45 ปีไม่สาย ทายาทสมุนเผด็จการทหารอาร์เจนตินาเรียกร้องสังคมลงโทษพ่อตัวเอง

"จริงเหรอคะ ที่พ่อฆ่าคนมาแล้วหลายร้อยชีวิต" นี่ไม่ใช่คำถามที่หลายคนนึกว่าต้องเอ่ยถามพ่อแม่ตัวเอง แต่สำหรับลูกสาวและลูกชายกลุ่มหนึ่งในประเทศอาร์เจนตินามันเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่อาจเพิกเฉยได้

ตอนที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นที่บ้านในกรุงบัวโนสไอเรสของอนาเลีย คาลิเนค ในบ่ายวันหนึ่งของเดือน ส.ค. เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าโทรศัพท์สายนั้นจะทำให้ครอบครัวของเธอต้องแตกสลาย

"แม่ฉันโทรมา แม่บอกฉันว่า 'ฟังนะ อย่าเพิ่งตกใจ แต่ตอนนี้พ่ออยู่ในคุก...ไม่ต้องเป็นห่วง มันแค่เรื่องการเมือง' ก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่างานของพ่อฉันเกี่ยวข้องกับรัฐบาลเผด็จการ ไม่รู้เลยแม้แต่น้อย..."

พ่อของอนาเลีย คือ เอ็ดวาร์โด เอมีลิโอ คาลิเนค อดีตตำรวจที่เคยทำงานรับใช้รัฐบาลทหารที่ปกครองอาร์เจนตินาด้วยความโหดเหี้ยมระหว่างปี 1976 - 1983

เขาถูกกล่าวหาว่ามีส่วนในกระบวนการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่เลวร้ายที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ของอาร์เจนตินา มีทั้งคดีลักพาตัว ทรมาน และสังหารกว่า 180 รายในค่ายกักกันลับของรัฐบาลเผด็จการ

ในช่วง 7 ปีที่อยู่ในอำนาจ รัฐบาลทหารมุ่งเป้าปราบปรามฝ่ายที่เห็นต่างทางการเมือง เช่น ผู้นิยมลัทธิคอมมิวนิสต์ ผู้นิยมลัทธิสังคมนิยม ผู้นำสหภาพแรงงาน นักศึกษา และศิลปิน โดยตอนนั้นมีประชาชน "หายสาบสูญ" ถึง 30,000 คน หลังจากพวกเขาถูกเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงอย่างนายคาลิเนค ลักพาตัวและถูกคุมขังอย่างผิดกฎหมาย

แต่สำหรับอนาเลีย เธอไม่ระแคะระคายถึงความลับอันดำมืดของพ่อเลย จนกระทั่งปี 2005 ตอนที่เธออายุได้ 25 ปี และได้รับโทรศัทพ์จากแม่ในวันนั้น

นายคาลิเนคถูกควบคุมตัว และแม้ภรรยาของเขาจะมีความหวังในช่วงแรก แต่เขากลับไม่ได้รับการปล่อยตัวอีกเลย โดยในปี 2010 เขาถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตฐานก่ออาชญากรรมต่อมนุษยชาติ

"พ่อถามฉันว่า 'ลูกคิดว่าพ่อเป็นปีศาจร้ายเหรือเปล่า' อนาเลียเล่า "พ่อหวังว่าฉันจะพูดอะไรกัน" ท่านเป็นพ่อที่ฉันรัก ฉันสนิทกับท่านมาก...ฉันตะลึงไปเลย"

พอลลา (ซึ่งขอให้บีบีซีไม่เปิดเผยนามสกุลของเธอ) ก็เจอประสบการณ์แบบเดียวกันกับพ่อของเธอ

ตอนเธออายุ 14 ปี พ่อพาเธอและน้องชายไปที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง แล้วบอกว่าเขาเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ ในเวลาต่อมาเธอจึงได้รู้ว่าเขาเป็นสายลับที่แทรกซึมเข้าไปในหมู่นักเคลื่อนไหวฝ่ายซ้ายกลุ่มต่าง ๆ เพื่อระบุตัวบุคคลให้รัฐบาลทหารจับกุม

"ตั้งแต่ฉันได้รู้ว่าพ่อช่วยรัฐบาลเผด็จการทำอะไรบ้าง หรือรู้ว่าเขาทำงานรับใช้คนพวกนี้ ฉันก็รู้สึกอับอายและรู้สึกผิดราวกับฉันเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด" พอลลากล่าว

"ตอนนี้ฉันได้รู้เรื่องนี้แล้วและฉันไม่สามารถทำอะไรได้ มันเหมือนกันว่าฉันกำลังเก็บงำความลับที่ฉันไม่ได้อยากเก็บ"

ลูกสาวทั้งสองคนนี้ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะทำใจยอมรับกับเรื่องราวของครอบครัวตัวเองได้ แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้ พวกเธอรู้สึกว่าจำเป็นต้องเล่าเรื่องนี้อย่างเปิดเผยต่อสังคม

พวกเธอเป็นสมาชิกกลุ่มที่เรียกตัวเองว่า "กลุ่มลูกชาย ลูกสาว และญาติของผู้ก่อเหตุฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" พวกเขามักออกมาประณามพ่อของตนเองอย่างเปิดเผย และบ่อยครั้งมักถูกตัดขาดจากครอบครัว

ความลับในครอบครัว

อนาเลีย คาลิเนค ซึ่งเป็นนักจิตวิทยาและเป็นครูเกิดในปี 1980 ในช่วงกลางของยุคที่รัฐบาลทหารต่อสู้กับผู้สนับสนุนฝ่ายซ้าย ความทรงจำของเธอเกี่ยวกับพ่อที่เป็นตำรวจ ส่วนใหญ่เป็นช่วงเวลาหลังจากยุคนี้ เธอมีความทรงจำตอนที่พ่อทำบาร์บีคิว พาลูกสาว 4 คนไปสโมสรกีฬา และไปตกปลา

เธอและพี่สาวน้องสาวอีก 3 คน แต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย และไม่สนใจเรื่องการเมือง

วันที่ได้รับโทรศัพท์จากแม่ อนาเลียจำได้ว่าพวกเธอไปเยี่ยมพอในคุก

เธอเล่าถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นว่า "ตอนที่เราคุยกับพ่อ ท่านบอกว่า 'อย่าไปเชื่อเรื่องที่พวกเขาพูดเกี่ยวกับพ่อ มันเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น'"

พ่อของอนาเลียบอกคนในครอบครัวว่าเขาไม่มีอะไรจะขอโทษ เขาได้ต่อสู้ใน "สงคราม" และตอนนี้เขากำลังถูกลงโทษจาก "พวกฝ่ายซ้าย" ที่ต้องการล้างแค้น

อนาเลียบอกว่า "ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่พ่อพูดแม้แต่คำเดียว"

สำหรับอนาเลียแล้ว รัฐบาลเผด็จการเป็นเรื่องในอดีต และในช่วง 2-3 ปีแรกหลังจากพ่อถูกจับกุมเธอปฏิเสธที่จะยอมรับความจริง

"ฉันสนับสนุนพวกแม่และย่ายายของกลุ่ม Mothers of the Plaza de Mayo ซึ่งออกมาเรียกร้องให้มีการตามหาลูกหลานของพวกเธอที่หายสาบสูญไป" อนาเลียกล่าว "นั่นเป็นเรื่องดี แต่พ่อของฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ฉันยังคงเชื่อว่ามันเป็นเรื่องผิดพลาด...จนกระทั่งการพิจารณาคดีเริ่มขึ้น ฉันจึงได้ตระหนักว่าอะไร ๆ มันไม่ใช่แบบที่พ่อบอกพวกเรา"

อนาเลียได้เผชิญหน้ากับอดีตของพ่อ ตอนที่เธอได้เริ่มอ่านแฟ้มคดีของเขา ซึ่งในแฟ้มหนากว่า 800 หน้าเต็มไปด้วยคำบอกเล่าจากปากคำของเหยื่อผู้รอดชีวิตถึงเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวที่พ่อของเธอได้กระทำต่อพวกเขา

"ฉันอ่านคำบรรยายถึงค่ายกักกันที่ทหารนำประชาชนที่พวกเขาลักพาตัวไปคุมขังไว้ มันเหมือนกับแผนที่ และฉันต้องนึกภาพของพ่ออยู่ในนั้น ซึ่งมันเป็นเรื่องที่รับไม่ได้เลย" อนาเลียเล่าถึงความรู้สึกตอนนั้น

เหยื่อในค่ายกักกันไม่รู้จักชื่อจริงของนายคาลิเนค แต่รู้จักเขาในนามของ "นายแพทย์ เค" (Doctor K) ซึ่งเป็นนามแฝงที่เขาใช้ในค่ายลับ แบบเดียวกับที่เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ที่นั่นใช้นามแฝงเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา

"ฉันรู้ว่าพวกเขาเรียกพ่อแบบนั้น เพราะครั้งหนึ่งพ่อเคยเล่าให้ย่าของฉันฟัง และเมื่อฉันถามพ่อว่าชื่อเล่นนี้มาจากไหน พ่อเล่าให้ฟังว่าท่านมักแต่งตัวภูมิฐานเหมือนพวกทนายความ และที่อาร์เจนตินาเรามักเรียกทนายความว่า "หมอ" แต่มันอาจเป็นเพราะพ่อทำหน้าที่เป็น "หมอ" ในห้องทรมาน ซึ่งพวกเขาเรียกว่า "ห้องผ่าตัด" ด้วย

ในที่สุด อนาเลียก็ได้เผชิญหน้ากับพ่อในเรือนจำ

"ตอนที่ฉันคุยกับพ่อเรื่องนี้ ฉันกลับได้เผชิญกับชายผู้โกรธเกรี้ยวที่พยายามสร้างความชอบธรรมให้สิ่งที่ไม่สามารถหาเหตุผลมาแก้ต่างได้ การที่พ่อทำอย่างนั้นได้ยืนยันสิ่งที่ฉันข้องใจมากที่สุด นั่นคือการที่ท่านมีส่วนร่วมในกระบวนการทั้งหมด...ซึ่งมันน่าตกตะลึงมาก"

อนาเลียบอกว่า การมีความทรงจำวัยเด็กที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและการสนิทสนมกับพ่อนั้นทำให้อะไร ๆ ยากขึ้น

"ตอนแรกฉันรู้สึกว่าต้องตัดขาดกับพ่อ ฉันเคยพูดว่า 'ด้านหนึ่งก็คือพ่อของฉัน ส่วนอีกด้านคือคนที่ทรมานผู้คน' ฉันต้องตัดสัมพันธ์ เพราะไม่อย่างนั้นหัวของฉันก็จะระเบิด แต่ต่อมาฉันก็ยอมรับกับความจริงที่ว่านี่คือบุคคลคนเดียวกันและเป็นเช่นนี้เสมอมา"

"ห้องผ่าตัด"

ในระหว่างการพิจารณาคดี พยานหลายสิบคนระบุว่า เอ็ดวาร์โด คาลิเนค มีส่วนร่วมในกระบวนการสอบปากคำและทรมานในค่ายกักกันลับ 3 แห่ง

พวกเขาบรรยายถึงนายคาลิเนคว่าเป็นชายหนุ่ม ซึ่งขณะนั้นเขาอายุราว 25 ปี มีเสียงสูง ตัวเตี้ยและร่างกายกำยำ มีลำคอหนาและไว้หนวด

ผู้รอดชีวิตให้การต่อศาลว่าเขาเป็นคน "โหดเหี้ยมอำมหิต" ในขณะที่นักโทษอีกหลายคนไม่มีโอกาสได้นำประสบการณ์อันเลวร้ายที่ได้เผชิญมาตีแผ่ให้สังคมได้รับทราบ เพราะพวกเขายังคง "สูญหาย" และถูกสันนิษฐานว่าถูกฆาตกรรม

แอนา มาเรีย คาเรียกา อายุ 16 ปี และกำลังตั้งท้องได้ 3 เดือนตอนที่เธอถูกจับกุมไป เธอยังจำได้ว่า "นายแพทย์ เค" เตะเธอตอนที่เขาเห็นเธอในห้องอาบน้ำ ครั้งหนึ่งเขาโมโหที่เธอไม่ยอมบอกเจ้าหน้าที่ที่จับตัวเธอมาว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ "แกอยากให้ฉันจับแกแหกขาแล้วทำแท้งแกใช่ไหม" เขาตะโกนใส่เธอ

มิเกล ดากอสติโน ก็ระบุว่านายคาลิเนคเป็นหนึ่งในชายสามคนที่ทรมานเขา 5 วันติดต่อกันด้วยเครื่องช็อตไฟฟ้าในห้องที่เรียกว่า "ห้องผ่าตัด" ในค่ายกักกันลับที่เขาถูกคุมขังอยู่เกือบ 1 ปี

เดเลีย บาร์เรรา อายุ 22 ปี ตอนที่เธอถูกกลุ่มชายฉกรรจ์บุกไปที่บ้านพัก แล้วใช้ปืนจี้บังคับลักพาตัวเธอไปคุมขังในคุกลับที่นายคาลิเนคประจำอยู่ในขณะนั้น

บาร์เรราเล่าให้บีบีซีฟังว่า "ฉันถูกจับปิดตา...พวกเขาจับฉันแก้ผ้าแล้วมัดไว้กับเตียงเหล็ก และพวกเขาเริ่มช็อตไฟฟ้าฉัน พวกเขากล่าวหาว่าฉันวางระเบิดสถานีตำรวจซึ่งฉันไม่ได้ทำ และพวกเขาต้องการให้ฉันบอกชื่อเพื่อนร่วมขบวนการ..."

เธอพบนายคาลิเนคครั้งหนึ่งในช่วงที่ถูกคุมขังนาน 92 วัน ตอนนั้นเธอมองรอดผ้าปิดตาที่ผูกไว้อย่างหลวม ๆ เธอคิดว่า "นายแพทย์ เค" เป็นหมอรักษาคน และเขาบอกเธอว่าเธอกระดูกซี่โครงหัก

"ฉันมองเห็นหน้าเขา มันเป็นใบหน้าที่ฉันไม่มีวันลืม ในการพิจารณาคดี ผู้พิพากษาถามว่าฉันจะชี้ตัวผู้ต้องหาได้หรือไม่ ฉันตอบว่า 'นั่นแหละเขา นายแพทย์ เค'"

ไม่มีหลักฐานเอาผิด

การพิจารณาคดีที่ดำเนินไปร่วมหนึ่งปี ได้นำไปสู่คำตัดสินจำคุกตลอดชีวิตนายคาลิเนค ในเดือน ธ.ค.ปี 2010 และเป็นส่วนหนึ่งของการพิจารณาคดีครั้งประวัติศาสตร์ของอาร์เจนตินาที่ยังคงดำเนินมาจนถึงปัจจุบัน หรือเกือบ 4 ทศวรรษนับแต่รัฐบาลเผด็จการหมดอำนาจลง

การพิจารณาคดีที่เกิดขึ้นทำให้มีอดีตทหารและตำรวจกว่า 1,000 นายถูกตัดสินให้มีความผิดฐานละเมิดสิทธิมนุษยชนด้วยบทลงโทษที่รุนแรง และปัจจุบันยังมีอีกราว 370 คดีที่ยังอยู่ระหว่างการพิจารณาในชั้นศาล

แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องในกระบวนการกดขี่ข่มเหงประชาชนของรัฐบาลทหารจะถูกเอาผิดทางกฎหมาย เพราะหลายรายไม่มีหลักฐานเพียงพอจะเอาผิดกับพวกเขาได้ เช่นเดียวกับกรณีของพ่อพอลลา

"ฉันรู้ว่าพ่อมีส่วนร่วม เพราะท่านเล่าให้ฉันฟัง และท่านภูมิใจกับมันมาก ท่านรู้สึกราวกับเป็นวีรบุรุษ" พอลลาเผย

ก่อนหน้านี้เธอเชื่อมาตลอดว่าพ่อของเธอเป็นทนายความ เพราะเธอไม่เคยเห็นเขาในเครื่องแบบตำรวจเลย

"ตอนนั้นพ่ออยู่ในวัย 20 ปีเศษ ในบรรดาภาพถ่ายที่ฉันมีอยู่ที่บ้าน พ่อดูไม่เหมือนตำรวจเลย เพราะไว้ผมยาว...และดูเหมือนชายหนุ่มทั่วไปในยุค 1970"

แต่ในที่สุด พอลลาก็ปะติดปะต่อเรื่องราวต่าง ๆ เข้าด้วยกัน และพบว่าพ่อของเธอทำหน้าที่ชี้ตัวคนที่จะถูกจับกุมและถูกนำไปไว้ในค่ายกักกันลับของทางการ

เช่นเดียวกับอนาเลีย พอลลาได้เผชิญหน้ากับพ่อเกี่ยวกับเรื่องนี้

"ฉันบอกพ่อว่า 'พ่อต้องไม่ทรมานผู้คน หนูไม่สนหรอกว่าพวกเขาจะทำอะไรหรือเปล่า แต่พ่อต้องไม่ทรมานผู้คน!' ฉันพูดบทสนทนานี้อยู่ซ้ำ ๆ"

พ่อของพอลลาตอบกลับมาว่าเวลานั้นทางการพยายามจัดการกับ "กลุ่มผู้ก่อการร้าย" และ "พวกคอมมิวนิสต์ที่กำลังคืบคลานเข้ามา"

พอลลาบอกว่าเธอไม่รู้ว่าพ่อมีส่วนร่วมในการเข่นฆ่าและทรมานผู้คนไปมากน้อยเพียงใด แต่เขาไม่เคยแสดงความเสียใจหรือสำนึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลย

"พ่อเป็นฟันเฟืองสำคัญในเครื่องจักรอันน่าสะพรึงกลัว พ่อบอกว่าจำเป็นต้องก่ออาชญากรรมครั้งนี้ ซึ่งท่านไม่เคยเรียกมันว่าอาชญากรรม แต่เรียกว่า "ปฏิบัติการ"

10 ปีหลังจากได้ค้นพบความลับอันดำมืดของพ่อ เมื่อแม่ของพอลลาเสียชีวิต เธอก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อ

ช่วงปลายปี 2019 เธอได้ข่าวว่าพ่อถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลหลังจากมีอาการโรคหลอดเลือดสมองอย่างรุนแรง ตอนนั้นเธอครุ่นคิดว่าจะไปเยี่ยมหรือไม่

พอลลาตัดสินใจที่จะไม่ไป และเมื่อเขาเสียชีวิตลงเธอก็ไม่ได้ไปร่วมงานศพด้วย

"ฉันคิดว่าการไปร่วมงานศพจะเป็นการไม่ให้เกียรติผู้คนที่รักพ่อ นอกจากนี้ฉันได้เคยผ่านความเสียใจกับการไม่มีพ่ออยู่ในชีวิตมาแล้ว จึงไม่มีความรู้สึกถึงความจำเป็นที่จะต้องไปงานศพท่าน"

หัวอกเดียวกัน

เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา อนาเลียและพอลลาได้รู้จักกัน และพวกเธอได้รู้จักกับบรรดาลูกทหารและตำรวจคนอื่น ๆ ที่ประณามการกระทำของผู้เป็นพ่อของพวกเขา

นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เกิดขึ้นจากการที่ศาลสูงสุดมีคำตัดสินเมื่อปี 2017 ซึ่งเป็นช่วงของรัฐบาลนิยมขวากลางของประธานาธิบดีเมารีซิโอ มาครี ซึ่งอาจนำไปสู่การปล่อยตัวผู้ต้องโทษคดีละเมิดสิทธิมนุษยชนก่อนกำหนด ซึ่งรวมถึงพ่อของอนาเลียด้วย

กรณีดังกล่าวส่งผลให้คนอาร์เจนตินาราวครึ่งล้านคนออกมาประท้วงต่อต้านบนท้องถนน และเรียกร้องให้ศาลกลับคำตัดสิน ซึ่งก็เป็นผล

"การที่พ่อของฉันติดคุกสะท้อนถึงคุณลักษณะที่ดีของสังคมอาร์เจนตินา ฉันรู้สึกว่าจำเป็นต้องออกมาพูดเรื่องนี้ ฉันอยากบอกว่า 'เราจะไม่ยอมกลับไปเป็นแบบเดิมอีก' อนาเลียกล่าว "เราต้องทำให้แน่ใจว่าพ่อของพวกเราจะต้องชดใช้กับอาชญากรรมที่พวกเขาได้กระทำไป"

อนาเลียได้โพสต์คำประกาศอุดมการณ์ของเธอทางเฟซบุ๊ก เพื่อให้บรรดาลูก ๆ ของอดีตทหารและตำรวจที่มือเปื้อนเลือดแบบพ่อของเธอได้อ่าน

"มันเริ่มจากจุดนั้น...เราติดต่อและพบปะกัน เราต่างพูดว่า 'มันยากมากที่ต้องแบกรับความรู้สึกนี้ตามลำพัง' พวกเราตัดสินใจรวมตัวกันแล้วร่วมการชุมนุม ในครั้งแรกเรามีกันแค่ 4 คน ทั้งหมดเป็นผู้หญิงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความกระตือรือร้น

พวกเธอเรียกตัวเองว่า Disobedient Stories หรือ "เรื่องเล่าแห่งการขัดขืน" เพราะพวกเธอแหกกฎความนิ่งเงียบของครอบครัว ซึ่งทำให้สมาชิกส่วนมากหยุดการติดต่อกับครอบครัว และหลายคนเป็นแบบอนาเลียที่ถูกพี่น้องตัดความสัมพันธ์

พอลลาบอกว่า "ฉันดีใจมากที่ได้พบกับคนแบบเดียวกัน ฉันรู้ว่าไม่ได้มีคนแบบฉันอยู่แค่คนเดียว...พวกเขาเข้าใจฉันในแบบที่ไม่มีใครจะเข้าใจ"

ปัจจุบันกลุ่ม Disobedient Stories มีสมาชิกที่เหนียวแน่น 80 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง พวกเขาจะพบปะและรับประทานอาหารร่วมกัน เพื่อพูดคุยเรื่องการเมือง ความรู้สึกของพวกเขา และหารือเรื่องการวางแผนจัดการชุมนุม

หนึ่งในภารกิจหลักของกลุ่มคือการทำให้พ่อของพวกเขายอมรับสารภาพผิดต่ออาชญากรรมที่ได้ก่อขึ้น และช่วยอัยการเอาผิดกับอดีตเจ้าหน้าที่รัฐที่มีส่วนเกี่ยวข้องคนอื่น ๆ

อนาเลียบอกว่า "ฉันยังรอให้พ่อยอมเปิดปากพูด ฉันรู้ว่าพ่อมีข้อมูลเกี่ยวกับเหยื่อของท่าน...พ่อของฉันยังมีความทรงจำที่แจ่มชัด ต่างจากเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ที่แก่มากแล้ว ซึ่งการได้รู้ว่าพ่อเลือกที่จะปิดปาก และการนิ่งเงียบของท่านยังคงสร้างความเจ็บปวดและความเสียหายนั้น เป็นอะไรที่ทำให้ฉันปวดใจมาก"

การปิดปากเงียบดังกล่าวทำให้สมาชิกกลุ่ม Disobedient Stories เรียกร้องให้มีการแก้ไขประมวลกฎหมายอาญาเพื่อให้ลูกของผู้ก่อเหตุสามารถขึ้นให้การต่อศาลเพื่อกล่าวโทษพ่อของพวกเขาในความผิดฐานก่ออาชญากรรมต่อมนุษยชาติได้

"ในเชิงสังคม การพูดให้ร้ายพ่อของตัวเองเป็นเรื่องที่จะถูกประณามอย่างรุนแรงในสังคมที่ผู้ชายเป็นใหญ่...แต่ถ้าพ่อของคุณเป็นผู้ทรมานผู้คน เป็นคนก่อเหตุข่มขืน หรือเป็นหัวขโมยล่ะ คุณจะพูดอะไรไม่ได้เลยหรือ" อนาเลียตั้งคำถาม

ในปี 2018 กลุ่ม Disobedient Stories ได้ร่วมเดินขบวนในวันรำลึกถึงการก่อรัฐประหารเป็นครั้งแรก พร้อมกับถือแผ่นป้ายที่มีข้อความว่า "เราเป็นญาติของผู้ก่อเหตุฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

อนาเลียบอกว่า การเป็นทายาทของผู้ก่อเหตุในคดีนี้ จะต้องใช้ชีวิตกับความรู้สึกที่ขัดแย้งกันตลอดเวลา

"ฉันถามตัวเองเสมอว่า จะลบเลือนความรักและความทรงจำที่มี (เกี่ยวกับพ่อ) ไปได้อย่างไร..."

แม้ว่าหลายคนในกลุ่ม Disobedient Stories เลือกที่จะตัดขาดกับพ่อ หรือทำเรื่องเปลี่ยนนามสกุล แต่อนาเลียกล่าวว่า "นี่เป็นการตัดสินใจส่วนบุคคลโดยแท้ แต่สำหรับฉันมันไม่ได้ช่วยเปลี่ยนแปลงอะไรเลย ฉันจะไม่ยอมให้พ่อมีสิทธิ์ใช้นามสกุลนี้เพียงฝ่ายเดียว เพราะมันคือนามสกุล ครอบครัว และประวัติศาสตร์ของฉันด้วยเหมือนกัน"

พอลลาเห็นด้วยกับเรื่องนี้

เธอเคยพูดกับพ่อตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ว่า "พ่อขโมยอะไรหลาย ๆ อย่างไปจากผู้คนมากมาย...แต่พ่อจะไม่เอาชื่อของหนูไป พ่อทำให้มันต้องแปดเปื้อนและมีมลทิน หนูจะเป็นคนทำความสะอาดมันเอง"

นับตั้งแต่พ่อเสีย พอลลาก็ถอยออกจากกลุ่ม Disobedient Stories แต่เธอบอกว่า จุดยืนทางจริยธรรมของเธอที่มีต่อระบอบเผด็จการ และต่อบทบาทของพ่อเธอยังไม่เปลี่ยนไป

"ฉันยังรู้สึกถึงภาระหน้าที่ในการพูดให้สังคมได้รับรู้ และสร้างความตื่นรู้ให้ผู้อื่นทั้งในอาร์เจนตินาและทั่วโลก ไม่ว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์อะไรกับผู้ก่ออาชญากรรมต่อมนุษยชาติ และการต่อสู้นี้ไม่เคยจบสิ้นไปเลย"