له ښوونځیو را ګرځول شوې افغانې نجونې: ولې زموږ هیلې وژنئ؟
د عکس سرچینه، Getty Images
ځېنو هغو افغانو نجونو بي بي سي پښتو پاڼې ته خپل احساسات لیکلي چې افغانستان کې طالبانو له څه باندې ۲۶۰ ورځو راهیسې له ښوونځیو را ګرځولې دي. د خوندیتابه لپاره یې نومونه او د ښوونځیو ځای ځایګی نه په ډاګه کوو.
کله چې زه ماشومه وم، دعا به مې کوله چې یو څوک را څخه جوړه شي او د خپل هېواد لپاره کار وکړم، د ښوونځي پر لور به وړه وړه کېدم او روانه به وم.
په ياد مې دي، چې څومره پر سختیو به تلم. کله به د ښوونځي تر څنګ چاودنه شوې وه، ډېر بد حالت به مو لیده، خو بیا مې هم د ښوونځي تګ ته نه وه شا کړې.
د ژمي په مو سم کې به دومره تېز باران یا ږلۍ وه، چې ټوله به لمده وم، په اوړي کې به بیا دومره شدیده ګرمي وه، چې له ګرمۍ به مو ټول بدن خولې و.
څپلۍ شکیدلې، بکسه زړه، آن تر دې حده چې کله به مې څپلۍ د لارې په اوږدو کې شکیدلې، نو په لاس کې به مې واخیستې، او پښې لوڅې به کور یا مکتب ته لاړم.
اوس مې دا ځوروي چې له دومره سختیو او کړاونو وروسته، ولې له کوم دلیل پرته زما هیلې او امیدونه په دا سې ډول ړنګوي.
ما خپل ټول ژوند خپلو هیلو او موخو ته وقف کړی و، اخر ولې یو انسان د بل انسان له زړه، نه خبرېږي او یا یې د چغو له اورېدا وروسته هم چپ پاتېږي او هېڅ هم نه کوي؟
زه ځوریږم، زما په څېر زرګونه نورې نجونې هم ځوریږي.
د عکس سرچینه، Getty Images
څه وخت او کله به هر څه سمېږي؟ کله به زموږ له ځوریدا لاس اخیستل کېږي؟
دا مې ځوروي چې ولې یو انسان له مغزو، زړه او وجدان درلودو سره سره، بیا هم زموږ پر احساس نه پږهېږي؟ زموږ تورسرو له خیراو نه وېریږي، زموږ له درد او ژړا خوند اخلي.
غواړم ژوند وکړم خو کله؟
