அமெரிக்கா மீது கூடுதல் வரி விதித்த இந்திய வணிகர் - சுல்தானை மீறி சாதித்தது எப்படி?

இது 19-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் நடைபெறுவதாகக் கருதப்படும் சம்பவங்களைக் குறிக்கிறது. கிழக்கு ஆப்ரிக்காவில் உள்ள சான்சிபாரில் ஒரு வணிகர் ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவியிருந்தார்.

அவர் நிர்ணயித்த விலைக்கு அதிகமாகவோ அல்லது குறைவாகவோ யாரும் அங்கு வர்த்தகம் செய்ய முடியாது. யாராவது சான்சிபார் சுல்தானிடம் சென்று முறையிட்டால், சுல்தான் கேட்க மாட்டார். வணிகர் சொன்னதே இறுதியாக இருக்கும்.

அமெரிக்காவிலிருந்தோ ஐரோப்பாவிலிருந்தோ யாராவது வந்து சான்சிபாரில் வர்த்தகம் செய்ய விரும்பினால், அவர்கள் அந்த வணிகர் சொன்னபடி வரி செலுத்த வேண்டும், அவர் சொன்னபடி வர்த்தகம் செய்ய வேண்டும். இதற்கு யாராவது எதிர்ப்பு தெரிவித்து சுல்தானிடம் புகார் அளித்தால் கூட, சுல்தான் வியாபாரியின் பக்கமே நிற்பார்.

கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவில் இவ்வளவு செல்வாக்குக் கொண்டவர் குஜராத் மாநிலத்தில் கட்ச் பகுதியைச் சேர்ந்த ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி.

'ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி' ஒரு காலத்தில் கிழக்கு ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் சிறந்த வர்த்தக நிறுவனங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. இந்த நிறுவனம் மஸ்கட்டில் வர்த்தகராக இருந்த அவரது தந்தை ஷிவ்ஜி டோப்டியால் நிறுவப்பட்டது. அங்கு தனது வணிக சாம்ராஜ்யத்தை அவர் உருவாக்கியிருந்தார்.

டாக்டர் சாயா கோஸ்வாமி தனது 'உலகமயமாக்கல் அதன் காலத்திற்கு முன்' (Globalization Before Its Time) என்ற புத்தகத்தில் சான்சிபாரில் வர்த்தகம் செய்யும் கட்ச் வர்த்தகர்கள் பற்றி விரிவாகப் பேசியுள்ளார்.

"1785-ஆம் ஆண்டில் ஓமன் சுல்தான் தலைநகரை மஸ்கத்திலிருந்து சான்சிபாருக்கு மாற்ற முடிவு செய்தபோது, இரண்டு கட்ச் வர்த்தகர்கள், ஹரிதாஸ் பிமாணி மற்றும் ஷிவ்ஜி டோப்டி ஆகியோர் அவருக்குப் போதுமான ஆதரவையும் ஒத்துழைப்பையும் வழங்கினர்." என்று அந்தப் புத்தகத்தில் அவர் எழுதியுள்ளார்.

'குஜராத்தின் வணிக கலாச்சாரம்' என்ற புத்தகத்தில், பேராசிரியர் மகரந்த் மேத்தா "ஷிவ்ஜி டோப்டி சுல்தான் சையத் சயீத்திடம் குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்கைக் கொண்டிருந்தார். ஜெய்ராமின் தந்தை ஷிவ்ஜி டோப்டி தான் ஓமன் சுல்தானுக்குத் தலைநகரை மஸ்கத்திலிருந்து சான்சிபாருக்கு மாற்றுமாறு அறிவுறுத்தினார். இது அன்றைய 'பாட்டியா ஆவணங்களில்' பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. தலைநகர் மாற்றப்பட்ட பிறகு, ஏராளமான பாட்டியா வர்த்தகர்கள் மஸ்கத்திலிருந்து சான்சிபாருக்கு இடம்பெயரத் தொடங்கினர்" என்று எழுதியுள்ளார்.

மேலும், "இந்த நடவடிக்கை சிவ்ஜி டோப்டிக்குத் தனது வர்த்தகத்தை மேற்கு இந்தியா, மஸ்கட் மற்றும் சான்சிபார் முழுவதும் பரவலாக்க வாய்ப்பளித்தது" என்று எழுதியுள்ளார்.

சான்சிபாரில் வர்த்தகத்தின் பரவல்

"பிராந்தியங்களுக்கு இடையிலான வணிகமும் வணிகர்களும்: இந்தியப் பெருங்கடலில் குஜராத்தின் இடம் (பண்டைய காலம் முதல் கி.பி. 1900 வரை)" என்ற புத்தகத்தில் உள்ள ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையில், அப்துல் ஷெரீப் சான்சிபாரில் குடியேறிய குஜராத்தி வர்த்தகர்கள் பற்றிய தகவல்களை வழங்குகிறார்.

"19-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், குஜராத்தின் சூரத், பாவ்நகர், கட்ச் மற்றும் சிந்து பகுதிகளைச் சேர்ந்த பல வணிகர்கள் சான்சிபாரில் குடியேறினர். 1819-ஆம் ஆண்டளவில், அவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 214 ஆக இருந்தது, அவர்கள் ஏற்கனவே மிகவும் செல்வந்தர்களாக இருந்தனர். வர்த்தகத்தின் பெரும்பகுதியைக் கட்டுப்படுத்தினர். இந்த வர்த்தகர்களில் சிலர் மிகவும் செல்வந்தர்களாகவும், அங்கு நன்கு நிறுவப்பட்டவர்களாகவும் இருந்தனர், அவர்களில் முக்கியமானவர் பாட்டியா வணிகர் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி.

'சான்சிபாரில் இந்திய சமூகம் 1804-1856: ஒரு வரலாற்று ஆய்வு' என்ற தலைப்பில் ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரை ஜோர்டான் ஜர்னல் ஃபார் ஹிஸ்டரி அண்ட் ஆர்க்கியாலஜியில் (வரலாறு மற்றும் தொல்லியலுக்கான ஜோர்டான் இதழ்) வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையில், அப்துல்லா இப்ராஹிம் அல்துர்கி "19-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், இந்தியர்கள் சுல்தானின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் உள்ள துறைமுகங்களை வாடகைக்கு எடுக்கத் தொடங்கினர். அதற்கு ஈடாக, அவர்கள் அரசுக் கருவூலத்திற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைச் செலுத்தி வந்தனர். இந்தத் துறைமுகங்களில் நடைபெறும் இறக்குமதி-ஏற்றுமதி வணிகத்தின் மூலம் இந்தியர்கள் பெரும் லாபம் ஈட்டினர்" என்று குறிப்பிடுகிறார்.

மேலும் "ஷிவ்ஜி டோப்டி 1833-ல் துறைமுகத்தைக் குத்தகைக்கு எடுத்தார், அதன் பிறகு அவரது மகன் ஜெய்ராம் சான்சிபாரில் வடக்கிலிருந்து தெற்கு வரை உள்ள அனைத்துத் துறைமுகங்களையும் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கினார். இது 40 ஆண்டுகள் நீடித்தது." என்று எழுதியுள்ளார்.

"ஷிவ்ஜி டோப்டி மூன்று முக்கிய பதவிகளை வகித்தார்: சான்சிபார் தீவில் சுங்க இயக்குநரகத்தின் தலைவர், துறைமுகத்திற்குப் பொறுப்பான அதிகாரி மற்றும் ஸ்டேட் வங்கியின் ஆளுநர். இந்தப் பதவியைப் பயன்படுத்தி, ஷிவ்ஜி அரேபிய வர்த்தகர்கள் மற்றும் பல இந்திய மற்றும் ஐரோப்பிய வணிக நிறுவனங்களுக்குக் கடன்களை வழங்கினார். சுல்தானும் அவரது குடும்பத்தினரும் வேறொருவர் மூலமாகக் கடன் வாங்கியது விசித்திரமானதே. லாமு, மொம்பாசா, மொகதீசு, கிஸ்மாயோ மற்றும் டார் எஸ் சலாம் வரை சுங்கத் தலைவராக ஷிவ்ஜி செயல்பட்டார்.

ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் நுழைவும் வணிகத்தில் முன்னேற்றமும்

மஸ்கத் மற்றும் சான்சிபாரின் சுங்கங்களின் பொறுப்பை பிமாணி மற்றும் ஷிவ்ஜி டோப்டி மாறி மாறிப் பெறுவது வழக்கம். பல நாடுகளுடன் சான்சிபாரின் வர்த்தகம் அதிகரித்து வந்த நேரத்தில், ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி தனது தந்தையால் ஒப்படைக்கப்பட்ட வணிகத்தின் பொறுப்பைப் பெற்றார். 1835-க்குப் பிறகு ஜெய்ராம் இந்தப் பழக்கவழக்கங்களின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். ஜெய்ராம் 1792-இல் பிறந்தார்.

இருப்பினும், டாக்டர் சாயா கோஸ்வாமி தனது புத்தகத்தில் குறிப்பிடுவது போல், "ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி அதற்கு முன்பு கடுமையான பயிற்சி பெற வேண்டியிருந்தது. இவர் தனது தந்தை மற்றும் மாமா மாதவ்ஜி தோப்டி ஆகியோரின் கீழ்ப் பயிற்சி பெற்றார். ஒரு வருடம் தொடர்ந்து திருப்திகரமாகச் செயல்படுத்திக் காட்டிய பிறகுதான் அவர் நிறுவனத்தின் சான்சிபார் கிளையில் வேலை செய்ய முடிந்தது."

மேலும், "ஜெய்ராமின் நுழைவுக்குப் பிறகு நிறுவனம் மேலும் முன்னேறியது. 1837-ல் மொம்பாசா, மிரிமா மற்றும் 1840-ல் மாஃபியா (தீவு) மற்றும் லிண்டி ஆகியவற்றின் சுங்க ஒப்பந்தங்களை நிறுவனம் பெற்றது. ஜெய்ராம் சுல்தானின் சுங்கத் துறையின் தலைமை அதிகாரியானார், அவரது நிறுவனம் சான்சிபார் கடற்கரையில் 1000 மைல்களைக் கட்டுப்படுத்தியது. தீவுகளின் சொத்துக்களைப் பாதுகாக்க 150 ஆயுதமேந்திய காவலர்களையும் அவர் வைத்திருந்தார்." என்று அந்நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

1850-ல், ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் நிறுவனம் சான்சிபார், மஸ்கத், பாரசீக வளைகுடா, பம்பாய், முந்த்ரா மற்றும் மாண்ட்வி ஆகிய இடங்களில் கிளைகளைக் கொண்டிருந்தது.

பொதுவாக, சுங்க வரி வசூலிப்பவரின் பொறுப்பு சுல்தானின் சார்பாக வரிகள் வசூலிப்பதாகும். ஆனால் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி தனது பதவியைப் பயன்படுத்தித் தனது வர்த்தகத்தையும் விரிவுபடுத்தினார்.

அப்துல்லா இப்ராஹிம் அல்துர்கி, "சுங்கத் துறையில் உயர் அதிகாரிகளாகப் பணியாற்றிய இந்திய வணிகர்களும் சுதந்திரமாகச் செயல்பட்டனர். ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி சான்சிபார் மற்றும் கிழக்கு ஆப்பிரிக்கக் கடற்கரையில் பரவலாக வர்த்தகம் செய்தார். கட்ச் மற்றும் பம்பாயிலும் வணிக நலன்களைக் கொண்டிருந்தார். சுங்க இயக்குநர் என்ற தனது பதவியைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள அவர் தயங்கவில்லை, மேலும் சுல்தான் சையத் சயீத் உடனான தனது தொடர்புகளை, தனது வியாபார நலன்களை முன்னெடுக்கப் பயன்படுத்தினார்" என்று எழுதுகிறார்.

"ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி சுல்தானை விட சான்சிபாரில் அதிகப் பொருளாதாரக் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றார். இதை உணர்ந்த சுல்தான், அவரைத் தடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவரைச் சுங்க நிர்வாகியாக நியமித்தார். இதன் காரணமாக, அவரது வணிகம் பெரிதும் செழித்தது." என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

சான்சிபாரில் சுல்தானால் கூட சமாளிக்க முடியாத அளவுக்கு ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட்டது

அப்துல் ஷெரீப் தனது நூலில், "பிரிட்டிஷ் தூதரகம் 1840-ல் சான்சிபாரில் நிறுவப்பட்டது. அப்போது, அங்குள்ள சுங்கத் துறை ஏற்கனவே ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். ஆனால் பின்னர் பிரிட்டிஷார் இந்தியாவை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்ததன் மூலம், படிப்படியாக சான்சிபாரில் வசிக்கும் இந்திய சமூகத்தின் மீதும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டைத் திணிக்கத் தொடங்கினர்." என்று எழுதுகிறார்.

டாக்டர் சாயா கோஸ்வாமி பிரிட்டிஷ் தூதர் கர்னல் ரிக்பியை மேற்கோள் காட்டி, "1860-களில், பிரிட்டிஷ், பிரெஞ்சு, ஜெர்மனியர்கள் மற்றும் அமெரிக்கர்கள் உள்ளிட்ட வர்த்தகர்கள் கட்ச் மக்கள் மூலம் வர்த்தக ஒப்பந்தங்களில் நுழைந்தனர். இந்தக் கட்ச் வர்த்தகர்கள் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி மற்றும் தாரியா டோப்டி ஆகியோரின் பணக்கார குடும்பங்களால் வழிநடத்தப்பட்டனர்." என்கிறார்.

இது போன்று ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் தாக்கத்தை உணர்த்தும் பல சம்பவங்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன.

விஷயம் என்னவென்றால், அந்த நேரத்தில், கட்ச் மக்கள் இந்திய நாணயத்திலும், அமெரிக்கத் தங்கத்திலும் உலக வர்த்தகம் செய்தனர். குறைந்த பணப்புழக்கம் மற்றும் தேவை காரணமாக மற்ற நாடுகளின் நாணயங்கள் அவற்றின் அதிகாரபூர்வ விலையை விடக் குறைந்த விலையில் விற்கப்பட்டன.

எனவே, இந்திய வர்த்தகர்களின் ஆதிக்கத்தால் வெறுப்படைந்த பிரெஞ்சுத் தூதர் பிரோக்கெட், வர்த்தகத்திற்காக பிரெஞ்சு நாணயமான 'பிராங்க்'ஐ முறைப்படுத்துமாறு சுல்தானுக்குப் பரிந்துரைத்தார். ஆனால் ஜெய்ராமின் சகோதரர் இப்ஜி ஷிவ்ஜி இதனை மறுத்துவிட்டார். இந்திய வர்த்தகர்கள் உறுதியாக இருந்ததால், சுல்தானின் அனைத்து முயற்சிகளும் தோல்வியடைந்தன. பிரெஞ்சுத் தூதருக்கும் வேறு வழியில்லை. இறுதியில் ஷிவ்ஜியின் ஆசை நிறைவேறியது.

மகரந்த் மேத்தா, "கிட்டத்தட்ட 40 ஆண்டுகளாக ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் குடும்பம் இந்தச் செல்வாக்கு மிக்க பதவியையும் அதிகாரத்தையும் அனுபவித்தனர்" என்று குறிப்பிடுகிறார்.

"சில மணி நேர முன் அறிவிப்பில் சுங்க மாஸ்டர் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியிடமிருந்து 5 ஆயிரம் டாலர்களைப் பெற முடியும்." என்று பிரிட்டிஷ் தூதர் அட்கின்ஸ் ஒருமுறை எழுதினார்.

இந்தச் சம்பவம் அவரது சாம்ராஜ்யம் எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கும் என்பதை உணர்த்துகிறது.

ஷிவ்ஜி மூலம் வர்த்தகம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் அமெரிக்க வர்த்தகர்கள்

"1830-களில், பல அமெரிக்கச் சரக்குக் கப்பல்கள் சான்சிபாருக்கு வரத் தொடங்கின. அத்துடன் ஒரு அமெரிக்க தூதரகமும் நிறுவப்பட்டது." என்று தனது புத்தகத்தில் எழுதும் டாக்டர் சாயா கோஸ்வாமி, "இந்தச் சரக்குக் கப்பல்கள் மீது ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி விதித்த கூடுதல் கட்டணம் அமெரிக்கத் தூதர் ரிச்சர்ட் பி. வாட்டர்ஸைக் கோபப்படுத்தியது. சுல்தானுடன் பேசிய போதிலும், இறுதியில் வென்றது ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியே" என்று அந்தச் சம்பவத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.

மேலும் டாக்டர் சாயா கோஸ்வாமி "ஜெய்ராமின் ஆதிக்கம் காரணமாக, அமெரிக்க வணிகர்கள் தங்கள் லாபத்திலிருந்து அவருக்குப் பணம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. இறுதியாக, அவரது ஆதிக்கத்தைப் புறக்கணிக்க முடியாது என்று நினைத்து, வாட்டர்ஸ் 1837-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் ஜெய்ராமுடன் கூட்டாக வேலை செய்தார்." என்று எழுதுகிறார்.

"இந்த இந்திய-அமெரிக்க வர்த்தகக் கூட்டணியைப் பயன்படுத்தி, ஜெய்ராம் பின்னர் அமெரிக்க வர்த்தகத்தைக் கட்ச் வரை விரிவுபடுத்த முடிவு செய்தார். எனினும், எதிர்காலத்தில் பிரிட்டிஷ் நலன்கள் பாதிக்கப்படுகின்றன என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தவுடன், பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கட்ச் பகுதியில் பிரெஞ்சு மற்றும் அமெரிக்க நலன்கள் ஊக்குவிக்கப்படாது என்று கட்ச் உடன் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது." என்று அவர் எழுதுகிறார்.

மறுபுறம், ஜெய்ராம் மற்றும் வாட்டர்ஸ் இடையேயான கூட்டணி சான்சிபாரில் அமெரிக்க வர்த்தகத்தைப் பெரிதும் விரிவுபடுத்தியது.

டாக்டர் கோஸ்வாமி, "செப்டம்பர் 1832 மற்றும் மே 1834-க்கு இடையில் சான்சிபாருக்கு வந்த 41 வெளிநாட்டுக் கப்பல்களில், 32 அமெரிக்கக் கப்பல்கள்." என்று குறிப்பிடுகிறார்.

"ஜெய்ராம் மற்றும் ரிச்சர்ட் வாட்டர்ஸ் படிப்படியாக நெருங்கிய நண்பர்களாகினர். இது இருவருக்கும் இடையில் எழுதப்பட்ட கடிதங்களின் மூலம் தெரிகிறது. ஒருமுறை, யாரோ ஒருவர் ஜெய்ராமைக் கொல்ல முயன்றபோது, ஜெய்ராம் அவசரமாக வாட்டர்ஸைத் தான் அழைத்தார். வாட்டர்ஸ் மற்றும் ஹேமர்டனை ஜெய்ராம் தனது உயிலில் தனது விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவர்களாக நியமிக்கும் அளவுக்கு அந்த நட்பு ஆழமாக இருந்தது.

அடிமை வியாபாரத்தின் இருண்ட அத்தியாயம்

1811-ஆம் ஆண்டில், அடிமைகள் மற்றும் தந்தங்கள் சான்சிபாரில் மிகவும் லாபகரமான வணிகங்களாக இருந்தன என்று தனது ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையில் குறிப்பிடும் டாக்டர் சாயா கோஸ்வாமி, "ஒவ்வொரு ஆண்டும், 40 முதல் 45 ஆயிரம் அடிமைகள் சான்சிபாரில் விற்கப்பட்டனர். அங்கிருந்து அவர்கள் எகிப்து, அரேபியா, பாரசீகத்திற்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டனர்." என்று அடிமை வியாபாரம் குறித்து எழுதுகிறார்.

"ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி மற்றும் தாரியா டோப்டி ஆகியோர் சான்சிபாரின் உட்பகுதிக்கு அடிமைகளை அழைத்துச் சென்ற அரபு வர்த்தகர்களின் வாகனங்களுக்கு நிதி உதவி வழங்கினர்." என்று டாக்டர் கோஸ்வாமி குறிப்பிடுகிறார்.

இதே விஷயத்தை மகரந்த் மேத்தாவும் குறிப்பிடுகிறார், "பாட்டியா வர்த்தகர்கள் ஷிவ்ஜி குடும்பத்தைச் சுற்றித் தங்கள் வணிகத்தை விரிவுபடுத்தினர், மேலும் ஒரு சமூகமாக அவர்கள் தந்தம் மற்றும் அடிமை வர்த்தகத்தில் பெரிதும் முன்னேறினர். பாட்டியா வணிகர்கள் அடிமைகள், தந்தங்கள், ஆடைகள் மற்றும் ஆயுதங்களை வர்த்தகம் செய்த அரபு வர்த்தகர்களின் வாகனங்களுக்கு நிதி உதவியையும் வழங்கினர்." என்று எழுதியுள்ளார்.

கட்ச் விரிவான வரலாறு பகுதி 1-ல், ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியும் அவரது தலைமுறையினரும் அடிமை வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டனர் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது.

அதில், "ஆப்பிரிக்காவில் அடிமை வர்த்தகத்தைத் தடுக்க இந்திய அரசு சர் பார்ட்லே ஃபீச்சர் தலைமையில் ஒரு ஆணையத்தை நியமித்து ஆப்பிரிக்காவுக்கு அனுப்பியது. சேத் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி மற்றும் கட்ச்-முந்த்ராவின் இப்ஜி ஷிவ்ஜி ஆகியோரின் தலைமுறைகள் இந்த அடிமை வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தன" என்று எழுதப்பட்டுள்ளது.

"எனவே, கட்ச் திவான் காஜி ஷஹாபுதீன் அவர்களுக்கு எதிராக மகாராவ் ஸ்ரீயின் நடவடிக்கையை அமல்படுத்த அந்த ஆணையத்தின் உறுப்பினராக ஆப்பிரிக்காவுக்கு அனுப்பப்பட்டார். மகாராவ் ஸ்ரீ என்ற பெயரில் கட்ச் வர்த்தகர்களிடையே அடிமை வர்த்தகத்தை நிறுத்துவதில் அவரது அசாதாரண முயற்சிகள் மிகவும் வெற்றிகரமாக இருந்தன." என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

சுல்தானுடனான நெருங்கிய உறவும் 'பசுவதைத் தடை'யும்

தேவைப்படும்போது ஷிவ்ஜி தோப்டியும் அவரது மகன் ஜெய்ராமும் சுல்தானுக்குக் கடன் கொடுத்ததாகப் பல புத்தகங்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

சில சமயங்களில் கடனில் மூழ்கியிருந்த சுல்தானும் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியைச் சார்ந்திருப்பது அதிகரித்தது.

டாக்டர் சாயா கோஸ்வாமி "சுல்தான் சையத் சயீத் உடனான ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் உறவுகள் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தன. ஜெய்ராமுக்கு எதிரான கொலை முயற்சிகள் நடைபெற்றபோது, சுல்தான் அடிக்கடி அவரது வீட்டிற்கு வருவார்." என்று எழுதுகிறார்.

மேலும், "ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் வீட்டை மனதில் வைத்து, ஈத்-உல்-பித்ர் பண்டிகையின் போது சுல்தான் பசுவதைக்குத் தடை விதித்தார். தன்னுடைய சுங்க அதிகாரியின் மத நம்பிக்கைகளுக்கு மரியாதை காட்டவே அவர் இந்த முடிவை எடுத்தார்." என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.

ஒருபுறம், ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி போன்ற பல கட்ச் வர்த்தகர்கள் அடிமை மற்றும் தந்த வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். மறுபுறம், அவர்கள் மத நம்பிக்கைகள் காரணமாக சில வர்த்தகங்களில் ஈடுபடவில்லை என்பதும் தெரிகிறது. அவர்களின் இரட்டை நிலைபாடு தெளிவாக வெளிப்பட்டது.

இது குறித்து டாக்டர் கோஸ்வாமி குறிப்பிடுகையில், "ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி சான்சிபாரில் ஒரு பெரிய வணிக ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்ய வேண்டியதற்கு இதுவே காரணம். மாட்டிறைச்சி வர்த்தகமும் ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததால் ஃபிரேசருடனான ஒப்பந்தத்தை அவர் திரும்பப் பெற்றார். மிகவும் லாபகரமாக இருந்த ஒப்பந்தத்தை அவர் கைவிட நேரிட்டது" என்கிறார்.

ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி: கட்ச் மக்களின் நண்பர்

'குடியேறிய அந்நியர்கள்: கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவில் ஆசிய வணிக மேல்குடிகள் (1800-2000)' ('Settled Strangers: Asian Business Elites in East Africa (1800-2000)') என்ற தனது புத்தகத்தில், கிஜ்ஸ்பெர்ட் ஓங்க் எழுதுகையில், "ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை சான்சிபாரில் இருந்து ஏடன் மற்றும் மேற்கு இந்தியாவுக்குப் பயணம் செய்வார். இந்த நேரத்தில், அவர் ஆர்வமுள்ள வர்த்தகர்கள் மற்றும் செல்வந்தர்களுடன் கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவின் பொருளாதார சக்தி, வணிக வாய்ப்புகள் குறித்துப் பேசுவார். இதன் விளைவாக, பல குடும்பங்கள் தங்கள் குழந்தைகளைச் சான்சிபாருக்கு அனுப்பின. சுங்கத் துறையின் உதவியுடன் நூற்றுக்கணக்கான இந்திய பாட்டியா வர்த்தகர்கள் பணியமர்த்தப்பட்டு வணிகத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டனர்" என்கிறார்.

மேலும், "கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவுக்கு வர்த்தகம் செய்ய வந்த பெரும்பாலான மக்களிடம் பணம் இல்லை. இருப்பினும், அவர்கள் தங்கள் சமூகத் தொடர்புகளிலிருந்து தேவையான நிதியைப் பெற்றனர். குடும்பங்கள், அவர்களின் தொடர்புகள் மற்றும் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியுடனான அவர்களின் தொடர்பு ஆகியவற்றிலிருந்து அவர்கள் பலன் பெற்றனர், ஒருவருக்கொருவர் அக்கறை காட்டினர் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது" என்று ஓங்க் எழுதுகிறார்.

19-ம் நூற்றாண்டில் கூட, இந்திய சமூகத்தில் பல சமூகங்கள் பெண்களை வெளிநாடுகளுக்கு அழைத்துச் செல்ல கடுமையான கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தன.

அப்துல் ஷெரிஃப், "இந்து பெண்கள் கடல் கடந்து செல்வதற்கான தடை கி.பி 1879-ல் உடைக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் சகோதரர் இப்ஜி ஷிவ்ஜியின் மனைவி சான்சிபாருக்கு அழைத்து வரப்பட்டார், அவருக்கு பெருந்திரளான மக்கள் உற்சாக வரவேற்பு அளித்தனர். இது பிற்காலத்தில் இந்து வர்த்தகர்கள் தங்களை அங்கு நிலைநிறுத்திக் கொள்ளவும் தங்கள் வர்த்தகத்தை மேம்படுத்தவும் உதவியது." என்று எழுதுகிறார்.

ஷெரிஃப் தனது புத்தகத்தில் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் பெரிய குஜராத்தி மாளிகையைப் பற்றியும் குறிப்பிடுகிறார். அவரது விவரிப்புகளைப் பார்க்கும் போது, அது மிகவும் அற்புதமானதாக இருந்திருக்கும் என தெரிகிறது.

சான்சிபாரில் இருந்து செயல்பட்ட ஜெய்ராமின் நிறுவனத்தின் அலுவல் ஆவணங்கள் கூட குஜராத்தியில் எழுதப்பட்டன.

சான்சிபாருக்கும் கட்ச்சுக்கும் இடையில் பயணிக்கும் கட்ச் மக்களுக்காக ஜெய்ராம் ஒரு கூட்டு சமையலறையையும் திறந்தார். மேலும் அவர்களின் தங்குமிடம், உணவுக்கான செலவுகளையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார்.

கட்ச்சின் முந்த்ராவில் உள்ள பஞ்ச்ராபோலுக்கு நன்கொடை அளித்த முதல் நபரும் ஜெய்ராம் ஆவார். அவரது குடும்பத்தின் கூற்றுப்படி, ஜெய்ராம் முந்த்ராவில் இரண்டு ஏரிகளையும் கட்டினார்.

பலர் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் நிறுவனத்தில் தொழில் பழகுநர் பயிற்சி பெற்று, சொந்தமாக தொழில் தொடங்கிய பல உதாரணங்கள் உள்ளன.

ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் நிறுவனத்தில் லதா தாம்ஜியின் உதவியாளராக தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய தாரியா டோப்தி, பின்னர் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் நிறுவனத்திற்கு சவால் விடும் அளவுக்கு ஒரு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவினார்.

தாரியா டோப்தி 1876-ம் ஆண்டில் சுல்தானிடமிருந்து சுங்க ஒப்பந்தத்தைப் பெற்றார். கடந்த 40 ஆண்டுகளில் ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜிக்கு இந்த சுங்க ஒப்பந்தம் கிடைக்காதது இதுவே முதல் முறையாகும்.

ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் ஓய்வு மற்றும் குடும்பம்

ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி 1853-ம் ஆண்டில் ஓய்வு பெற்றார். அவர் கட்ச்சில் வசித்து புனித யாத்திரை செல்ல விருப்பப்பட்டார். மேலும் தனது வணிகத்தை நிறுவனத்தின் நீண்டகால ஊழியரான லதா தாம்ஜியிடம் ஒப்படைத்தார்.

ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி ஆகஸ்ட் 25, 1866 அன்று இறந்தார்.

அப்துல்லா இப்ராஹிம் அல்துர்கி, "ஒரு ஆதாரத்தின்படி, இந்திய சமூகத்தின் தலைவரான ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி இறக்கும் போது 3 மில்லியன் MTT (மரியா தெரசா தாலர்ஸ்- உலக வர்த்தகத்தில் ஒரு கட்டத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட நாணயம்) விட்டுச் சென்றார்." என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

டாக்டர் சாயா கோஸ்வாமி "ஜெய்ராமின் விருப்பத்தின்படி, அவரது சொத்து அவரது இரண்டு மகன்களான தாமோதர் ஜெய்ராம் மற்றும் கிம்ஜி ஜெய்ராம் ஆகியோருக்கு இடையில் பிரிக்கப்பட்டது." என்றும்

"இருப்பினும், இரண்டு மகன்களும் நிறுவனத்தை நடத்துவதில் திறனற்றவர்கள் என்பதை நிரூபித்தனர். கிம்ஜி ஜெய்ராம் தனது 39 வயதில் குடும்ப செல்வத்தை வீணடித்து தற்கொலை செய்து கொண்டார்" என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.

மேலும், "ஜெய்ராமின் சகோதரர் இப்ஜி ஷிவ்ஜி நிறுவனத்தை முன்னோக்கி கொண்டு செல்ல கடுமையாக முயன்றார். ஆனால் மாறிவரும் காலங்களுடன், அவரால் நிறுவனத்தைத் தக்கவைக்க முடியவில்லை. இப்ஜியின் மகன் ஜிவாண்டாஸ் ஒரு ஜின்னிங் தொழிற்சாலையை நடத்தி சிறிய அளவில் வணிகத்தைத் தொடர்ந்தார்" என்று எழுதுகிறார்.

சான்சிபாரில் நீண்ட காலம் தங்கியிருந்ததால், ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜியின் குடும்பமும் சுவாஹிலி என்று அழைக்கப்பட்டது. அவர்கள் 'சுவாலி' என்ற குடும்பப்பெயரை ஏற்றுக்கொண்டனர். மேலும் அவர்களின் எஞ்சியிருக்கும் வாரிசுகளின் குடும்பப்பெயரும் 'ஸ்வாலி' என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. முந்த்ராவில் அவர்களின் வாரிசுகள் வசிக்கும் தெரு 'ஸ்வாலி ஷெரி' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

இன்று, ஜெய்ராம் ஷிவ்ஜி மற்றும் இப்ஜி ஷிவ்ஜியின் வாரிசுகள் முந்த்ரா மற்றும் மும்பையில் வசிப்பதாக தகவல் உள்ளது

- இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு