แม่เกาหลีใต้พลัดพรากลูกสาวนาน 44 ปี หลังลูกถูกลักพาตัวและส่งไปเป็นบุตรบุญธรรมในต่างประเทศ

ความทรงจำสุดท้ายที่ ฮัน แตซุน มีต่อลูกสาวในวัยเด็กคือในเดือน พ.ค. 1975 ที่บ้านของพวกเขาในกรุงโซลของเกาหลีใต้

"ฉันกำลังจะไปตลาดและถาม คยองฮา ว่า 'ลูกจะไม่มาด้วยกันเหรอ' แต่เธอบอกว่า 'ไม่ หนูจะไปเล่นกับเพื่อน ๆ'" ฮันเล่าย้อนความหลังให้บีบีซีฟัง

"เมื่อฉันกลับมา เธอก็หายตัวไป"

หลังจากนั้นฮันไม่ได้เจอลูกสาวอีกเลยเป็นเวลานานกว่า 40 ปี เมื่อพวกเขากลับมาพบกันอีกครั้ง รูปร่างหน้าตาของคยองฮาเปลี่ยนไปจนแทบจะจำไม่ได้เลย เพราะตอนนี้เธอกลายเป็นหญิงชาวอเมริกันวัยกลางคนที่มีชื่อว่า ลอรี เบนเดอร์

คยองฮาถูกลักพาตัวไปจากบริเวณใกล้บ้านของเธอเอง เธอถูกนำตัวไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง จากนั้นถูกส่งไปสหรัฐอเมริกาอย่างผิดกฎหมาย เพื่อนำไปให้ครอบครัวอื่นเลี้ยงดู ฮันอ้างว่า ขณะนี้เธอกำลังฟ้องร้องรัฐบาลเกาหลีใต้ในข้อกล่าวหาที่ไม่สามารถป้องกันการรับบุตรบุญธรรมของลูกสาวเธอได้

เธอเป็นหนึ่งในหลายร้อยคนที่ออกมาเปิดเผยข้อกล่าวหาอันน่าตกตะลึงเกี่ยวกับการฉ้อโกง การรับบุตรบุญธรรมอย่างผิดกฎหมาย การลักพาตัว และการค้ามนุษย์ในโครงการรับบุตรบุญธรรมในต่างประเทศของเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นที่ถกเถียงกันมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

ทั้งนี้ ไม่มีประเทศใดที่ส่งเด็กไปต่างประเทศเพื่อไปเป็นบุตรบุญธรรมมากเท่ากับเกาหลีใต้ และไม่มีประเทศใดที่ทำโครงการนี้ยาวนานเท่ากับเกาหลีใต้ นับตั้งแต่โครงการนี้เริ่มต้นขึ้นในช่วงทศวรรษปี 1950 มีเด็กประมาณ 170,000-200,000 คนที่ได้รับการอุปการะเป็นบุตรบุญธรรมในต่างประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในโลกตะวันตก

ในเดือน มี.ค. ที่ผ่านมา การสอบสวนครั้งสำคัญพบว่า รัฐบาลหลายชุดของเกาหลีใต้ละเมิดสิทธิมนุษยชนโดยขาดการกำกับดูแล ทำให้หน่วยงานเอกชนสามารถ "ส่งออกเด็กจำนวนมาก" เพื่อแสวงหากำไรอย่างมหาศาลในระดับอุตสาหกรรมได้

ผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่า ผลการตรวจสอบดังกล่าวอาจเปิดโอกาสมากขึ้นให้มีการฟ้องร้องค่าเสียหายจากรัฐบาล โดยคดีของฮันมีกำหนดขึ้นศาลในเดือนหน้า (มิ.ย.)

คดีนี้เป็นหนึ่งในสองคดีสำคัญ โดยฮันเป็นพ่อแม่ทางสายเลือดคนแรกของเด็กที่ถูกนำไปอุปการะในต่างประเทศที่เรียกร้องค่าเสียหายจากรัฐบาล ในขณะที่ในปี 2019 ชายคนหนึ่งที่ถูกนำไปอุปการะในสหรัฐฯ เป็นผู้ที่ถูกนำไปอุปการะคนแรกที่ดำเนินการฟ้องร้องต่อรัฐบาล

ด้านโฆษกรัฐบาลเกาหลีใต้กล่าวกับบีบีซีว่า "ขอแสดงความเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้งต่อความเจ็บปวดทางอารมณ์ของบุคคลและครอบครัวที่ไม่สามารถพบหน้ากันได้เป็นเวลานาน"

โฆษกรัฐบาลกล่าวอีกว่า "รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง" ต่อกรณีของฮัน และจะดำเนินการ "ที่จำเป็น" ตามผลของการพิจารณาคดี

ฮัน ในวัย 71 ปี กล่าวกับบีบีซีว่า เธอตั้งใจแน่วแน่ว่า รัฐบาลจะต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้

"ฉันใช้เวลา 44 ปี ท่ามกลางความเจ็บช้ำทั้งทางร่างกายและจิตใจของตัวเองในการตามหาลูกสาว แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีใครเคยขอโทษฉันบ้างไหม ไม่มีใครเลย ไม่แม้แต่ครั้งเดียว"

หลายทศวรรษที่ผ่านมา เธอและสามีได้เดินทางไปสถานีตำรวจและสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า รวมทั้งติดใบปลิว และออกรายการโทรทัศน์เพื่อขอข้อมูล ฮันกล่าวว่า เธอใช้เวลาทั้งวันในการตามหาลูกสาวตามท้องถนน "จนกระทั่งเล็บเท้าหลุดออกมาหมดทั้ง 10 นิ้ว"

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าเธอเข้าใกล้กับความสำเร็จแล้ว ในปี 1990 หลังจากเข้าร่วมโครงการรณรงค์ทางทีวีครั้งหนึ่ง ฮันได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอเชื่อว่า น่าจะเป็นคยองฮา และถึงกับไปรับเธอไปอยู่กับครอบครัวของเธอชั่วระยะหนึ่ง แต่ในที่สุด ผู้หญิงคนนั้นก็สารภาพว่า เธอไม่ใช่ลูกสาวของฮัน

ในที่สุด เธอก็ได้พบกับความก้าวหน้าอีกครั้งในปี 2019 เมื่อฮันเข้าร่วมกับกลุ่ม 325 คัมรา (325 Kamra) ซึ่งเป็นกลุ่มที่ติดต่อกับเด็กชาวเกาหลีที่ได้รับการอุปถัมภ์ในต่างประเทศกับพ่อแม่ที่ให้กำเนิดพวกเขาโดยการจับคู่สารพันธุกรรม หรือ ดีเอ็นเอ (DNA) ของพวกเขา

ในไม่ช้า กลุ่มดังกล่าวก็ได้รายงานว่าพบบุคคลที่มีดีเอ็นเอที่สามารถจับคู่กันฮัน นั่นคือ ลอรี เบนเดอร์ นางพยาบาลในรัฐแคลิฟอร์เนียของสหรัฐอเมริกา หลังจากโทรศัพท์พูดคุยกันไปหลายครั้ง เธอจึงตัดสินใจบินมายังกรุงโซลเพื่อพบกับฮัน ซึ่งทั้งสองได้พบกันอีกครั้งทั้งน้ำตาที่สนามบินในกรุงโซล

ขณะที่ทั้งคู่โอบกอดกัน ฮันก็ลูบผมของคยองฮา

"ฉันเป็นช่างทำผมมา 30 ปีแล้ว ฉันสามารถบอกได้อย่างรวดเร็วว่านี่คือลูกสาวของฉันหรือเปล่า เพียงแค่สัมผัสผมของเธอ ฉันเคยคิดผิดว่าฉันเจอเธอแล้ว ดังนั้น ฉันจึงต้องสัมผัสและสัมผัสผมของเธอเพื่อยืนยัน" เธอเล่าให้ฟัง

สิ่งแรกที่เธอบอกกับลูกสาวคือ "แม่ขอโทษจริง ๆ"

"ฉันรู้สึกผิดเพราะเธอหาทางกลับบ้านไม่ได้ตอนที่ยังเด็ก ฉันคิดอยู่ตลอดเวลาว่าเธอต้องตามหาแม่ของเธอหนักแค่ไหน… การได้พบกับแม่หลังจากผ่านไปหลายปีทำให้ฉันรู้ว่า เธอต้องคิดถึงแม่ของเธอมากแค่ไหน และนั่นทำให้หัวใจของฉันสลาย"

"มันเหมือนกับว่ารูโหว่ในใจของคุณได้รับการเยียวยา คุณรู้สึกเหมือนเป็นคนที่สมบูรณ์ในที่สุด" คยองฮาเล่าถึงการกลับมาพบกันอีกครั้งของเธอกับแม่ในบทสัมภาษณ์ก่อนหน้านี้กับสำนักข่าวเอพี (Associated Press) แต่ในตอนนั้นเธอไม่ได้ตอบรับคำขอสัมภาษณ์ของบีบีซี

ในที่สุดทั้งคู่ก็ปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนั้นในเดือน พ.ค. 1975

คยองฮา ซึ่งตอนนั้นอายุได้ 6 ขวบ กำลังเล่นอยู่ใกล้บ้านของเธอ เมื่อมีผู้หญิงแปลกหน้าเข้ามาหาเธอ โดยอ้างว่ารู้จักกับแม่ของเธอ และบอกกับคยองฮาว่า แม่ของเธอ "ไม่ต้องการ" เธออีกต่อไป และหลังจากนั้นเธอก็ถูกนำตัวไปที่สถานีรถไฟแห่งหนึ่ง

หลังจากนั่งรถไฟไปกับหญิงคนดังกล่าว คยองฮากลับถูกทิ้งไว้ที่สถานีสุดท้าย ซึ่งในที่สุดเธอถูกตำรวจจับและส่งไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไม่นานเธอก็ถูกส่งตัวไปยังสหรัฐฯ เพื่อให้คู่สามีภรรยาคู่หนึ่งในรัฐเวอร์จิเนียรับไปอุปการะ

หลายปีต่อมา หลังจากการตรวจสอบพบว่าเธอได้รับเอกสารปลอมที่ระบุว่า เธอคือเด็กกำพร้าที่ถูกทอดทิ้ง ซึ่งไม่ทราบว่าใครเป็นพ่อแม่

"มันเหมือนกับว่าคุณใช้ชีวิตปลอม ๆ และทุกสิ่งที่คุณรู้ไม่เป็นความจริง" คยองฮาเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้

กรณีของเธอไม่ใช่กรณีที่เกิดขึ้นเพียงกรณีเดียว

การค้าเด็กจากเอเชียสู่โลกตะวันตก

สำหรับโครงการรับบุตรบุญธรรมจากต่างประเทศของเกาหลีใต้เริ่มต้นขึ้นในช่วงสงครามเกาหลีในปี 1950-1953 ซึ่งในขณะนั้นเกาหลีใต้ยังเป็นประเทศที่ยากจนอย่างมาก โดยมีเด็กกำพร้าและเด็กไร้บ้านประมาณ 100,000 คน

ในเวลานั้น มีครอบครัวเพียงไม่กี่ครอบครัวเท่านั้นที่เต็มใจรับบุตรบุญธรรมที่ไม่ใช่สายเลือดของตนเอง และรัฐบาลได้เริ่มโครงการส่งบุตรบุญธรรมไปยังต่างประเทศ ซึ่งเรียกว่าเป็นความพยายามด้านมนุษยธรรม

โครงการนี้ดำเนินการโดยหน่วยงานรับบุตรบุญธรรมเอกชนทั้งหมด ในขณะที่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐบาล เมื่อเวลาผ่านไปหน่วยงานเหล่านี้กลับมีอำนาจในการจัดการตนเองอย่างมีนัยสำคัญผ่านกฎหมายต่าง ๆ

เมื่ออำนาจของพวกเขาเพิ่มขึ้น จำนวนเด็กที่ถูกส่งไปต่างประเทศก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน โดยเพิ่มขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1970 และสูงสุดในช่วงทศวรรษที่ 1980 เฉพาะในปี 1985 เพียงปีเดียว มีเด็กมากกว่า 8,800 คนที่ถูกส่งไปยังต่างประเทศ

นอกจากนี้ ยังมีความต้องการอย่างมหาศาลจากชาติตะวันตก เนื่องจากอัตราการเกิดที่ลดลงและทารกที่จะได้รับเลี้ยงที่บ้านมีน้อยลง ครอบครัวต่าง ๆ จึงเริ่มมองหาเด็กจากที่อื่น

ภาพถ่ายจากยุคนั้นแสดงให้เห็นเครื่องบินที่มุ่งหน้าไปยังประเทศตะวันตกซึ่งเต็มไปด้วยเด็กเกาหลีและทารกที่ถูกห่อด้วยผ้าอยู่ในที่นั่งโดยสารเครื่องบิน ซึ่งการสอบสวนของคณะกรรมการความจริงและการปรองดองระบุว่ามี "การขนส่งเด็กจำนวนมากเหมือนเป็นสินค้า"

รายงานดังกล่าวยังอ้างว่า เด็กเหล่านี้ได้รับการดูแลน้อยมากในระหว่างเที่ยวบินระยะไกล ในกรณีหนึ่งที่อ้างถึงในปี 1974 เด็กที่แพ้แลคโตสได้รับนมระหว่างการขนส่งและเสียชีวิตในภายหลังเมื่อเดินทางไปถึงเดนมาร์ก

เป็นระยะเวลานานแล้ว ที่นักวิจารณ์โครงการดังกล่าวหลายคนถามว่า เหตุใดจึงต้องส่งเด็กจำนวนมากไปต่างประเทศในช่วงเวลาที่เกาหลีใต้กำลังมีการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วอยู่แล้ว

สารคดีบีบีซี พาโนรามา ที่เผยแพร่ในปี 1976 ซึ่งนำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับเกาหลีใต้ในฐานะหนึ่งในหลายประเทศในเอเชียที่ส่งเด็กไปยังโลกตะวันตก ได้อ้างคำพูดของผู้สังเกตการณ์รายหนึ่งที่บรรยายสถานการณ์ดังกล่าวว่า "เกินการควบคุม" และ "แทบจะเหมือนกับการค้าเด็ก... ที่ไหลจากเอเชียไปสู่ยุโรปและอเมริกาเหนือ"

ขณะที่รายงานของคณะกรรมาธิการค้นหาความจริงและการปรองดองระบุว่า หน่วยงานรับบุตรบุญธรรมในต่างประเทศกำหนดโควตาสำหรับเด็ก ซึ่งหน่วยงานของเกาหลีก็เต็มใจที่จะปฏิบัติตาม

กิจกรรมดังกล่าวเป็นธุรกิจที่ทำกำไรได้ ขณะเดียวกันสภาวะที่ขาดกฎระเบียบของรัฐบาลทำให้เอเยนซีหรือนายหน้าเกาหลีเรียกเก็บเงินจำนวนมากและเรียกเก็บค่าธรรมเนียมแอบแฝงที่เรียกว่า "การบริจาค"

เด็กบางคนอาจถูกลักพาตัวไปโดยมิชอบ โดยพ่อแม่อย่างเช่นฮัน ที่กล่าวหาว่าลูก ๆ ของตนถูกลักพาตัว ในช่วงทศวรรษที่ 1970 และ 1980 เด็กไร้บ้านหรือเด็กที่ไม่มีใครดูแลนับพันคนถูกจับกุมและส่งไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรือศูนย์สงเคราะห์เด็ก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญระดับชาติเพื่อ "ทำความสะอาดท้องถนน" ในเกาหลีใต้

ส่วนพ่อแม่คนอื่น ๆ ได้รับแจ้งว่า ลูกของตนป่วยและเสียชีวิต ทั้งที่จริงแล้วพวกเขายังมีชีวิตอยู่ และถูกนำตัวไปยังหน่วยงานรับเลี้ยงบุตรบุญธรรม นอกจากนี้หน่วยงานต่าง ๆ ยังไม่ได้รับความยินยอมที่เหมาะสมจากแม่ผู้ให้กำเนิดในการรับบุตรบุญธรรม ตามรายงานของคณะกรรมการค้นหาความจริงและการปรองดองฉบับนี้

รายงานฉบับนี้ยังระบุด้วยว่า หน่วยงานรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมจงใจปลอมแปลงข้อมูลในบันทึกการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมเพื่อตัดตอนและตอบสนองความต้องการเด็กอย่างรวดเร็ว

เด็กที่หายตัวไป เมื่อถูกพบในภายหลังกลับไม่มีเอกสารแสดงตัวตนใด ๆ ในการรายงานในเอกสารและจะถูกทำให้ดูเหมือนถูกละทิ้งและถูกส่งไปให้รับเลี้ยงบุตรบุญธรรม

หากเด็กคนใดที่ตั้งใจจะอุปถัมภ์เสียชีวิตลงหรือถูกพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดมารับเลี้ยง เด็กอีกคนจะถูกแทนที่สลับเข้ามาและกำหนดตัวตนของเด็กให้เหมือนกับเด็กคนเดิม วิธีนี้ทำให้หน่วยงานต่าง ๆ หลีกเลี่ยงการคืนเงินค่าธรรมเนียมการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมและเร่งกระบวนการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมให้รวดเร็วขึ้นได้

หลายทศวรรษผ่านไป เรื่องนี้สร้างความยากลำบากอย่างมากให้กับเด็กที่ถูกรับไปเป็นบุตรบุญธรรมในต่างประเทศจำนวนมากที่พยายามตามหาพ่อแม่ทางสายเลือดของพวกเขา

บางคนมีข้อมูลที่ไม่ถูกต้อง หรือไม่ข้อมูลบันทึกการรับบุตรบุญธรรมที่มีอยู่ก็ขาดข้อมูลบางอย่างไป ในขณะที่บางคนค้นพบว่า ข้อมูลประจำตัวของตนถูกปลอมขึ้นมาทั้งหมด

"เราตกเป็นเหยื่อของความรุนแรงของรัฐ แต่ไม่มีร่องรอยของสิ่งนี้เลยอย่างแท้จริง การไม่มีเอกสารเหล่านี้ไม่ควรทำให้เราตกเป็นเหยื่อเป็นครั้งที่สอง" ฮัน บุน-ยัง ผู้ก่อตั้งร่วมของกลุ่มสิทธิของผู้รับบุตรบุญธรรมจากต่างประเทศที่รณรงค์เพื่อให้เข้าถึงข้อมูลการเกิดได้มากขึ้น กล่าว

"นี่เป็นปัญหาด้านสิทธิมนุษยชน มีการลักพาตัว การปลอมแปลงเอกสาร ซึ่งล้วนเป็นตัวอย่างของการละเมิดที่เกิดขึ้นระหว่างกระบวนการรับบุตรบุญธรรมข้ามประเทศ

"จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องก้าวไปสู่ความปรองดอง เราต้องยอมรับประสบการณ์เหล่านี้ และให้ผู้ที่ละเมิดในเรื่องนี้ต้องรับผิดชอบ"

อย่างไรก็ตาม ผู้มีบทบาทสำคัญบางส่วนยังคงนิ่งเฉยหรือปฏิเสธการกระทำผิดดังกล่าว

บีบีซีได้ติดต่อ บู ชุง-ฮา ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งประธานของโฮลต์ อินเตอร์เนชั่นแนล (Holt International) ซึ่งเป็นหน่วยงานรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมที่ใหญ่ที่สุดของเกาหลีใต้ในช่วงทศวรรษที่ 1970

โฮลต์ตกอยู่ท่ามกลางข้อกล่าวหามากมายเกี่ยวกับการฉ้อโกงและการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมอย่างผิดกฎหมาย และยังเป็นประเด็นที่ถูกฟ้องร้องไปแล้ว 2 คดี รวมถึงคดีของฮันด้วย

ในคำตอบสั้น ๆ บูปฏิเสธว่า หน่วยงานของเขาไม่ได้ส่งเด็กที่ถูกระบุตัวตนอย่างไม่ถูกต้องว่าเป็นเด็กกำพร้าไปต่างประเทศในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง ผู้ปกครองคนใดที่กล่าวหาว่า ลูกของพวกเขาถูกลักพาตัวนั้น พวกเขา "ไม่ได้สูญเสียลูกไป พวกเขาเพียงทอดทิ้งลูกไป" เขากล่าว

อย่างไรก็ตาม ผู้บริหารปัจจุบันของโฮลต์ อินเตอร์เนชั่นแนล ยังไม่ได้ให้ตอบรับต่อคำขอแสดงความคิดเห็นของบีบีซีขณะที่มีการรายงานข่าวนี้

'รัฐบาลเคยทำตัวเสมือนกัปตัน ส่วนหน่วยงานต่าง ๆ ก็เป็นผู้พายเรือ'

ผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่า ความรับผิดชอบไม่ได้อยู่ที่หน่วยงานเอกชนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงรัฐบาลด้วย

"หน่วยงานรับบุตรบุญธรรมใช้ประโยชน์จากระบบ และในสภาวะที่รัฐบาลก็ทำเป็นมองไม่เห็น โดยปล่อยให้การปฏิบัติที่ผิดกฎหมายหยั่งรากลึก" ดร. อี คยอง-อึน นักวิชาการด้านกฎหมายระหว่างประเทศจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติกรุงโซลกล่าว

"รัฐบาลเคยเป็นกัปตัน และหน่วยงานก็พายเรือ" ชิน พิล-ซิก นักวิจัยด้านการรับบุตรบุญธรรมข้ามชาติจากมหาวิทยาลัยซอกยองกล่าว พร้อมเสริมว่าโครงสร้างนี้ทำให้ทั้งสองฝ่ายสามารถหลีกเลี่ยงความรับผิดรับชอบได้

ดร.ชินกล่าวว่า รัฐบาลไม่ได้รับบทเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ที่เฝ้ามองอยู่เฉย ๆ แต่อีกด้านกลับเป็นผู้กำหนดนโยบายการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมอย่างจริงจัง โดยกำหนดโควตาประจำปีสำหรับการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมในต่างประเทศ และบางครั้งถึงกับระงับการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมบางส่วนด้วยซ้ำ

การสืบสวนของสำนักข่าวเอพีเมื่อปีที่แล้วพบว่า รัฐบาลเกาหลีในอดีตหลายชุดได้ร่างกฎหมายใหม่เพื่อลบมาตรการป้องกันและการควบคุมดูแลของศาลออกไป รวมทั้งปรับปรุงกฎหมายให้สอดคล้องกับกฎหมายของสหรัฐฯ เพื่อทำให้เด็กสามารถถูกรับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมได้ และอนุญาตให้ครอบครัวต่างชาติรับเด็กเกาหลีเป็นบุตรบุญธรรมได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเดินทางไปประเทศนั้นเลย

แม้ว่ารัฐบาลจะเรียกโครงการนี้ว่าเป็นความพยายามด้านมนุษยธรรม แต่ผู้สังเกตการณ์กล่าวว่า โครงการนี้ยังทำหน้าที่เสริมสร้างความสัมพันธ์กับประเทศตะวันตกอีกด้วย

เอกสารของรัฐบาลปี 1984 ที่บีบีซีได้รับมาระบุว่า เป้าหมายอย่างเป็นทางการของนโยบายการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมนั้นไม่เพียงแต่รวมถึงสวัสดิการของเด็กเท่านั้น แต่ยังรวมถึง "การส่งเสริมความเข้มแข็งของชาติในอนาคตและการทูตระหว่างประชาชน" ด้วย

เมื่อถูกถามเกี่ยวกับบทบาทของรัฐในแนวทางการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมในอดีต กระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการของเกาหลีใต้กล่าวว่า พวกเขา "ยังคงดำเนินความพยายามเพื่อเสริมสร้างความรับผิดชอบของรัฐ" ในระบบ และมีแผนที่จะส่งเสริมการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมที่สอดคล้องกับมาตรฐานสากล

ในปี 2012 รัฐบาลได้แก้ไขกฎหมายการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมเพื่อให้เข้มงวดยิ่งขึ้นในการคัดกรองพ่อแม่บุญธรรมที่มีแนวโน้มจะรับเลี้ยงบุตรบุญธรรม และเพื่อติดตามข้อมูลของผู้ให้กำเนิดและข้อมูลการเกิดได้ดีขึ้น

นอกจากนี้ รัฐบาลยังปฏิรูประบบการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมเพื่อให้การรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมในต่างประเทศลดลง และการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมทั้งหมดจะดำเนินการโดยรัฐบาลแทนที่จะเป็นหน่วยงานเอกชน การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวจะมีผลบังคับใช้ในเดือน ก.ค. นี้

ในขณะเดียวกัน แนวโน้มการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมในต่างประเทศก็ลดลง ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 การรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมในต่างประเทศลดลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะคงที่ในช่วงทศวรรษที่ 1990 และลดลงอีกครั้งในช่วงทศวรรษที่ 2010 จากข้อมูลล่าสุดที่มี มีเด็กเพียง 79 คนเท่านั้นที่ได้รับการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมในต่างประเทศในปี 2023

แต่ในขณะที่เกาหลีใต้เริ่มจัดการกับเรื่องราวอันมืดมนในอดีต ผู้รับเลี้ยงบุตรบุญธรรมและพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดอย่างเช่นฮัน ยังคงต่อสู้กับความเจ็บปวดทางใจของตนเอง

หลังจากการกลับมาพบกันครั้งแรก ฮันและคยองฮาต้องดิ้นรนเพื่อรักษาความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นเอาไว้

ไม่เพียงแต่พวกเขาจะอาศัยอยู่คนละซีกโลกเท่านั้น ลูกสาวของเธอยังลืมภาษาเกาหลีไปเกือบหมด ขณะที่ฮันมีความรู้ภาษาอังกฤษเพียงเล็กน้อย

พวกเขาติดต่อกันทางข้อความเป็นครั้งคราว และฮันใช้เวลาสองชั่วโมงทุกวันในการฝึกภาษาอังกฤษโดยการเขียนวลีต่าง ๆ ลงในสมุดแบบฝึกหัด

แต่สำหรับฮันแล้ว มันก็ยังไม่เพียงพอ

"แม้ว่าฉันจะพบลูกสาวแล้ว แต่ฉันก็ไม่รู้สึกเหมือนว่า ได้พบเธอจริง ๆ ฉันรู้เพียงว่า เธออยู่ที่ไหน แต่จะมีประโยชน์อะไรถ้าเราไม่สามารถสื่อสารกันได้

"ชีวิตของฉันพังทลายไปหมด… เงินจำนวนเท่าไรก็ไม่สามารถทดแทนสิ่งที่ฉันสูญเสียไปได้" เธอกล่าวทิ้งท้าย