باشگاه دوم ناپل؛ یک ماموریت، یک نور امید و یک مارادونای دیگر

فوتبال در شهر ناپل هم مثل هرجای دیگری به روح چنگ می‌زند و قلب را گرم می‌کند. کمتر کسی است که از شاهکار ناپولی که فصل قبل پس از چند دهه قهرمان فوتبال ایتالیا شد خبر نداشته باشد اما بسیاری نمی‌دانند که این شهر، تیم منحصر به فرد دیگری هم دارد.

تیم دوم شهر ناپل کارش را با نام آفرو ناپولی یونایتد در سال ۲۰۰۹ شروع کرد. از آن زمان آن‌ها همیشه پز مارادونا را داده‌اند، به طور موفق با فیفا لابی کرده‌اند و بازیکنانی تربیت کرده‌اند که راهی سری‌آ و رقابت‌های اروپایی شده‌اند.

سفر فوتبالی آن‌ها از پایین‌ترین رده فوتبال ایتالیا شروع شد و تا دسته پنجم فوتبال این کشور ادامه پیدا کرد، اما موفقیت‌های ورزشی فقط یکی از محصولات جانبی آن‌هاست.

از آن مهم‌تر مبارزه این تیم علیه نژادپرستی و تبعیض با کمک به مهاجران، پناهجویان و جوانانی با شرایط نامناسب در راه پیدا کردن خانه، شغل و یک زندگی ایمن است.

لوئیجی دی‌نونزیو، یکی از مدیران باشگاه، به بخش ورزشی بی‌بی‌سی گفت: «فوتبال برای ما فقط یک ورزش نیست. ما با بازی در خیابان بزرگ شده‌ایم و این ورزش برایمان مثل زندگی است. این معلم ماست، روشی که یاد بگیریم چگونه با سایر افراد تماس بگیریم، جایمان را با بقیه قسمت کنیم و به یکدیگر احترام بگذاریم.»

ماجرا از پیدا کردن بازیکن برای یک بازی شروع شد.

دی‌نونزیو و همکارانش اغلب کمبود بازیکن داشتند و برای همین شروع کردند به صحبت با غریبه‌ها در بیرون دفترشان در نزدیکی مرکز ناپل تا برای تیم بازی کنند.

آن‌ها خیلی زود متوجه شدند که بیشتر این افراد کسانی هستند که از آفریقا در جستجوی کار و فرصت به ایتالیا سفر کرده‌اند (با توجه به این که بسیاری از گروه اصلی در زمینه ادغام در جامعه و حقوق بشر کار می‌کنند) دی‌نونزیو و رفقایش می‌خواستند به اعضای جدید تیم کمک کنند که در شهر پا بگیرند.

دی‌نونزیو می‌گوید: «عالی بود، چون خیلی زود فهمیدیم این رابطه‌ای است که برای هر دو طرف بسیار موثر است. هرکسی که تعصب و غرضی نسبت به مهاجران داشت، شروع به درک آن‌ها کرد، با آن‌ها تماس گرفت و خیلی زود تعصبش از بین رفت.»

«از دید مهاجران هم این بهترین شیوه برای حل شدن در جامعه جدید بود. ما در مورد کاغذبازی اداری فکر می‌کردیم، در مورد مسکن، غذا و کار آن‌ها. ولی آن‌ها معمولا از جامعه‌ای بسته بودند و برنامه حل شدن در جامعه در مرحله‌ای خاص متوقف می‌شد. هرگز ندیده بودیم که یک نفر به طور کامل درجامعه حل شود. فوتبال اما این مشکل را حل کرد و ما دوستان زیادی پیدا کردیم.»

این فوتبال تفننی به زودی بدل به باشگاهی شد که از طریق آن می‌شد پروژه را انجام داد.

با این حال، باشگاه متوجه شد که طبق قوانین فیفا در مورد استفاده از بازیکنان خارج از اتحادیه اروپا (که برای جلوگیری از قاچاق غیرقانونی بازیکنان طراحی شده)، ثبت نام اعضای تیمی که بازیکنان آن عمدتا از مهاجران تشکیل شده‌اند، ممکن نیست.

آن‌ها با موانع مشابهی از جانب سازمان‌های ایتالیایی هم روبرو شدند، اما پس از یک کارزار ملی، با مشارکت باشگاه‌ها و سازمان‌های فعال در زمینه مهاجرت و ادغام در جامعه میزبان، فدراسیون فوتبال ایتالیا مقررات خود را تغییر داد و به مهاجران و پناهندگان اجازه داد برای باشگاه بازی کنند.

آن‌ها از سال ۲۰۱۳ وارد دسته‌های پایین فوتبال ایتالیا شدند.

در کنار بازیکنانی اهل ناپل حضور بازیکنانی از سنگال، غنا و کیپ ورد موجب شد آفرو ناپولی یونایتد به قول دی‌نونزیو «ترکیبی قدرتمند از فرهنگ، تکنیک و قدرت بدنی» داشته باشد.

او گفت: «خبر خیلی زود پخش شد. ما توانستیم افراد زیادی را دور هم جمع کنیم و همین طور سازمان‌هایی که علاقه داشتند کمک کنند یا بخشی از پروژه باشند. این قضیه خیلی طبیعی بود.»

در ادامه این پروژه تیم زنان، تیم آماتور، تیم‌های پایه و تیم فوتسال نیز تشکیل شد. یکشنبه‌ها معمولا تمامی این افراد جمع می‌شوند تا بازی تیم اصلی را تماشا کنند.

تیم پس از اضافه شدن بازیکنانی از اروپا و آمریکای جنوبی ناپولی یونایتد نامیده شد.

دی‌نونزیو می‌گوید: «وقتی وارد خانواده یونایتد می‌شوید، وارد یک شبکه شده‌اید. این به معنای آن است که ما در کاغذبازی اداری به شما کمک خواهیم کرد و از طریق ارتباطات‌مان برای پیدا کردن کار به شما یاری می‌رسانیم.»

«هدف پروژه همین است. فوتبال برای ما یک وسیله است، نه هدف. در راه گسترش ارزش‌هایمان به شدت معتقدیم که باید کار را از جوانان و رده‌های پایه شروع کنیم. ما یک مجموعه هستیم و این سرچشمه قدرتمان است.»

یکی از بازیکنان باشگاه ابو شریف است که در پست مهاجم بازی می‌کند، او در جریان بحران ابولا ۱۵-۲۰۱۳ سیرالئون را ترک کرد و سپس در یک کمپ پناهجویان در ایتالیا مشاهده شد.

او می‌گوید: «این یک خانواده است، باشگاهی که به همه خوش‌آمد می‌گوید. این چیزی است که می‌توانم خانه دوم بنامم. فوتبال جایی است که شما بتوانید در آرامش باشید و دوست پیدا کنید.»

«لوئیجی برای من مثل برادر است. او به من عشق زیادی نشان داد و کمکم کرد. اگر به او تلفن بزنم و کمک بخواهم، او می‌آید. فوتبال همین است، جایی که هوای شما را دارند.»

شریف با یک قایق از لیبی به ایتالیا سفر کرد. او داستان آشنایی دارد. بسیاری از بازیکنان یونایتد مانند او در جستجوی زندگی بهتر مسافرت کرده‌اند و صدمه دیده‌اند و تلاش می‌کنند برای خانواده‌هایی که در کشورهایشان ترک کرده‌اند، پولی بفرستند.

سارجو کونته، فردی که توسط قاچاقچیان از هفت کشور عبور کرد تا به ایتالیا برسد، به بی‌بی‌سی گفت: «افراد زیادی در راه رسیدن به اینجا جان خود را از دست داده‌اند. بنابراین می‌توانم بگویم که من از افراد خوش‌شانس هستم. بعضی از مردم در دریا کشته می‌شوند و حتی شماری هم جان‌شان را در کویر از دست می‌دهند.»

دی‌نونزیو نیز گفت: «این سفر خیلی معمول است. از کویر عبور می‌کنند، در لیبی دستگیر می‌شوند و باید راهی برای آزادی پیدا کنند، چه از طریق پول چه هر چیز دیگری که بتوانید پیشنهاد دهند.»

«این یک سفر مطبوع یا آسان نیست. بیشتر افرادی که با آن‌ها ارتباط داشته‌ام، آسیب دیده‌اند. آن‌ها زخم‌ها و نشانه‌هایی روی بدن‌شان دارند. این اصلا آسان نیست. به همین دلیل است که وقتی شانسی به آن‌ها می‌دهید، آن را می‌قاپند.»

ناپولی یونایتد اولین باشگاه است که پس از ورود به هرم فوتبال ایتالیا چهار بار متوالی صعود به دسته بالاتر را تجربه کرده است.

برخی از بازیکنان آن‌ها حتی سریع‌تر و بیشتر هم پیشرفت کرده‌اند.

از میان ‌آن‌هایی که فوتبال حرفه‌ای را ادامه داده‌اند، مایسا اندیایی، مدافع ۲۱ ساله که به عنوان مهاجر از سنگال وارد ایتالیا شد، پس از بازی برای ناپولی یونایتد با باشگاه آ اس رم قرارداد امضا کرد و سپس به باشگاه کرمونسه پیوست که فصل قبل از سری‌آ به دسته پایین سقوط کرد.

دادو، مهاجمی که از کیپ ورد راهی اروپا شد، برای تیم همرون اسپارتان مالت در لیگ کنفرانس اروپا بازی کرد و حالا به العین در امارات متحده عربی منتقل شده است.

البته معروف‌ترین بازیکن سابق باشگاه هرگز به این اوج نرسید.

دیگو مارادونا جونیور در رم به دنیا آمد و بزرگ شد. او نتیجه رابطه خارج از ازدواج پدر نامدارش با زنی در ناپل بود.

دیگو جونیور در طول دوران کاری پر ماجرایی که در تیم‌های پایه ناپولی و به عنوان یک بازیکن حرفه‌ای فوتبال ساحلی داشت، نماینده ناپولی یونایتد در زمین بود. او سپس به عنوان مربی به باشگاه برگشت و تیم را به پلی‌آف سری دی (دسته چهارم فوتبال ایتالیا) فصل ۲۲-۲۰۲۱ رساند، هرچند که آن بازی با شکست تمام شد.

پدرش همیشه در مورد مسائل خارج از زمین بازی صریح بود. او در کنار دوستی با فیدل کاسترو، رهبر سابق کوبا، سال ۱۹۹۵ برای مدت کوتاهی همراه با اریک کانتونا، جان‌لوکا ویالی، رای و دیگران اتحادیه جهانی بازیکنان را تاسیس کرد.

دیگو جونیور نیز به همین ترتیب وارد پروژه ناپولی یونایتد شد.

دی‌نونزیو می‌گوید: «مرد خوبی است که با ارزش‌های ما زندگی می‌کند. به همین دلیل کاملا طبیعی بود که او را وارد پروژه کنیم و او هم با خوشحالی به ما پیوست.»

به هر حال دیگو جونیور و باشگاه با شرایطی نه چندان مثبت از هم جدا شدند.

باشگاه پس از شیوع کرونا از نظر مالی دچار مشکل شد، این در حالی است که سایر باشگاه‌های هم‌سطح آنان بودجه‌های بیشتری داشتند. دیگو جونیور هم در حالی که بر «عشق و احترام» خودش به این پروژه تاکید می‌کرد، در اعتراض به «بی‌عدالتی» نسبت به بازیکنان و حقوق‌‌های پرداخت نشده، باشگاه را ترک کرد.

این مسائل اقتصادی باشگاه را وادار کرد تا در مورد آینده‌اش بازنگری کند. در ژوئن آن‌ها با «ای‌اس‌دی کوارتوگراد»، یک باشگاه ضد نژادپرستی و ضد فاشیست در حومه ناپل با تمرکز روی موضوعات مشابه اجتماعی، ادغام شدند و با نام کوارتو آفروگراد بازی خواهند کرد.

دی‌نونزیو می‌گوید: «اگر دنبال شریک باشیم باید کسی را پیدا کنیم که ارزش‌ها، نگرش و اهدافی مشابه ما دارد. ما اینجا نیستیم که پولدار یا مشهور شویم. ما اینجا هستیم که به مردم کمک کنیم و از فوتبالی که حامی‌اش هستیم، خوشحال شویم.»

حالا این امیدواری وجود دارد که ادغام، پایه استواری برای ادامه کار دو باشگاه فراهم کند.

دی‌نونزیو می‌گوید: «همیشه فکر می‌کردیم که می‌توانیم به سطح معینی برسیم و بعد پروژه را به نفع خودش متوقف کنیم. این که به ارزش‌هایمان وفادار بمانیم و به آن‌ها خیانت نکنیم.»

«الگوی ما فقط ارزشی نیست که مدعی داشتن آن هستید بلکه در مورد ارزشی است که با آن زندگی می‌کنید. ما سعی می کنیم ثابت کنیم که همبستگی یک تمرین ایدئولوژیک نیست که شما با دارایی شخصی خود انجام دهید.»

«تلاش می‌کنیم که ثابت کنیم همبستگی می‌تواند یک الگوی اقتصادی و توسعه پایدار در زمین فوتبال و در همه بخش‌ها باشد. به همین دلیل شعار ما "با اتحاد برنده می‌شویم" (United we win) است.»