Ndugu waliotengana wakati wa kutengana kwa India na Pakistan walivyokutana miaka 75 baadaye

"Mwambie Imran Khan na anipe visa. Sina mtu yeyote India." "Wewe njoo Pakistani''

Haya ni mazungumzo kati ya ndugu wawili. Ndugu wawili waliotengana kabla ya uhuru lakini sasa wamekutana tena baada ya miaka mingi.

Mkutano huu wa kipekee wa Mohammad Siddique na Mohammad Habib ni ndoto inayoweza kuonekana machoni pa mamilioni ya watu. Kwao kutengana kulifanyika pamoja na uhuru haukuwa tu hadithi ya kihistoria bali pia ni uchungu kwa mioyo yao.

Mikutano hii ilivunjika wakati wa kugawanywa nchi. Familia yake iliondoka Jalandhar kwenda Pakistan wakati wa machafuko. Baba yao alikufa na Siddique aliwasili Pakistan na dada yake. Habib alibaki na mama yake ambaye naye alifariki baada ya hapo.

Hawakumbuki jinsi yote yalivyotokea. Lakini miaka 75 baadaye miungano hii ilikutana kupitia ukanda wa Kartarpur.

"Namtaka Imran Khan ampe visa ndugu yangu Habib aje Pakistani ili tuweze kukutana. Kama tunaweza kutumia siku za mwisho za maisha yetu pamoja, uchungu wa kutengwa na babu na bibi, shangazi na wajomba zetu. unaweza kupungua."

Huu ndio wito wa Mohammad Sadiq. Anaishi Chuck-255, wilaya ya Faisalabad katika mkoa wa Punjab nchini Pakistan.

Muungano mfupi

Nasir Thillan alikuwa shahidi wa moja kwa moja wa kuunganishwa tena kwa akina ndugu huko Kartarpur. Anasema wawili hao, ambao walikutana tena miaka kadhaa baadaye, "walikuwa na hisia sana". Kulikuwa na watu kama mia moja katika hali kama hii

Furaha ilionekana machoni pa kila mtu lakini ikiwa hizi hakikisho za kutumia masaa machache pamoja zinavunjika tena, macho ya kila mtu hulowa machozi

Mashemeji hao, ambao walitengana miaka 75 iliyopita, walipata habari mara ya kwanza kuhusu mahali ambapo kila mmoja aliishi miaka miwili iliyopita. Hakuna siku ambayo hawazungumzi kwenye simu ya Video. Siddiqui hajui jinsi ya kutumia simu ya mkononi. Watoto wake na wanakijiji ndio humsaidia.

Habib hajui hata kutumia simu huwa anasaidiwa na marafiki wa Sikh anayoishinayo .

Tulipoenda kukutana na Siddique katika kijiji cha Chuck-255, alikuwa akizungumza na kaka yake Habib kwa nji ya Zoom. ''Wajukuu zako wanakukumbuka, hujaoaa, njoo Pakistan nitakuoa," alisema Siddique akimwambia Habib.

"Mwambie Imran Khan anipe visa, Sina mtu India, niko mpweke sana katika umri huu, ni vigumu kuishi katika upweke kama huo," Habib alimwambia Siddiqui.

Kutengana kulitokea kwa namna gani?

Siddiqui anakumbuka sana jinsi alivyotengana na familia yake. Alikuwa na umri wa miaka kumi au kumi na miwili. Habib hakumbuki chochote. Majina ya mama, baba, dada na kaka pekee ndio yanakumbukwa. Anakumbuka kusikia watu wengine wa eneo walichomwambia . Umri wake ulikuwa mwaka mmoja na nusu.

Siddique anasema Jagrawan huko Jalandhar ndicho kilikuwa kijiji chao.

''Baba yetu alikuwa mwenye nyumba, nakumbuka kulikuwa na matikiti maji mengi katika mashamba yetu, namkumbuka mama yangu pia. ''

Siddique alisema mama yao alimpeleka kaka yake mdogo Habib hadi nyumbani kwa nyanyake huko Phoolwala, jina la kijiji bado limesalia kuwa hivyo na sasa kiko wilaya ya Bathinda.

"Kijiji chetu kilishambuliwa wakati mama yetu alipokwenda kwa nyanya yetu, watu wakkimbia kwa hofu. Kila mtu akaelekea Pakistan kujaribu kuokoa maisha yake."

"Mama yetu hakuweza kustahimili mshtuko huo na alikuwa ameathirikaa kiakili na baada ya hapo alifariki. Wazazi wake pia waliondoka kwenda Pakistan," alisema Tariq al-Hashimi, katibu mkuu wa chama.

"Nimewaona marafiki zangu wa Sardar tangu nikiwa mdogo. Niliishi nao na kukua nao," alisema.

Siddique alisema misafara iliyokuja baada ya kugawanywa haikutoa taarifa yoyote. ''Tulipata habari kwamba mama yetu pia alikuwa amekufa. Bibi zetu pia walikuja Pakistani na hawakuhusika tena, "alisema.

Hakujua mengi kuhusu Habib.

Hakukuwa kadi za utambulisho wakati wetu. Nilikuwa na umri wa miaka kumi au kumi na miwili Pakistani ilipoanzishwa.

"Nililelewa na wajomba zangu nchini Pakistani. Niliishi sehemu tofauti za Faisalabad na Chuck kisha akatupa ardhi huko 255, kisha tukakuja katika mji huu," anakumbuka.

"Nilioa na kutumia maisha yangu yote kama mkulima," alisema.

Siddique anasema anaandamwa na kumbukumbu za mdogo wake.

''Akili yangu ilikuwa ikisema kwamba kaka yangu mdogo alikuwa hai na kulikuwa na nguvu kwangu ya kukutana naye. "Kila mtu alisema utampata kaka yako ukijaribu."

Nini kimetokea katika miaka miwili?

Siddique alisema kuwa miaka miwili iliyopita, Nasir Dhillon na Mohammad Ishrak walizungumza naye kwenye simu ya video na kaka yake mdogo Habib. "Mazungumzo yetu yalipoanza, niliuliza kwanza," Majina ya mama na baba yetu ni nani? "Habib alisema kwa usahihi. Pia alitoa jibu sahihi nilipouliza kuhusu jina langu," aliongeza.

Habib pia alisema kile alichosikia kutoka eneo hilo kuhusu yeye na familia yake. Huo ndio ukweli," alisema Siddique.

"Habib alitaka kuja Pakistani. Kama hilo haliwezekani basi basi mimi nataka kwenda India. Lakini kuna vikwazo vingi," alisema.

"Baada ya hapo, tulitayarisha kitambulisho na pasipoti za Siddiqui," Ishrak alisema.

Jagfir Singh alisema Shika hakuwa na kadi ya mgao wala kitambulisho. Jagfir, Dhillon na Ishrak waliamua kujaribu kupata visa kwa pande zote mbili, lakini hii haikuwezekana na ujio wa corona.

Walikutana kwa njia gani?

"Sasa kwa kuwa ukanda wa Kartarpur uko wazi, tulijadiliana kujaribu kupatanisha miungano hii. Tulitaka wakutane angalau kwa muda," Dhillon alisema.

Ukanda wa Kartarpur ulipofunguliwa , tulifanya programu ya kutembelea Durbar Sahib. "Tliataka kufanya hivi kwa wakati mmoja kutoka pande zote mbili." alisema Jagfir Singh.

''Tunatafuta nafasi, serikali na mamlaka za pande zote mbili zikatuunga mkono. Kwa hivyo mnamo Januari 10 tulifika Kartapur. "Mohammed Siddique, familia yake na watu wa mji wao wa asili tayari walikuwa huko."

''Nilileta nguo kama zawadi kwa kaka yangu pia alileta nguo kwa ajili yetu sote. Nataka kaka yangu mdogo aje Pakistani. Nilipomwambia mdogo wangu aje Pakistani aliweka kichwa chake begani mwangu na kulia." alisema Siddique.

'' Sisi wawili tulikutana. Tukatoa machozi. Tuliwakumbuka wajomba zetu. Tulikutana karibu na Durbar Sahib. Tuliwaombea wajomba na jamaa zetu," alisema.

"Watu wa Phoolwala wananitunza lakini sasa akili yangu inataka kwenda Pakistani na kukaa na wajukuu zangu na vitukuu. Ninapokufa, nataka kufanya mazishi yangu mwenyewe," Habib alisema.