"หมดแรง หิวโหย และหวาดกลัว" เผยชีวิตสุดโหดของนักข่าวในฉนวนกาซา
- Author, อมิรา มฮัดบี
- Role, บีบีซีแผนกภาษาอาหรับ
- เวลาอ่าน: 3 นาที
"ผมไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่า วันหนึ่งผมจะต้องมาใช้ชีวิตและทำงานในเต็นท์หลังหนึ่ง ขาดแคลนกระทั่งสิ่งจำเป็นพื้นฐานที่สุดของมนุษย์ แม้แต่น้ำและห้องน้ำ"
"[เต็นท์ที่พัก]มันเหมือนเรือนกระจกในฤดูร้อน และเหมือนตู้เย็นในฤดูหนาว" อับดุลเลาะห์ มิกดาด ผู้สื่อข่าวที่ทำงานอยู่ในกาซาบอกกับบีบีซี
ในฉนวนกาซา ผู้สื่อข่าวต้องทำงานและนอนหลับอยู่ในเต็นท์ผ้าใบและพลาสติกที่ตั้งรวมกันรอบโรงพยาบาลทั่วทั้งฉนวนกาซา
นักข่าวจำเป็นต้องมีไฟฟ้าและอินเทอร์เน็ตที่เสถียรตลอด 24 ชั่วโมงเพื่อทำงาน ทว่าในกาซาที่มีการตัดไฟทั่วพื้นที่ พวกเขาจึงต้องไปอาศัยอยู่ใกล้ ๆ โรงพยาบาลที่ยังคงมีเครื่องปั่นไฟทำงานอยู่ เพื่อให้มีไฟฟ้าเพียงพอสำหรับการชาร์จโทรศัพท์และอุปกรณ์ต่าง ๆ
สำนักข่าวต่างประเทศจำเป็นต้องพึ่งพาผู้สื่อข่าวท้องถิ่นในกาซาเพราะอิสราเอลไม่อนุญาตให้สื่อจากต่างประเทศ รวมถึงบีบีซี ส่งผู้สื่อข่าวเข้าไปในพื้นที่ (ยกเว้นกรณีพิเศษที่เดินทางมากับกองทัพอิสราเอล)
ผู้สื่อข่าวเหล่านี้ยังคงเดินหน้ารายงานความคืบหน้าของสถานการณ์สงคราม แม้การเดินทางภายในฉนวนกาซาจะเป็นเรื่องยากลำบากและอันตราย บ่อยครั้งที่พวกเขาไม่สามารถส่งรูปภาพ วิดีโอ ที่รวบรวมมาได้จนกว่าจะกลับเข้ามาอยู่ในเต็นท์ที่พักบริเวณใกล้ ๆ โรงพยาบาลเพื่อเข้าถึงไฟฟ้าและการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต
"การที่เราประจำอยู่ที่โรงพยาบาลช่วยให้รายงานข่าวได้เร็วขึ้น เราได้รายงานผู้บาดเจ็บ ผู้เสียชีวิต งานศพ และการสัมภาษณ์โดยตรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อการเดินทางไปพื้นที่ต่าง ๆ หรือการโทรศัพท์เพื่อติดต่อขอข้อมูลนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้" ฮานีน ฮัมดูนา ผู้สื่อข่าวจากสำนักข่าวปาเลสไตน์ โดเนีย อัล-วาตัน (Donia Al-Watan) ซึ่งยังร่วมงานกับองค์กรสื่อต่างประเทศรวมถึงบีบีซี เล่าให้ฟัง
อย่างไรก็ตาม การพักอยู่ใกล้กับโรงพยาบาลไม่ได้การันตีความปลอดภัยของนักข่าวแต่อย่างใด เช่นเดียวกับสถานะทางวิชาชีพของพวกเขา ซึ่งได้รับการปกป้องจากกฎหมายระหว่างประเทศ ก็ไม่ได้ช่วยให้สื่อมวลชนเหล่านี้ปลอดภัยเช่นเดียวกัน
"ในฐานะนักข่าว เรารู้สึกว่าถูกหมายหัวตลอดเวลา"
นับจนถึงวันที่ 26 ส.ค. ที่ผ่านมา มีผู้สื่อข่าวและบุคลากรสื่ออย่างน้อย 197 รายที่ถูกสังหารตั้งแต่สงครามระหว่างอิสราเอลและฮามาสในกาซาเริ่มต้นขึ้นในเดือน ต.ค. 2023
ในจำนวนนั้น 189 ราย เป็นผู้เสียชีวิตในกาซาเพียงแห่งเดียว ตามข้อมูลของคณะกรรมการคุ้มครองนักข่าว (Committee to Protect Journalists - CPJ)
ตัวเลขดังกล่าวถือว่ามีจำนวนมากกว่าจำนวนผู้สื่อข่าวที่เสียชีวิตทั่วโลกตลอดช่วงสามปีก่อนหน้านี้รวมกัน
"ในฐานะนักข่าว เรารู้สึกว่าถูกหมายหัวอยู่ตลอดเวลาโดยกองกำลังยึดครองของอิสราเอลซึ่งทำให้เราต้องอยู่ในสภาวะหวาดกลัวต่อความปลอดภัยของตนเองและครอบครัวอยู่เสมอ" อาห์เอด ฟาร์วานา ผู้สื่อข่าวและเลขาธิการสหภาพผู้สื่อข่าวปาเลสไตน์ กล่าวกับบีบีซี
หลังเวลาแห่งการสังหาร ความหิวโหย ความหวาดกลัว และการพลัดถิ่นอย่างต่อเนื่องในฉนวนกาซาเกิดขึ้นมาแล้วเกือบสองปี ความต้องการรายงานข่าวยังคงมีอยู่ ทว่าผู้สื่อข่าวจำนวนมากอ่อนล้าจากการทำงานอย่างไม่หยุดพัก
สถานการณ์นี้ได้เปิดโอกาสให้คนหนุ่มสาวในกาซา บางคนไม่เคยทำงานด้านสื่อมาก่อน เข้ามาเป็นผู้สื่อข่าวและช่างภาพข่าว
ผู้สื่อข่าวบางคนทำงานอย่างเป็นทางการและเป็นการพิเศษให้กับสำนักข่าวท้องถิ่นหรือสื่อนานาชาติ แต่หลายคนถูกจ้างงานแบบชั่วคราวหรือเฉพาะกิจ นั่นหมายความว่างานของพวกเขาไม่มั่นคง และระดับการคุ้มครอง ประกันภัย และทรัพยากรที่ได้รับยิ่งแตกต่างกันไปอย่างมาก
"ผู้สื่อข่าวทุกคนทั่วโลกมีหน้าที่รายงานข่าว และมีสิทธิที่จะได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายระหว่างประเทศ แต่โชคร้ายที่กองทัพอิสราเอลไม่ได้ปฏิบัติต่อผู้สื่อข่าวเช่นนั้น โดยเฉพาะเมื่อผู้สื่อข่าวเป็นชาวปาเลสไตน์" กาดา อัล-เคิร์ด ผู้สื่อข่าวนิตยสารภาษาเยอรมันเดอร์ ชปีเกิล (Der Spiegel) ซึ่งบางครั้งก็ทำงานให้บีบีซี กล่าว
ที่มาของภาพ, EPA, AP, Reuters
อิสราเอลปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า กองกำลังของพวกเขาไม่ได้โจมตีใส่ผู้สื่อข่าว อย่างไรก็ตาม อิสราเอลยอมรับว่าเป็นผู้รับผิดชอบต่อการสังหาร อานัส อัล-ชารีฟ ผู้สื่อข่าวอัลจาซีรา ขณะอยู่ในเต็นท์สื่อของเขาในกาซา เมื่อวันที่ 10 ส.ค. โดยนี่เป็นการโจมตีโดยตรงที่คร่าชีวิตผู้สื่อข่าวอีก 5 คนและชายอีก 1 คนไปพร้อมกัน
กองทัพอิสราเอลระบุว่าเป้าหมายคือชารีฟ โดยกล่าวหาว่าเขาเป็น "หัวหน้ากลุ่มก่อการร้ายของฮามาส" ซึ่งชารีฟเคยปฏิเสธข้อกล่าวหาดังกล่าวไปแล้ว
ด้านคณะกรรมการคุ้มครองนักข่าวระบุว่า อิสราเอลไม่สามารถนำเสนอหลักฐานมายืนยันข้อกล่าวหาได้
"นี่เป็นรูปแบบซ้ำ ๆ ที่เราเห็นจากอิสราเอล ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในสงครามครั้งนี้ แต่เกิดมาตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา คือมักมีผู้สื่อข่าวถูกสังหารด้วยน้ำมือกองกำลังอิสราเอล แล้วหลังจากนั้นอิสราเอลก็จะออกมาอ้างว่าบุคคลนั้นเป็นผู้ก่อการร้าย แต่แทบไม่เคยมีหลักฐานมารองรับข้อกล่าวหาเหล่านี้" โจดี กินส์เบิร์ก ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร CPJ กล่าวกับบีบีซี
ผู้สื่อข่าว 5 คนที่ทำงานกับสื่อนานาชาติอยู่ในกลุ่มผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 20 ราย จากเหตุโจมตีซ้ำของอิสราเอลใส่โรงพยาบาลนัสเซอร์ในเมืองข่าน ยูนิส ทางตอนใต้ของกาซา เมื่อวันจันทร์ที่ 25 ส.ค.ที่ผ่านมา
ภาพวิดีโอเหตุโจมตีแสดงให้เห็นว่ามีการโจมตีครั้งที่สองซ้ำใส่เจ้าหน้าที่กู้ภัยที่เข้าไปช่วยผู้บาดเจ็บจากการโจมตีครั้งแรก นายกรัฐมนตรีเบนจามิน เนทันยาฮู ของอิสราเอล เรียกเหตุการณ์นี้ว่าเป็น "ความผิดพลาดที่น่าเศร้า" และกล่าวว่าทางการทหารกำลัง "สอบสวนอย่างละเอียด"
ในแถลงการณ์ กองทัพอิสราเอลระบุว่า "ได้พยายามทุกวิถีทางเพื่อลดความสูญเสียต่อพลเรือน ขณะเดียวกันก็ต้องรักษาความปลอดภัยของกองกำลังเรา" พร้อมกล่าวหาว่าฮามาสได้ "สร้างเงื่อนไขการสู้รบที่เป็นไปไม่ได้"
"เวลาทำงานอยู่ในเต็นท์ คุณไม่มีทางรู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ เต็นท์หรือบริเวณรอบ ๆ อาจถูกทิ้งระเบิด แล้วคุณจะทำอย่างไร" อับดุลเลาะห์ มิกดาด ผู้สื่อข่าวสถานีโทรทัศน์อัลอาระบีในกาซา กล่าวกับบีบีซี
"เวลายืนอยู่หน้ากล้อง ฉันต้องมีสมาธิสูงสุด มีสติ และตอบสนองได้อย่างฉับไว แม้จะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม แต่สิ่งที่ยากกว่าคือการต้องตื่นตัวกับทุกสิ่งรอบตัว และคิดเผื่อไว้ตลอดว่า ถ้าสถานที่ที่ฉันอยู่ถูกโจมตีขึ้นมาจะทำอย่างไร มีคำถามมากมายวนอยู่ในหัวตลอดเวลา และไม่เคยมีคำตอบใด ๆ เลย" เขากล่าวเสริม
"เรารายงานความหิวโหยและบาดแผลของผู้คนอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ตัวเราเองก็หิวโหยและเจ็บปวด"
เมื่อวันศุกร์ที่ 22 ส.ค. หน่วยงานที่ได้รับการสนับสนุนจากสหประชาชาติซึ่งทำหน้าที่ตรวจสอบความมั่นคงทางอาหาร ยืนยันเป็นครั้งแรกว่าเกิดภาวะทุพภิกขภัย (famine) ในกาซาซิตี้
ระบบบูรณาการเพื่อจำแนกระยะของความมั่นคงปลอดภัยทางอาหาร (Integrated Food Security Phase Classification) หรือ "ไอพีซี" (IPC) ได้ยกระดับการจัดระดับเป็นระยะที่ 5 ซึ่งเป็นระดับสูงสุดและเลวร้ายที่สุดของมาตรการความไม่มั่นคงทางอาหารเฉียบพลัน
รายงานระบุว่า มีประชากรมากกว่า 500,000 คนในฉนวนกาซาที่กำลังเผชิญกับ "ความอดอยาก ความสิ้นหวัง และความตาย" นอกจากนี้ รายงานของสหประชาชาติเมื่อเดือน ก.ค.ยังชี้ว่า มากกว่าหนึ่งในสามของชาวกาซา (39%) กำลัง "อดอาหารติดต่อกันหลายวัน" และผู้สื่อข่าวเองก็เผชิญกับความหิวโหยอย่างรุนแรงเช่นเดียวกัน
"กาแฟหนึ่งถ้วยกับถั่วชิกพีบด หรือชาไม่ใส่น้ำตาลหนึ่งแก้ว อาจเป็นอาหารทั้งหมดที่คุณได้บริโภคตลอดทั้งวันทำงาน" อาเหม็ด จาลาล ผู้สื่อข่าวอิสระ กล่าว
"เราต้องทนกับอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงและความอ่อนเพลียจนแทบเดินไม่ไหวเป็นเวลาหลายต่อหลายวันเพราะความหิวโหย แต่เราก็ยังต้องเดินทางไกลเพื่อรายงานข่าว ชาร์จอุปกรณ์ หรือหาสัญญาณอินเทอร์เน็ตเพื่อส่งเรื่องราวออกไปให้พ้นกำแพงกาซานี้" เขากล่าวกับบีบีซี
อาเหม็ด จาลาล ต้องพลัดถิ่นหลายครั้งพร้อมครอบครัวของเขา ทว่าทุกครั้งที่ต้องย้ายที่อยู่เขาก็ยังคงต้องทำงานสื่อสารมวลชนควบคู่กับการพยายามหาที่พักพิง น้ำ และอาหารให้ครอบครัว
ลูกชายของอาเหม็ดจำเป็นต้องเข้ารับการผ่าตัด ทว่าสภาพในกาซาท่ามกลางสงครามทำให้ลูกชายของเขาไม่สามารถเข้ารับการรักษาได้ เขาอธิบายว่า การคิดถึงลูกชายและสภาวะที่ตัวเขาเองไม่อาจช่วยเหลืออะไรลูกชายได้ยิ่งทำให้การรายงานความเจ็บปวดและความสิ้นหวังของเขาในกาซาสร้างความยากลำบากให้เขามากขึ้น แต่นั่นก็ทำให้รายงานข่าวเหล่านี้สะท้อนความเป็นจริงมากขึ้นเช่นกัน
"เรากลายเป็นทั้งส่วนหนึ่งของข่าว และผู้ถ่ายทอดข่าวในเวลาเดียวกัน และบางทีสิ่งนั้นก็เป็นแรงผลักดันให้เรายังคงเล่าเรื่องราวออกมาอย่างตรงไปตรงมามากขึ้น" จาลาลกล่าว
"หัวใจผมแตกสลายจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรงยามรายงานข่าวการเสียชีวิตของเพื่อนผู้สื่อข่าว และในใจผมก็บอกว่าคนต่อไปอาจเป็นผมเอง… ความเจ็บปวดกัดกินอยู่ข้างใน แต่ผมต้องซ่อนมันจากกล้องและทำงานต่อไป"
"ผมรู้สึกอึดอัด เหน็ดเหนื่อย หิวโหย อ่อนล้า หวาดกลัว และผมไม่อาจหยุดเพื่อพักได้เลยด้วยซ้ำ"
"เราสูญเสียความสามารถในการแสดงอารมณ์ไปแล้ว"
ที่มาของภาพ, Ghada Al-Kurd
กาดา อัล-เคิร์ด ไม่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกของเธอออกมาได้ ตลอดเกือบสองปีที่รายงานข่าวเกี่ยวกับความตายและความหิวโหยที่แพร่กระจายไปสู่ผู้คนทั่วทั้งเมืองของเธอ
"เราไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดถึงความรู้สึกของตัวเอง" กาดา กล่าวกับบีบีซี "ในสงครามครั้งนี้ เราสูญเสียความสามารถในการแสดงออกถึงอารมณ์ของเราไปแล้ว เราอยู่ในสภาวะช็อกอย่างต่อเนื่อง บางทีเราอาจจะได้ความสามารถนี้กลับคืนมาหลังสงครามสิ้นสุด"
ทว่าจนกว่าจะถึงวันนั้น กาดายังคงเก็บซ่อนความกลัวที่มีต่อลูกสาวทั้งสอง และความเศร้าโศกต่อพี่ชายและครอบครัวของเขาที่ร่างของพวกเขายังคงติดอยู่ใต้ซากปรักหักพังในเขตทหารตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นสงคราม เธอกล่าว
"สงครามได้เปลี่ยนสภาพจิตใจและบุคลิกของเราไปแล้ว เราจะต้องใช้เวลาฟื้นฟูเยียวยาอย่างยาวนานหลังสงครามจบลง เพื่อกลับไปเป็นคนเดิมเหมือนก่อนวันที่ 7 ต.ค. 2023"
จนถึงปัจจุบัน มี 27 ประเทศ รวมถึงสหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส เยอรมนี ออสเตรเลีย และญี่ปุ่น ที่ออกแถลงการณ์เรียกร้องให้อิสราเอลอนุญาตให้สื่อมวลชนต่างชาติที่เป็นอิสระเข้าถึงฉนวนกาซาได้โดยทันที
แถลงการณ์ซึ่งเผยแพร่โดยกลุ่มพันธมิตรเสรีภาพสื่อ (Media Freedom Coalition) ซึ่งเป็นกลุ่มระหว่างรัฐบาลที่ทำงานรณรงค์เพื่อสิทธิและการคุ้มครองผู้สื่อข่าวทั่วโลก ยังประณามการโจมตีผู้สื่อข่าว พร้อมย้ำว่าผู้สื่อข่าวที่ทำงานในกาซาจะต้องได้รับการคุ้มครอง
ช่างภาพข่าว อาเมอร์ ซุลต่าน ในกาซา มีส่วนช่วยในการจัดทำรายงานฉบับนี้
