ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਨੂੰ 61 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਤਾਬੂਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਾ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, Getty Images
- ਲੇਖਕ, ਡਾਲੀਆ ਵੈਂਚੁਰਾ
- ਰੋਲ, ਬੀਬੀਸੀ ਨਿਊਜ਼, ਵਰਲਡ
"ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।"
ਇਹ ਮਾਈਕ ਮਿਨੀ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਰੀ ਮਿਨੀ ਦਾ ਬਿਆਨ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ, "ਯੂ ਕੈਂਟ ਈਟ ਰੋਜ਼ਿਜ਼, ਮੈਰੀ" ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਪਾਦਰੀ ਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਵਿਦਾਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਮਾਈਕ ਮਿਨੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ "ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ" ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਮੌਤ ਤੋਂ 35 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਿਰਕਤ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਾ ਸੀ।
ਹਾਂ, ਕਾਰਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਜਨਤਾ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਤਮਾਸ਼ਾ ਸੀ।
ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਨ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਆਇਰਿਸ਼ ਪੱਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, Getty Images
ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ, ਮਾਈਕ ਮਿਨੀ, ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜੋ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਲੱਭਣ ਲਈ ਇੰਗਲੈਂਡ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਵਿਸ਼ਵ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਚੈਂਪੀਅਨ ਬਣਨਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।
ਰਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਉਦੋਂ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਘਟਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸੁਰੰਗ ਪੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਮਿੱਟੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਲਬੇ ਹੇਠ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਬੀਜ ਪੁੰਗਰਿਆ: ਤਾਬੂਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਾ ਦੱਬੇ ਜਾਣ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਤੋੜਨ ਦਾ ਸੁਫ਼ਨਾ।
ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਮੁਕਾਬਲੇ ਫੈਸ਼ਨੇਬਲ ਬਣ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ 1966 ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਲਾਹ ਨੂੰ ਆਇਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ 10 ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਆਦਮੀ ਨੇ ਟੈਨੇਸੀ ਵਿੱਚ 45 ਦਿਨ ਭੂਮੀਗਤ ਬਿਤਾਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਰਿਕਾਰਡ ਸੀ ਜੋ ਮਾਈਕ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੱਬਿਆ?
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, Getty Images
ਲੋਕ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੁਪਨਾ ਹੈ?
ਅਖੌਤੀ "ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਲਾਕਾਰਾਂ" ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਰਿਕਾਰਡ ਤੋੜਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਕਿਸੇ ਸਮੱਸਿਆ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਓਡਾਈਲ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ 158 ਵਾਰ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਇਆ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਰਕੇ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਆਖਰੀ ਕੰਮ 1971 ਵਿੱਚ ਪੈਟਰੋਲ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ। ਭਾਵ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ।
33 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਮਾਈਕ ਮਿਨੀ ਕੋਲ ਕੋਈ ਖਾਸ ਯੋਗਤਾ, ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ, ਜਾਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਨੀਜ਼ ਬੁੱਕ ਆਫ਼ ਵਰਲਡ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿਵਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਇਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਘਰ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਅਮੀਰ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਭਵਿੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।"
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚੈਂਪੀਅਨ ਬਣਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰੱਖਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਕ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧੀਰਜ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਾਰਨਾਮੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਦਾਅ 'ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਈਕ ਮਿਨੀ ਉੱਤਰੀ ਲੰਡਨ ਦੇ ਇੱਕ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀ (ਆਇਰਿਸ਼ ਲੋਕ) ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਐਡਮਿਰਲ ਨੈਲਸਨ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੱਬ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਈਕਲ "ਬੱਟੀ" ਸੁਗਰੋ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਦ ਇੱਕ ਸਰਕਸ ਪਹਿਲਵਾਨ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੁਰਸੀ ਤੋਂ ਚੁੱਕਣ ਵਰਗੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜੋਸ਼ੀਲਾ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਪ੍ਰਮੋਟਰ ਵੀ ਸੀ। ਚਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁਹੰਮਦ ਅਲੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਲਈ ਡਬਲਿਨ ਲੈ ਆਇਆ।
ਜਦੋਂ ਮਾਈਕ ਮਿਨੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਗਰੋ ਇਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਈਕ ਮਿਨੀ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਰੀ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਰੇਡੀਓ 'ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਆਦਮੀ 45 ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭੂਮੀਗਤ ਰਹਿ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰਿਕਾਰਡ ਤੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਉਹ ਆਇਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਾਰਨਾਮਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਚਰਚ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਪਰ ਮੈਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, 21 ਫਰਵਰੀ, 1968 ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ।
ਜਦੋਂ ਮਾਈਕ ਭੂਮੀਗਤ ਹੋਏ
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, Getty Images
ਸੁਗਰੋ ਨੇ ਇਸਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ ਕਿ ਮਾਈਕ ਮਿਨੀ ਨੂੰ ਤਾਬੂਤ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪ੍ਰੈਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਪੱਬ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ 'ਆਖਰੀ ਭੋਜਨ' ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੀਲੇ ਪਜਾਮੇ ਅਤੇ ਟਾਈਟਸ ਵਿੱਚ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮਾਇਕ, ਚੈਂਪੀਅਨ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, 1.90 ਮੀਟਰ ਲੰਬੇ ਅਤੇ 0.78 ਮੀਟਰ ਚੌੜੇ ਤਾਬੂਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਚੁਣੌਤੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸਲੀਬ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਤਾਬੂਤ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਧੀ ਅਤੇ ਆਇਰਲੈਂਡ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਇਸ ਤਾਬੂਤ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕੱਚੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਟਿਊਬਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਹ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਟਿਊਬਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟਾਰਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਸਿਗਰਟ ਵੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ।
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹ ਅਤੇ ਟੋਸਟ, ਭੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਫ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਨਪਸੰਦ ਵਾਈਨ ਵੀ ਪਰੋਸਿਆ ਗਿਆ। ਤਾਬੂਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਟੋਏ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਜਾਲ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਟਾਇਲਟ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਾਈਟ 'ਤੇ ਇੱਕ ਦਾਨ ਬਾਕਸ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ 'ਚ ਤੁਸੀਂ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਸ ਚੁਣੌਤੀ ਨੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਹੈਨਰੀ ਕੂਪਰ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰਾ ਡਾਇਨਾ ਡੋਰਸ ਵਰਗੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਸਦੀ 'ਕਬਰ' 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ।
ਉਹ ਤਾਬੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਟੈਲੀਫੋਨ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਲਾਈਨ "ਐਡਮਿਰਲ ਨੈਲਸਨ" ਪੱਬ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗਰੋ ਹਰੇਕ ਕਾਲ ਲਈ ਪੈਸੇ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰੈਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੱਡੀਆਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੀਅਤਨਾਮ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਮਾਰਟਿਨ ਲੂਥਰ ਕਿੰਗ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਮਾਈਕ ਦੇ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦਾ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਸੁਗਰੋ ਨੇ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣੇ।
ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੋਂ ਅਸਪਸ਼ਟਤਾ ਤੱਕ
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, Getty Images
ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਤੋਂ ਅੱਠ ਹਫ਼ਤੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, 22 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ, ਨ੍ਰਿਤਕਾਂ, ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਾਬੂਤ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਮਾਈਕ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਧੁੱਪ ਦੀਆਂ ਐਨਕਾਂ ਲਗਾਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਭੀੜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟਰੱਕ ਤੋਂ ਤਾਬੂਤ 'ਤੇ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।
ਉਹ ਗੰਦਾ ਅਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਰਵਿਵਾਦ ਜੇਤੂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੌ ਦਿਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਡਾਕਟਰੀ ਜਾਂਚ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਮੈਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ £100,000 ਨਕਦ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰਕਮ ਸੀ। 1970 ਵਿੱਚ, ਡਬਲਿਨ ਦੇ ਇੱਕ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਿੰਨ ਮੰਜ਼ਿਲਾ ਘਰ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲਗਭਗ £12,000 ਸੀ।
ਮਾਈਕ ਮਿਨੀ ਨੇ 61 ਦਿਨ ਭੂਮੀਗਤ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ ਰਿਕਾਰਡ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪੈਸੇ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦੌਰੇ 'ਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੈਸਾ ਵੀ ਪਾਏ ਬਿਨਾਂ ਆਇਰਲੈਂਡ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਗਿਨੀਜ਼ ਵਰਲਡ ਰਿਕਾਰਡਸ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਕਸਰ 'ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ' ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪ੍ਰੈਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ 61 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਉਸੇ ਸਾਲ, ਐਮਾ ਸਮਿਥ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਨਨ ਨੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਇੱਕ ਮਨੋਰੰਜਨ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ 101 ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਦੋ ਦਹਾਕੇ ਬਾਅਦ, 2003 ਵਿੱਚ, ਮਾਈਕ ਮਿਨੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ "ਬਰੀਡ ਅਲਾਈਵ" ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਇਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬੀਬੀਸੀ ਲਈ ਕਲੈਕਟਿਵ ਨਿਊਜ਼ਰੂਮ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ
