Kwa sababu aliyeniiba aliniambia kuwa aliniita hivyo na amenikuta kwenye msitu wa Chapultepec,” alijibu.

Picha halisi zilibadilishwa na binti yangu akanionyesha. Nilishtuka. Nilijua ni yeye kwa sababu anafanana sana na binti zangu wengine. Hakukuwa na swali.

Nilikuwa nimetoka tu kufanyiwa upasuaji na sikuweza kutoka nyumbani, lakini watoto wangu walikutana naye siku tatu tu baada ya kujua kuhusu tangazo hilo. Aliwaambia kwamba alimkumbuka baba yake na kaka zake wawili, watoto wangu wakubwa.

Waliniambia kuwa Juana alitaka kuniona. Akili yangu na moyo wangu viliniambia ndio, lakini kuna kitu kiliniambia nitulie, nipumzike. Alikuwa na wasiwasi, nilijisikia vibaya… namaanisha, hisia zangu zote ziliungana. Lakini niliwaambia ndio, waje nyumbani.

Alipofungua mlango, nilisimama na akaingia. Kukumbatia baada ya miaka 27 ... Aliniona na kusema: "Wewe ni mama yangu." "Ndiyo. Wewe ni binti yangu pia," nilimjibu. "Asante kwa fursa ya kukuona tena."

Maswali

Na kisha kutoka hapo yakaja maswali yasiyo na mwisho kutoka kwake. "Kwa nini hukunitafuta?", aliniambia. "Hapana, hapa kuna uthibitisho wote kwamba sikuacha kufanya hivyo," nilijibu. Pia nilimuuliza jinsi alivyojua kilichompata na jinsi alivyonipata.

Juana anasema kwamba anakumbuka jinsi siku hiyo huko Chapultepec alipokuwa akitushikilia, na alipoachilia, walimshika kiunoni. Anaamini kwamba walimlaza na kwamba Bwana alimchukua akiwa amembeba. Alipoamka, alikuwa ndani ya nyumba na watoto watatu.

Mtu huyo alimwambia: "Sasa watakuwa ndugu zako wadogo." Alimwambia kwamba anampenda baba yake. Kisha akalia na kulia hadi ndoto yake ikamshinda.

Mwaka uliofuata walikwenda kumsajili. Walifanya hivyo chini ya jina la Rocío, la Oktoba 1, 1992. Waliandika siku na wakati uleule ambao aliibiwa kutoka kwangu, pamoja na mwaka halisi wa kuzaliwa kwake.

Juana alikulia katika jiji la Toluca. Anasema akiwa na umri wa miaka 7 tayari alipika, alipigwa na mama mwenye nyumba, ilibidi alishe mifugo na kufanya usafi kabla ya kwenda shule. Hakucheza na marafiki... ndivyo maisha yake yalivyokuwa.

Akiwa miaka 17 aliondoka nyumba hiyo na kuolewa. Lakini hadi wakati huo, watu hao daima walimbagua. Walijifanya kuwa ni familia yake, lakini hapana. Ilikuwa kama ile waliyoipata mtaani.

Mpaka akamuuliza yule bibi kama si mama yake, yeye ni nani. Alijibu kwamba walikuwa wamemtelekeza huko Chapultepec na kwamba walimchukua. Na hapo ndipo pia alipomwambia jina lake halisi ni: Juana Bernal.

Takriban miaka minane iliyopita, binti yangu alitafuta mtandao na akapata kisa hicho chenye jina lake, lakini hakujua apige simu. Juana aliona jinsi mtoto ambaye alikuwa amempata hivi karibuni alionekana kama msichana aliye kwenye picha kama yeye.

Kwa hiyo akaenda kumwambia yule bibi, lakini akajibu kwamba hatawahi kuwatafuta wazazi wake kwa sababu hawakumtaka. Na hapo ndipo alipoamua kuweka ujumbe huo kwenye ukurasa wa utaftaji wa familia.

Kwa hiyo nilikuwa wazi kwamba ni binti yangu, lakini utafiti wa genetics haukuwepo. Najua ni ngumu sana, lakini maisha yanaweza kutusumbua na matokeo yanaweza kusema kuwa sio yeye.

Siku hiyo tulifika wote katika Ofisi ya Mwendesha Mashtaka na wakaanza kusoma matokeo ya mtihani. Nilikuwa na wasiwasi sana, na ndipo waliposema "ni 99.9% chanya, wao ni mama na binti."

Nilimkumbatia binti yangu, nikambariki na kusema: "Asante kwa sababu baada ya miaka mingi bila kusikia kutoka kwako, Mungu anatupa fursa ya kuwa pamoja tena."

Maisha kuanzia sasa

Miezi sita imepita tangu tupate matokeo na Rocío, kama anavyojiita, tunaelewana vizuri. Tunapozungumza naye nyumbani, bado tunamtaja Juana. Lakini watoto wangu wanapozungumza naye, wanamwita Chío.

Bila shaka uhusiano si rahisi. Kama vile nilivyompoteza siku moja, jinsi nilivyoteseka, ndivyo nilivyompata tena. Sisemi ninateseka, lakini ni ngumu kwa sababu simfahamu kabisa. Nilipoteza msichana wa miaka 3 na sasa nimepata mwanamke wa miaka 30. Sikuona hatua za maisha yake, ni sehemu yake ambayo niliibiwa.

Leo sijui anapenda nini, anataka nini. Siku yake ya kuzaliwa inakaribia na sijui nimpe nini maana simfahamu. Ninamwona, namkumbatia na kumbusu. Tunatuma ujumbe kila mmoja, nasema: "Habari msichana wangu." Bado ananijibu: "Habari mama, habari yako?" Nadhani hii itakuwa kidogo kidogo.

Tulikaa Krismasi hii pamoja. Niliitumia na watoto wangu wote na wajukuu zangu wote, kwa sababu Juana ana watoto wawili. Nilikuwa na Krismasi njema.

Sehemu kuu ya familia hii haikuwepo, ambayo ni mume wangu, lakini najua kwamba alikuwa nasi na ana furaha kwa sababu familia yake imeunganishwa tena. Ikiwa angeishi wakati huu… , tulifikiria juu yake. Angekuwa mtu mwenye furaha zaidi.

Watu walioiba binti yangu walikamatwa mnamo Machi kwa kosa la kutoweka lililofanywa na mtu aliyechukizwa na wako jela.

Miaka 27 iliyopita nilisema nikiwapata ningewaua. Aliumia ndani. Sasa ningeweza kuwa nao uso kwa uso. Na ndani yangu, nilisema, "Mungu wangu, ninawasamehe kwa yale waliyofanya."

Waliniharibu, waliharibu maisha yangu na familia yangu. Lakini kwangu mimi Mungu ni upendo. Atakayekwenda kuwatunza ni haki. Wanapaswa kulipa kwa uharibifu waliofanya, na kisha Mungu awasamehe.

Hii iliashiria maisha yangu kama mama na kama mwanamke. Ilikuwa ni kuishi kwa ajili ya kuishi. Nikawa mwanamke baridi na mwenye jeuri. Nikiwa na watoto wangu wengine nilikuwa mkali sana kwa sababu nilikuwa najitetea kwa lolote.

Kila mara niliwaomba wakae pale nilipowaambia, wasihame. Ikiwa walifanya hivyo, hata kama walikuwa nyuma yangu, wakati huo ambao sikuwaona… unaweza kufikiria nilihisi nini katika sekunde hizo? Inabadilisha maisha yako kabisa.

Haikuingia akilini kamwe kwamba sitampata binti yangu. Nilifikiri kwamba kama vile nilivyompoteza, , ningekutana naye uso kwa uso. Hivyo ndivyo ilivyokuwa. Lakini kwa bahati mbaya sio wote wanabahatika. Kuna watoto wengi ambao hawajapatikana.

Natumaini kwamba Mungu anawapa wale akina mama wote wanaoteseka jinsi nilivyoteseka fursa ya kuwaona watoto wao tena, kwa sababu ni kifo katika maisha wakati hujui kuhusu mpendwa wako.

Sasa ninahisi furaha na kubarikiwa na Mungu. Wakati uliopotea na binti yangu hautapatikana tena, lakini hivi sasa unapaswa kuishi na kufurahia wakati huo. Ikiwa maisha ni mafupi kiasi kwamba hatujui nini kitatokea kesho, lazima tuishi kwa furaha.