پروژه سرعت؛ مسابقه‌ای طاقت‌فرسا ومخفی که نه قانون دارد و نه مسیر رسمی

نیلز آرند می‌گوید: «وقتی پلیس‌ها می‌گویند بزن کنار، حسابی خوش‌ برخورد باشید.»

او در ادامه گفت: «من شخصا با اقتدارگرایی مشکل دارم، اما در پروژه سرعت شما به عنوان نماینده همه با دیگران تعامل می‌کنید. به همین دلیل باید خوش‌برخورد باشید و همکاری کنید. وقتی هم که از شما می‌پرسند چکار دارید می‌کنید، فقط بگویید: "تعدادی رفیق هستیم که به سمت وگاس می‌دویم." نیازی نیست آن‌ها چیز بیشتری بدانند.»

آرند در باری در شمال لندن نشسته و در مورد قوانین یکی از محبوب‌ترین مسابقات فوق استقامتی توضیح می‌دهد.

دوستانه بودن و در عین حال محتاط بودن، در مواجهه با قانون، بخشی از جلسه توجیهی قبل از مسابقه «پروژه سرعت» است. یک مسابقه دوی استقامت ۵۶۰ کیلومتری بدون مجوز که از لس‌آنجلس تا لاس وگاس و با عبور از دره مرگ انجام می‌شود.

این مسابقه وبسایت، دکمه اینجا ثبت‌نام کنید، قانون، مسیر رسمی، تماشاگر و تا یک هفته قبل از آغاز حتی تاریخ برگزاری هم ندارد.

این «باشگاه مبارزه» دنیای دویدن است که در قالب بنیان‌گذارش ایجاد شده است. آرند قبل از این که به لس‌آنجلس اسباب‌کشی کند و در اواسط دهه ۲۰۰۰ این مسابقه را راه بیاندازد، برگزارکننده مهمانی‌هایی پرهیاهو در فاحشه‌خانه‌ای اجاره‌ای در محله «رد لایت» هامبورگ بود.

به رغم وضعیت زیرزمینی مسابقه، خط شروع سرشار از سریع‌ترین ورزشکاران جهان و بزرگ‌ترین مارک‌های تجاری است.

چگونه به آنجا می‌رسند؟ خب این یک داستان طولانی رازآلود است.

آرند اولین بار این مسیر را در سال ۲۰۱۳ به صورت امدادی همراه با پنج نفر از دوستانش (سه مرد و دو زن) دوید. رقابت در این قالب حالا به عنوان شیوه اوریژینال (OG) این مسابقه شناخته می‌شود.

از آن زمان سه دسته دیگر نیز به مسابقات اضافه شده است، از جمله دسته انفرادی که که جیمز پول، دونده فوق استقامتی بریتانیایی، طی دو سال اخیر در آن شرکت کرده است.

پول که در میان خانه‌های متروکه‌ای که در اطرافشان پوکه‌های فشنگ دیده می‌شود، خودش را با غذاها و نوشیدنی‌هایی که از فروشگاه پمپ بنزین‌های کنار جاده خریده، مجهز کرده است، مسابقه سال ۲۰۲۳ را در کمتر از ۱۱۹ ساعت تمام کرد.

او گفت: «سخت است که برای خودتان نوشابه باز نکنید یا با نگاهی از بالا نگویید که دیگران کارها را اشتباه انجام می‌دهند. اما به نظرم وقتی شما جعبه‌ای پر از مدال دارید که نگاهی هم به آن نمی‌اندازید و کلکسیونی از تی‌شرت‌هایی که برایتان بی‌معناست، بهتر است از چارچوب‌های تعیین شده بیرون بزنید و کاری که دوست دارید را بکنید.»

آرند هم به همان اندازه عاشق انجام کارهای دیوانه‌وار است و همان قدر متنفر از رویکرد ثابت به دویدن در مسابقات استقامتی عادی.

او می‌گوید: «وقتی راهی لس‌آنجلس شدم، در تعدادی مسابقه ماراتن شرکت کرده بودم. اما احساس می‌کردم جایم آنجا نیست و آن‌ها از قماش من نیستند.»

«به همین دلیل تصمیم گرفتم که کار خودم را بکنم. ما مکانی امن برای هرکسی که می‌خواهد وارد شود، ایجاد کرده‌ایم. هیچ ماراتنی نمی‌تواند این کار را انجام دهد. می‌توانستند اما این کار را نکردند. آن‌ها فقط برنامه خودشان را اجرا می‌کنند، درست مثل ۲۵ سال پیش.»

« مردم با دو انگیزه جذب پروژه سرعت می‌شوند. یک عده می‌گویند خب بگذار برویم آنجا و مسابقه دهیم و پوستشان را بکنیم و شماری دیگر اما می‌گویند: "از پروژه سرعت و جامعه آن برای تقویت صدایم، ماموریتم و هدفی که پشت آن وجود دارد، استفاده می‌کنم." تا جایی که آن‌ها با جامعه ما در یک راستا باشند، هدفشان با ما یکی است.»

بیشتر برندهای بزرگ دو و میدانی می‌خواهند که در برنامه آرند سهیم باشند.

پروژه سرعت امسال دهمین سالگردش را جشن گرفت و برندهایی که تیم‌های خود را به این مسابقه فرستادند، از نایکی گرفته تا نیوبلنس، ترک‌اسمیث و آن رانینگ را شامل می‌شود.

حضور آن‌ها در خط آغاز یکی از بی سر و صداترین مسابقات (دویدن از ساعت ۴ صبح در بندر سانتا مونیکا شروع می‌شود) یکی از تناقض‌های رویدادی است که هم‌زمان از تبلیغات پرهیز می‌کند.

پول، بهتر از بسیاری افراد، طعنه‌آمیز بودن ماجرا را درک می‌کند.

حامیان مالی این مرد ۴۷ ساله فیلم کوتاهی درباره این رویداد در سال ۲۰۲۲ ساختند و او را با یک ماشین ون همراهی کردند و تغذیه، خواب و مسیریابی‌اش را به تصویر کشیدند. امسال او تک و تنها و بدون کوچکترین حمایتی در مسابقه شرکت کرد؛ تصمیمی که حتی آرند هم آن را «دیوانه‌وار» نامید.

به این ترتیب پول نه تنها باید ۵۶۰ کیلومتر در مسیری با شرایط بسیار متنوع آب و هوایی می‌دوید (او بیشتر مسابقه سال ۲۰۲۳ را به دلیل دمای پایین و توفان برف غیر قابل پیشبینی با یک کاپشن پفی و شلوار دوید) بلکه مسئول تغذیه، پیدا کردن راه و جاهایی که باید می‌خوابید هم بود.

او می‌گوید: «دردهایی جزئی از آن مسابقه برایم باقی مانده اما مطئنم که مشکلی نیست.»

کمتر از دو هفته پس از بازگشت از لس‌آنجلس، من همراه با پول ۱۰ کیلومتر در طول کانال ریجنت، یکی از مسیرهای معمولی دویدن او در شرق لندن، دویدم.

پس از این که بحث ما به طور اتفاقی به حضور در یک مسابقه ماراتن که قرار بود چند روز بعد برگزار شود، کشید، پول تلاش کرد از جذابیت بیش از ۵۰۰ کیلومتر دویدن و مسیری بگوید که ظاهرا فقط به دلیل بی‌نظیر بودنش، مشهور است.

او در بخشی از مسیر مسابقه سال ۲۰۲۳ سر و کارش به جاده یرمو رسید: مسیر ۱۲۰ کیلومتری آسفالت و مستقیمی که حتی یک پیچ هم نداشت.

او می‌گوید: «شما ۶ ساعت می‌دوید و کماکان در همان جاده هستید. بعد ۶ ساعت دیگر به راه‌تان ادامه می‌دهید و بازهم در همان جاده هستید. اگر شما هم مثل من کل ۱۲۰ کیلومتر را در یک روز بدوید، آنگاه کل روزتان را در یک جاده بدون حتی یک پیچ گذرانده‌اید.»

پائولا رادکلیف، دونده بریتانیایی، زمانی که در مسابقات ماراتن می‌دوید عادت کرده بود که در ذهنش از یک تا صد بشمارد و این کار را تکرار کند.

پول با خنده می‌گوید: «می‌توانید تصور کنید اگر من هم می‌خواستم آن کار را بکنم، چند بار مجبور بودم تا صد بشمارم؟ به نظرم مهم‌ترین مسئله این است که در لحظه بمانید و همان اتفاقی که در حال انجام است. فکر کنم هدف پائولا از شمردن تا ۱۰۰ این بود که به آینده فکر نکند.»

«باید بتوانید تا جایی که می‌توانید از لحظه لذت ببرید. اگر ۱۰۰ کیلومتر به این فکر کنید که ۴۰۰ کیلومتر یا بیشتر راه باقی مانده، مغزتان منفجر می‌شود.»

پول که این بار با خودش یک دوربین برد و تعدادی از عکس‌هایی که در این مطلب می‌بینید را گرفت، می‌گوید: «مسیرهای پروژه سرعت یکی از زیباترین راه‌های صعب‌العبور هستند. زیبایی همه جا هست. فقط به نوع دیدن شما بستگی دارد. پمپ بنزین‌ها به زشت‌ترین شکل ممکن ساخته شده‌اند، اما وقتی آنجا می‌رسید، زیبا می‌شوند.»

«به عنوان یک بریتانیایی شما چندان با مناظر گسترده‌ای مثل این و شهرهای خالی از سکنه روبرو نمی‌شوید. ترسناک نیست؟ چرا، یک کمی. وقتی در ساختمان‌هایی می‌خوابید که اطرافتان پر از پوکه فشنگ است، از خودتان می‌پرسید: چقدر اینجا امن است؟»

«یادم هست که پارسال ماشینی را دیدم که رویش پر از جای گلوله بود، اما عقبش یک صندلی داشت. خیلی خسته بودم و واقعا دلم می‌خواست آنجا بخوابم، اما بعد با خودم گفتم که این کار عاقلانه‌ای نیست. بدون شک مردم از آن ماشین به عنوان هدف تیراندازی استفاده می‌کردند، باورتان می‌شود؟»

در یک کلام می‌توان گفت مسیر آرند از برگزاری یک مسابقه زیرزمینی در هامبورگ تا سازماندهی یک مسابقه فوق استقامت در لس‌آنجلس، کم‌نظیر است.

اما او می‌گوید که این دو باهم مرتبط است: «این یک ورزش استقامتی برای مردمی است که بسیاری از آن‌ها راهشان را از زندگی شبانه جدا کرده‌اند. بسیاری از آن‌ها مشکلاتی از جمله اعتیاد به الکل و مواد مخدر داشتند که سرانجام سراغ ورزش می‌آیند. ما محیطی ایجاد می‌کنیم که آن‌ها احساس می‌کنند، درک می‌شوند.»

پول هم می‌گوید این مسابقه را باید به عنوان فراغتی از زندگی عادی اجتماعی در نظر گرفت. رقابتی بسیار سنگین که در عین حال نیازمند قدرت بالای ذهنی است و راه حلی برای برای فرار از زندگی معمول کارمندی است.

پول می‌گوید: «خودکفایی، مراقبت از خود و بی‌نیازی نسب به دیگران که در این مسابقه وجود دارد، نوعی لذت است. این روزها همه چیز خیلی آسان است، ما در یک دنیای راحت زندگی می‌کنیم، به خصوص در آمریکا و بریتانیا.»

«شما می‌توانید، غذا سفارش دهید و بدون این که مجبور به بیرون رفتن از خانه باشید، آن را دریافت کنید. این مسابقه اما سوی دیگر ماجراست. هیچکس چیزی برای کسی نمی‌آورد. چیزی گیرتان نمی‌آید، مگر این که خودتان پیدایش کنید. اگر هم مغازه بسته باشد که ماجرا ادامه دارد.»

پول بهتر از هرکسی این را می‌داند. در مسابقه امسال مراحلی وجود داشت که او مجبور بود بدون تجدید ذخیره آب یا غذایش، هشت تا ده ساعت را بگذراند.

پول در گفتگو با ما اشاره کرد که آرند می‌خواهد مسابقه‌ای به سبک پروژه سرعت را ماه نوامبر در شیلی برگزار کند.

آن مسابقه از نظر مسافت و خصلت‌ها شبیه پروژه سرعت است با این تفاوت که دوندگان باید کل کویر آتاکاما (یکی از خشک‌ترین بیابان‌های دنیا) را طی کنند و به این ترتیب مسابقه به مراتب سخت‌تر از نمونه آمریکایی‌اش خواهد بود.

انجام یک مسابقه در سراسر کویر آتاکاما، گزینه خرید منابع مورد نیاز را منتفی می‌کند و تیم‌ها باید کلیه تجهیزات‌شان را با کامیون و وانت حمل کنند.

آرنت پاسخ مشخصی برای سئوال «بعد چه می‌شود؟»، ندارد و می‌گوید: «این سئوال خیلی سختی است و ما می‌خواهیم دیگر عناصر را امتحان کنیم.»

«من همیشه به دنبال ماجراجویی‌های خودم می‌روم و پروژه سرعت هم این گونه متولد شد. اگر به این نتیجه برسم که یک ماجراجویی ارزش به اشتراک گذاشتن با بقیه را دارد، آن را با سایرین تقسیم می‌کنم.»

پول اما در مورد این قضیه صریح‌تر است.

اگر آرند مسابقه را به آتاکاما ببرد، بدون توجه به خطرات احتمالی، او اولین نام در فهرست خواهد بود؛ اما چرا؟

«نمی‌فهمم چرا مردم بارها و بارها در ماراتن لندن شرکت می‌کنند و هدف‌شان این است که رکوردشان را ۵ ثانیه کمتر کنند؛ چیزی که برای هیچ کس مهم نیست. پاسخ من به آن‌ها این است که از انجام کاری که مهم نیست دست بردارند و یک اقدام هیجان‌انگیز بکنند.»

«برای عدم شرکت در مسابقاتی مانند پروژه سرعت می‌توان دلایل هوشمندانه زیادی جور کرد، ولی پاسخ نه چندان قطعی و مبهم به این که چرا این کار‌ها را انجام می‌دهید، این است که توانایی‌اش را دارید. پس اگر می‌توانید کاری بکنید، چرا بی‌خیال آن شوید؟»