'ลูกหนึ่งขวบของฉันกินหนังสือ ของเล่น โต๊ะ แม้แต่เตียงเด็กของเขา' โรคกินสิ่งของที่กินไม่ได้คืออะไร น่ากังวลหรือไม่ ?

พ่อแม่หลายคนคงอยากมีตาไว้ด้านหลังศีรษะ เผื่อใช้จับตาดูเวลาลูกวัยเตาะแตะเริ่มเอื้อมไปหยิบของที่ไม่ควรจะหยิบ แต่สำหรับเจสส์ แฮร์รี ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับจูเนียร์ ลูกชายของเธอ

คุณแม่ลูกสองคนนี้เริ่มทราบว่า ลูกชายของเธอชอบที่จะลองกินสิ่งของที่กินไม่ได้ ตอนที่เขาเลียแถบตีนตุ๊กแกในหนังสือสัมผัสของเขาตอนเป็นทารก

ตั้งแต่นั้นมา ลูกชายวัย 21 เดือนคนนี้ก็กินทราย "ทีละกำมือ" และกินพรมปูพื้นสำหรับเด็กเล็กรวมทั้งเฟอร์นิเจอร์ไปทั่วบ้าน รวมถึงเปลเด็กของเขาเอง

จนกระทั่งเดือน ก.ย. ที่ผ่านมา จูเนียร์จึงได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคพิก้า (pica) ซึ่งเป็นภาวะที่คน ๆ หนึ่งอยากกินของที่กินไม่ได้และไม่มีคุณค่าทางโภชนาการซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ถึงแม้จะไม่มีอะไรให้เขากิน เขาก็จะหามันให้เจอ เขาจะเจออะไรบางอย่าง" เจสส์ จากเมืองบริมโบ เมืองเร็กซ์แฮม กล่าว

คุณแม่วัย 31 ปีจึงต้องนำตัวน้องจูเนียร์ไปยังสถานรับเลี้ยงเด็กเพราะว่าตอนนั้นเขากำลังกินทรายในปริมาณที่น่าสยดสยอง เธอยอมรับว่า สถานการณ์ที่ดูไร้สาระที่จูเนียร์ทำในบางครั้งนั้นเป็นสิ่งที่น่าขัน แต่เธอก็บอกว่ายังมีด้านที่ร้ายแรงอยู่ด้วย

เจสส์ ต้องย้ายน้องจูเนียร์ไปนอนบนเตียงเด็กอ่อนที่ทำจากโลหะหลังจากที่เขาเริ่มกินเปลไม้ของเขา แต่นั่นทำให้เขาสามารถลุกจากเตียงในตอนกลางคืนได้ และเขาก็กัดกรอบประตูอีกด้วย

พฤติกรรมเช่นนี้ทำจูเนียร์เขามีสารตะกั่วในเลือด เพราะ "สีเก่า ๆ ที่ถูกทาทับชั้นในมีสารตะกั่วปนอยู่ด้วย"

ตอนนี้จูเนียร์ต้องนอนอยู่ในเปลเด็กหรือคอกกั้นเด็กจนกว่าปัญหานี้จะได้รับการแก้ไข และเจสส์ได้แจ้งปัญหาสีตะกั่วกับสมาคมที่อยู่อาศัย "คลูอิด อลิน" (Clwyd Alyn) แล้ว แต่เธอบอกว่าไม่มีใครใส่ใจและไม่ได้ดำเนินการใด ๆ

คลูอิด อลิน กล่าวว่า งานซ่อมแซมมีกำหนดจะดำเนินการที่บ้านของเจสส์ และจะ "ประสานงานกับครอบครัวต่อไปและดำเนินการตามคำแนะนำที่เหมาะสมเกี่ยวกับวิธีรับมือกับสถานการณ์นี้ต่อไปโดยเร็ว"

มีสิ่งของที่มีเนื้อสัมผัสหลากหลายที่จูเนียร์พยายามค้นหา แต่แม่ของเขาบอกว่า ไม้กับกระดาษแข็งเป็นสิ่งที่เขาหลงใหลมากที่สุด

เขาและแจ็ค พี่ชายวัย 7 ขวบ ชอบเล่นฮอตวีลส์ แต่เจสส์ต้องเก็บของเล่นของจูเนียร์ไว้ในกล่องพลาสติกหลังจากที่เขาแทะตะกร้าจนขาดเพื่อเอารถของเล่นของเขา

มีเหตุการณ์ครั้งหนึ่งตอนที่ไปซื้อมู่ลี่บังตาที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เจสส์กำลังเดินออกจากร้านพร้อมกับจูเนียร์ และ "กว่าเราจะถึงรถ เขาก็กัดกล่องที่มู่ลี่ใส่จนขาด"

"จริง ๆแล้ว มันใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีเอง ฉันรู้ว่ามันฟังดูเหลือเชื่อมาก"

เจสส์ไม่เคยได้ยินเรื่องโรคพิก้ามาก่อน แต่หลังจากผู้นำทีมกลุ่มกิจกรรมเด็กให้คำแนะนำ เจ้าหน้าที่สาธารณสุขจึงขอให้ตรวจเลือด กระทั่งพบว่าลูกชายของเธอมีภาวะขาดธาตุเหล็ก ซึ่งเป็นหนึ่งในสาเหตุที่อาจเกิดโรคพิก้าและจูเนียร์ก็ได้รับการวินิจฉัยโรคได้ในที่สุด

รากชะเอมเทศเป็น "ทางเลือกที่ปลอดภัย" อย่างหนึ่งที่ครอบครัวใช้เพื่อล่อใจให้จูเนียร์เลือกอาหารที่กินได้มากขึ้น

ดูเหมือนว่าจะได้ผลเพราะ "มันเหมือนไม้จริง ๆ" แต่ไม่เหมาะสำหรับตอนที่เขาเล่นเพราะอาจเกิดการสำลักได้

อีกหนึ่งอย่างที่จูเนียร์เพิ่งเปลี่ยนมารับประทานคืออาหารเช้าแบบซีเรียล (Weetabix) ซึ่งเลียนแบบเนื้อสัมผัสแห้งกรอบที่น้องจูเนียร์ชอบ

"ฉันไม่สามารถปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวได้หรอกค่ะ ถ้าฉันปล่อยน้องไว้ในห้องนั่งเล่น ซึ่งเป็นโซนปลอดภัยของน้องจูเนียร์ เว้นแต่ผนังเพียงอย่างเดียว ก็ยังมีบางอย่างที่ลูกของฉันกินหรือพยายามหาแทะกินอยู่" เจสส์กล่าว

"ฉันแค่คิดว่า ต่อไปจะเป็นยังไงนะ ฉันพูดติดตลกว่าฉันต้องอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์เปล่า ๆ นี่แหละ"

โรคพิก้าคืออะไร

เจสส์กล่าวว่าจูเนียร์ "ค่อนข้างเรื่องมากเรื่องอาหารอยู่แล้ว" ทำให้การเลือกอาหารให้เขากินเป็นเรื่องยาก แต่หวังว่าเธอจะสามารถ "อธิบายเหตุผลให้เขาฟังได้บ้าง" เมื่อเขาโตขึ้น

บริการให้คำปรึกษาด้านอาหารแห่งชาติ (National Pica Advisory Service) ซึ่งให้บริการฝึกอบรมและให้คำปรึกษาเฉพาะทาง กล่าวว่าได้ให้การสนับสนุนครอบครัว 250 ครอบครัวนับตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นในปี 2023 และเน้นย้ำว่าโรคพิก้าอาจรุนแรงถึงแก่ชีวิตได้ โดยยกตัวอย่างกรณีของเจมส์ แฟรงกิช วัย 21 ปี และโอเวน การ์เน็ต วัย 19 ปี

หน่วยงานนี้ได้ร่างแนวทางปฏิบัติสำหรับบริการด้านสุขภาพ การดูแลทางสังคม ที่อยู่อาศัย และการศึกษา เพื่อการประเมิน วินิจฉัย และสนับสนุนผู้ที่เป็นโรคพิก้า โดยมีเป้าหมายเพื่อให้แนวทางเหล่านี้ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ

เจสส์อยากให้คนรู้เรื่องนี้มากขึ้น จะได้ไม่ต้องพูดซ้ำ ๆ แบบนี้ และจะได้เข้าถึงการสนับสนุนได้มากขึ้น พร้อมรู้สึกโดดเดี่ยวน้อยลง

"เมื่อมีใครบางคนชวนไปสวนสาธารณะ แล้วฉันก็รู้สึกเหมือนหาข้ออ้างตลอดเวลา แต่ฉันก็รู้ว่าฉันอยู่บ้านดีกว่า เพราะการอยู่ในสวนสาธารณะมันทำให้ฉันเครียดมากกว่า" เธออธิบายถึงสิ่งที่เธอต้องเผชิญอยู่ในขณะนี้