Kwa nini wanawake wa Korea Kusini hawazai watoto

Na Jean Mackenzie

Mwandishi wa habari wa Seoul

Siku ya Jumanne alasiri yenye mvua, Yejin anapika chakula cha mchana kwa marafiki zake kwenye nyumba yake, ambapo anaishi peke yake viungani mwa Seoul, akiwa peke yake kwa furaha.

Wakati wanakula, mmoja wao anafungua meme ya dinosaur ya katuni kwenye simu yake. "Kuwa mwangalifu," dinosaur anasema. "Usijiruhusu kutoweka kama sisi."

Wanawake wote wanacheka.

"Inachekesha, lakini ni giza, kwa sababu tunajua tunaweza kuwa tunasababisha kutoweka kwetu," anasema Yejin, mtayarishaji wa televisheni mwenye umri wa miaka 30.

Si yeye, wala rafiki yake yeyote, anayepanga kupata watoto. Wao ni sehemu ya jumuiya inayokua ya wanawake wanaochagua maisha yasiyo na watoto.

Korea Kusini ina kiwango cha chini zaidi cha kuzaliwa duniani, na inaendelea kuporomoka, na kushinda rekodi yake ya chini sana mwaka baada ya mwaka.

Takwimu zilizotolewa Jumatano zinaonyesha ilishuka kwa asilimia 8 nyingine mnamo 2023 hadi 0.72.

Hii inarejelea idadi ya watoto ambao mwanamke anatarajiwa kupata katika maisha yake. Ili idadi ya watu ibaki thabiti, idadi hiyo inapaswa kuwa 2.1.

Hali hii ikiendelea, idadi ya watu nchini Korea inakadiriwa kupungua kwa nusu kufikia mwaka wa 2100.

'Dharura ya kitaifa'

Ulimwenguni, nchi zilizoendelea zinaona viwango vya kuzaliwa vinapungua, lakini hakuna nchi viwanngo hivyo viliyokithiri kama Korea Kusini.

Makadirio yake ni mabaya.

Katika muda wa miaka 50, idadi ya watu wenye umri wa kufanya kazi itakuwa imepungua kwa nusu, idadi ya watu wanaostahili kushiriki katika huduma ya kijeshi ya lazima nchini itakuwa imepungua kwa asilimia 58, na karibu nusu ya idadi ya watu itakuwa zaidi ya 65.

Hii inaashiria hali mbaya sana kwa uchumi wa nchi, chungu cha pensheni, na usalama kiasi kwamba wanasiasa wametangaza kuwa ni "dharura ya kitaifa".

Kwa takriban miaka 20, serikali zilizofuatana zimetumia pesa katika tatizo hilo – takriban dola bilioni 286bn.

Wanandoa ambao wana watoto wanamwagiwa pesa taslimu, kutoka kwa zawadi za kila mwezi hadi nyumba za ruzuku na teksi za bure. Bili za hospitali na hata matibabu ya IVF hulipigwa, ingawa ni kwa wale walioolewa tu.

Vivutio kama hivyo vya kifedha havijafanya kazi, na hivyo kusababisha wanasiasa kutafakari suluhu zaidi za "bunifu", kama vile kuajiri yaya kutoka Kusini Mashariki mwa Asia na kuwalipa chini ya kima cha chini cha mshahara, na kuwaachilia wanaume kuhudumu katika jeshi ikiwa wana watoto watatu kabla ya kufikisha miaka 30.

Katika hali ya kushangaza, watunga sera wameshutumiwa kwa kutowasikiliza vijana – hasa wanawake – kuhusu mahitaji yao. Na kwa hivyo, katika mwaka uliopita tumezunguka nchi nzima, tukizungumza na wanawake ili kuelewa sababu za uamuzi wao wa kutopata watoto.

Yejin alipoamua kuishi peke yake katikati ya miaka ya 20, alikaidi kanuni za kijamii - huko Korea, kuishi bila kuolewa kwa kiasi kikubwa kunachukuliwa kuwa hatua ya muda katika maisha ya mtu.

Kisha miaka mitano iliyopita, aliamua kutoolewa, na kutokuwa na watoto.

"Ni vigumu kupata mwanamume anayeweza kuchumbiwa nchini Korea - ambaye atashiriki kazi za nyumbani na malezi ya watoto kwa usawa," ananiambia, "Na wanawake walio na watoto peke yao hawahukumiwi kwa upole."

Mnamo 2022, ni asilimia 2 tu ya watoto waliozaliwa nchini Korea Kusini walitokea nje ya ndoa.

'Mzunguko wa kudumu wa kazi'

Badala yake, Yejin amechagua kuangazia kazi yake katika televisheni, ambayo, anasema, haimruhusu muda wa kutosha kumlea mtoto hata hivyo. Saa za kazi za Kikorea ni ndefu sana.

Yejin anafanya kazi ya kitamaduni ya 9-6 (sawa na Kikorea 9-5) lakini anasema kwa kawaida huwa haondoki ofisini hadi saa nane mchana na kuna muda wa ziada juu ya hilo. Mara tu anapofika nyumbani, ana muda tu wa kusafisha nyumba au kufanya mazoezi kabla ya kulala.

"Ninapenda kazi yangu, inaniletea utimilifu mwingi," anasema. "Lakini kufanya kazi nchini Korea ni ngumu, umekwama katika mzunguko wa kudumu wa kazi."

Yejin anasema pia kuna shinikizo la kusoma katika muda wake wa ziada, ili kupata bora zaidi katika kazi yake: "Wakorea wana mawazo haya kwamba ikiwa hutafanya kazi mara kwa mara katika kujiboresha, utaachwa nyuma, na kuwa mtu aliyefeli. Hofu hii inatufanya tufanye kazi kwa bidii maradufu."

'Nanajua sana'

Mwanamke mmoja mwenye umri wa miaka 28, ambaye alifanya kazi katika HR, alisema ameona watu ambao walilazimishwa kuacha kazi zao au ambao walipitishwa kwa vyeo baada ya kuchukua likizo ya uzazi, ambayo ilikuwa ya kutosha kumshawishi kamwe kupata mtoto.

Wanaume na wanawake wote wana haki ya likizo ya mwaka mmoja katika miaka minane ya kwanza ya maisha ya mtoto wao. Lakini mnamo 2022, ni asilimia 7 tu ya akina baba wapya walitumia likizo yao, ikilinganishwa na asilimia 70 ya akina mama wachanga

Wanawake wa Korea ndio wenye elimu ya juu zaidi kati ya wale walio katika nchi za OECD, na bado nchi hiyo ina pengo mbaya zaidi la malipo ya kijinsia na idadi ya juu kuliko wastani ya wanawake wasio na kazi ikilinganishwa na wanaume.

Watafiti wanasema hii inathibitisha kuwa wanapewa biashara - kuwa na kazi au kuwa na familia. Kwa kuongezeka, wanachagua kazi.

Nilikutana na Stella Shin kwenye klabu ya shule ya baada ya shule, ambako anafundisha watoto wa miaka mitano Kiingereza.

"Angalia watoto. Wao ni wazuri sana," alisema. Lakini akiwa na miaka 39, Stella hana watoto wake mwenyewe. Haukuwa uamuzi thabiti, anasema.

Amekuwa katika ndoa kwa miaka sita, na yeye na mume wake walitaka kupata mtoto lakini walikuwa na shughuli nyingi sana za kufanya kazi na kujifurahisha hivi kwamba wakati huo ulitoweka. Sasa amekubali kwamba mtindo wake wa maisha unaifanya iwe "isiyowezekana".

"Kina mama wanahitaji kuacha kazi ili kumwangalia mtoto wao kwa muda wote kwa miaka miwili ya kwanza, na hili lingenifanya nihuzunike sana," alisema. "Ninapenda kazi yangu na kujitunza."

Katika muda wake wa ziada Stella anahudhuria madarasa ya densi ya K-pop na kikundi cha wanawake wazee.

Matarajio haya kwamba wanawake huchukua miaka miwili hadi mitatu bila kazi wanapokuwa na mtoto ni ya kawaida miongoni mwa wanawake. Nilipomuuliza Stella kama angeweza kushiriki likizo ya uzazi pamoja na mume wake, alikana kwa kunitazama.

Zaidi ya nusu ya idadi ya watu wanaishi ndani au karibu na mji mkuu Seoul, ambapo fursa nyingi ziko, na kusababisha shinikizo kubwa kwa vyumba na rasilimali. Stella na mumewe wamesukumwa hatua kwa hatua mbali na mji mkuu, hadi mikoa jirani, na bado hawawezi kununua mahali pao wenyewe.

Kiwango cha kuzaliwa kwa Seoul kimeshuka hadi 0.55 - cha chini kabisa nchini.

Halafu kuna gharama ya elimu ya kibinafsi. Ingawa nyumba zisizo na bei nafuu ni tatizo duniani kote, hili ndilo linaloifanya Korea kuwa ya kipekee kabisa.

Kuanzia umri wa miaka minne, watoto hutumwa kwa safu ya madarasa ya gharama kubwa ya ziada - kutoka hisabati na Kiingereza, muziki na Taekwondo.

Mazoezi hayo yameenea sana hivi kwamba kujiondoa kunaonekana kama kumweka mtoto wako ashindwe, wazo lisilowezekana katika Korea yenye ushindani mkubwa. Hii imeifanya kuwa nchi ghali zaidi duniani kulea mtoto.

Utafiti wa 2022 uligundua kuwa ni asilia 2 tu ya wazazi ambao hawakulipia masomo ya kibinafsi, wakati asilimia 94 walisema ni mzigo wa kifedha.

Akiwa mwalimu katika mojawapo ya shule hizi za cram, Stella anaelewa mzigo huo vizuri sana. Anawatazama wazazi wakitumia hadi £700 ($890) kwa mtoto kwa mwezi, ambao wengi wao hawana uwezo wa kumudu.

Kwa wengine, mfumo huu wa masomo ya kibinafsi ya kupita kiasi hupunguzwa zaidi kuliko gharama.

"Minji" alitaka kushiriki uzoefu wake, lakini si hadharani. Hayuko tayari kwa wazazi wake kujua hatakuwa na watoto. "Watashtuka na kukatishwa tamaa," alisema, kutoka mji wa pwani wa Busan, ambako anaishi na mumewe.

Minji alifichua kwamba utoto wake na miaka ya 20 haikuwa na furaha.

"Nimetumia maisha yangu yote kusoma," alisema - kwanza kuingia katika chuo kikuu kizuri, kisha kwa mitihani yake ya wafanyikazi wa serikali, na kisha kupata kazi yake ya kwanza akiwa na miaka 28.

Anakumbuka miaka yake ya utotoni aliyokaa darasani hadi usiku sana, akisoma hesabu, jambo ambalo alichukia, huku akiwa na ndoto ya kuwa msanii.

"Nimelazimika kushindana bila kikomo, sio kufikia ndoto zangu, lakini kuishi maisha duni," alisema. "Imekuwa ikichosha sana."

Ni sasa tu, akiwa na umri wa miaka 32, ambapo Minji anajihisi huru, na anaweza kujivinjari. Anapenda kusafiri na anajifunza kupiga mbizi.

Lakini jambo kuu la kuzingatia kwake ni kwamba hataki kumweka mtoto katika masaibu yale yale ya ushindani aliyoyapata.

"Korea si mahali ambapo watoto wanaweza kuishi kwa furaha," amehitimisha. Mumewe angependa mtoto, na walikuwa wakizozana kila mara, lakini amekubali matakwa yake. Mara kwa mara moyo wake hutetemeka, anakubali, lakini kisha anakumbuka kwa nini haiwezekani.

Jambo la kukatisha tamaa la kijamii

Katika jiji la Daejon, Jungyeon Chun, yuko katika kile anachokiita "ndoa ya mzazi mmoja". Baada ya kumchukua binti yake mwenye umri wa miaka saba na mtoto wa kiume mwenye umri wa miaka minne shuleni, yeye huzuru viwanja vya michezo vilivyo karibu, akipitisha saa nyingi hadi mume wake arudi kutoka kazini. Yeye hufika nyumbani mara chache kabla ya kulala.

"Sikuhisi kama nilikuwa nikifanya uamuzi mkubwa kuwa na watoto, nilifikiri ningeweza kurudi kazini haraka sana," alisema.

Lakini upesi shinikizo za kijamii na kifedha zilianza, na kwa mshangao alijikuta akiwa mzazi peke yake. Mumewe, mwanaharakati wa vyama vya wafanyakazi, hakusaidia katika malezi ya watoto au kazi za nyumbani.

"Nilihisi hasira sana," alisema. "Nilikuwa nimeelimishwa vizuri na kufundishwa kuwa wanawake walikuwa sawa, kwa hivyo sikuweza kukubali hili."

Hili ndilo kiini cha tatizo.

Katika kipindi cha miaka 50 iliyopita, uchumi wa Korea umeendelea kwa kasi ya ajabu, na kuwasukuma wanawake katika elimu ya juu na nguvu kazi, na kupanua matarajio yao, lakini majukumu ya mke na mama hayajabadilika kwa karibu kasi sawa.

Akiwa amechanganyikiwa, Jungyeon alianza kuwatazama akina mama wengine. "Nilikuwa kama, 'Loo, rafiki yangu anayelea mtoto pia amehuzunika na rafiki yangu ng'ambo ya barabara pia amehuzunika' na nilikuwa kama, 'Loo, hili ni jambo la kijamii'."

Alianza kukumbuka matukio yake na kuyachapisha mtandaoni. "Hadithi zilikuwa zikinitoka," alisema. Webtoon yake ikawa mafanikio makubwa, kwani wanawake kote nchini walihusiana na kazi yake, na Jungyeon sasa ni mwandishi wa vitabu vya katuni vilivyochapishwa.

Sasa anasema amepita hatua ya hasira na majuto. "Natamani tu ningejua zaidi kuhusu ukweli wa kulea watoto, na ni kiasi gani akina mama wanatarajiwa kufanya," alisema. "Sababu ya wanawake kutokuwa na watoto sasa ni kwa sababu wana ujasiri wa kuzungumza juu yake."

'Ningekuwa na watoto 10 kama ningeweza'

Kurudi kwenye nyumba ya Yejin, baada ya chakula cha mchana, marafiki zake wanahaha juu ya vitabu vyake na vitu vingine.

Akiwa amechoshwa na maisha ya Korea, Yejin ameamua kuondoka kuelekea New Zealand. Aliamka asubuhi moja na kugundua kwamba hakuna mtu alikuwa akimlazimisha kuishi hapa.

Alitafiti ni nchi zipi zilizoorodheshwa juu juu ya usawa wa kijinsia, na New Zealand ikaibuka mshindi wa wazi. "Ni mahali ambapo wanaume na wanawake wanalipwa sawa," anasema, karibu bila kuamini, "Kwa hivyo ninaondoka."

Ninauliza Yejin na marafiki zake ni nini, ikiwa kuna chochote, kinaweza kuwashawishi kubadili mawazo yao.

Jibu la Minsung linanishangaza. "Ningependa kuwa na watoto. Ningekuwa na 10 ikiwa ningeweza," Kwa hiyo, ni nini kinachomzuia, ninauliza? Msichana huyo mwenye umri wa miaka 27 ananiambia kuwa ana jinsia mbili na ana mpenzi wa jinsia moja.

Ndoa za watu wa jinsia moja ni kinyume cha sheria nchini Korea Kusini, na wanawake ambao hawajaolewa kwa ujumla hawaruhusiwi kutumia wafadhili wa manii kushika mimba.

"Natumai siku moja hii itabadilika, na nitaweza kuolewa na kupata watoto na mtu ninayempenda," anasema.

Marafiki hao wanaashiria kejeli, kutokana na hali mbaya ya idadi ya watu ya Korea, kwamba baadhi ya wanawake wanaotaka kuwa akina mama hawaruhusiwi kuwa.

Lakini inaonekana wanasiasa wanaweza kuwa wanakubali polepole kina na ugumu wa shida.

Mwezi huu, Rais wa Korea Kusini Yoon Suk Yeol alikiri kwamba majaribio ya kutumia njia yao ya kuondokana na tatizo "hayajafaulu", na kwamba Korea Kusini "ilikuwa na ushindani kupita kiasi na usio wa lazima".

Alisema serikali yake sasa itachukulia kiwango cha chini cha kuzaliwa kama "tatizo " - ingawa jinsi hii itatafsiriwa kuwa sera bado inaonekana.

Mapema mwezi huu, nilikutana na Yejin kutoka New Zealand, ambako alikuwa ameishi kwa miezi mitatu.

Alikuwa akizungumza kuhusu maisha yake mapya na marafiki, na kazi yake ya kufanya kazi jikoni la baa. "Mizani yangu ya maisha ya kazi ni bora zaidi," alisema. Anaweza kupanga kukutana na marafiki zake wakati wa juma.

"Ninahisi kuheshimiwa zaidi kazini na watu hawana uamuzi," aliongeza.

"Inanifanya nisitake kwenda nyumbani."

Imetafsiriwa na Jason Nyakundi na kuhaririwa na Dinah Gahamanyi