เสียงเรียกหาแห่งความสิ้นหวังท่ามกลางความมืด: โรงเรียนเตรียมอนุบาลเมียนมาพังทลายจากเหตุแผ่นดินไหว

กระเป๋านักเรียนของเด็ก ๆ ประมาณ 15 ใบ อยู่ในสภาพฉีกขาด และกระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของอาคารเรียน มีทั้งกระเป๋าสีชมพู ฟ้า และส้ม โดยมีหนังสือหลุดกระจายออกมาจากด้านในกระเป๋า

ของเล่นที่เป็นตัวสไปเดอร์แมนและตัวอักษรภาษาอังกฤษกระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางเก้าอี้ โต๊ะ และสไลเดอร์ในสวนที่พังยับเยิน ภายในพื้นที่ของโรงเรียนเตรียมอนุบาลแห่งนี้ ถูกทำลายจากแรงสั่นสะเทือนจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เมียนมาเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา

โรงเรียนแห่งนี้ตั้งอยู่ในเมืองเจาเซ ซึ่งตั้งอยู่ราว ๆ 40 กม. ทางตอนใต้ของเมืองมัณฑะเลย์ ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศ และเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุดจากแผ่นดินไหวขนาด 7.7 และคร่าชีวิตผู้คนไปแล้วอย่างน้อย 2,000 ราย

จเว เญน วัย 71 ปี ร่ำไห้ขณะเล่าให้ฟังว่าครอบครัวของเขากำลังเตรียมจัดงานศพให้หลานสาววัย 5 ขวบชื่อ เธต ทวา ซาน

เขาเล่าว่า แม่ของเด็กหญิงกำลังกินข้าวกลางวันอยู่ตอนที่แผ่นดินไหวครั้งใหญ่เริ่มขึ้น เธอรีบวิ่งไปที่โรงเรียน แต่ตัวอาคารได้พังถล่มลงมาทั้งหมดแล้ว

ร่างของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ถูกพบในอีกประมาณสามชั่วโมงต่อมา

"โชคดีที่เราได้ร่างของคนที่เรารักกลับมา... ยังคงสภาพสมบูรณ์" เขากล่าว

ชาวบ้านเล่าว่า เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา มีเด็กเล็กประมาณ 70 คน อายุระหว่าง 2 ถึง 7 ขวบ กำลังเรียนหนังสือกันอย่างมีความสุขในโรงเรียนแห่งนี้ ทว่าตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงกองอิฐ ปูน และเศษเหล็กเส้น

ทางโรงเรียนระบุว่า มีเด็กเสียชีวิต 12 คน และครู 1 คน แต่ชาวบ้านเชื่อว่าตัวเลขจริงน่าจะมีอย่างน้อย 40 คน เท่ากับจำนวนเด็กที่อยู่ในชั้นล่างซึ่งพังถล่มลงมา

ผู้คนในชุมชนและผู้ปกครองต่างตกอยู่ในความโศกเศร้า หลายคนบอกว่าคนทั้งเมืองช่วยกันออกมาค้นหาและกู้ร่างผู้เสียชีวิตในวันเกิดเหตุ ศพจำนวนหนึ่งถูกนำออกมาได้ในวันศุกร์ ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของเหล่าแม่ ๆ ที่ตะโกนเรียกชื่อลูกของตนตลอดทั้งคืน

ผ่านไปสามวัน ตอนนี้สถานที่เกิดเหตุเงียบสงัดลงแล้ว

ผู้คนมองมาที่ฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกที่ฝังแน่นอยู่ในแววตา

องค์กรด้านบรรเทาทุกข์ออกคำเตือนถึงวิกฤตด้านมนุษยธรรมที่เลวร้ายลงในเมียนมา โดยโรงพยาบาลหลายแห่งได้รับความเสียหายและเต็มไปด้วยผู้บาดเจ็บ แม้ว่าขอบเขตของความเสียหายทั้งหมดจะยังไม่ชัดเจน

ก่อนที่เราจะเดินทางมาถึงเมืองเจาเซ เราเคยอยู่ในกรุงเนปิดอว์มาก่อน

พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุดที่เราเห็นที่นั่นคืออาคารที่เคยเป็นที่พักอาศัยของข้าราชการ ชั้นล่างทั้งชั้นถล่มลงมา ขณะที่ชั้นบนอีกสามชั้นยังตั้งอยู่บนกองซากนั้น

มีร่องรอยของเลือดในกองเศษซากปรักหักพัง กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงบ่งบอกว่ามีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก แต่ไม่พบสัญญาณของการค้นหาหรือกู้ภัยแต่อย่างใด

เจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มหนึ่งกำลังขนเฟอร์นิเจอร์และของใช้ในบ้านขึ้นรถบรรทุก ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพยายามเก็บสิ่งของที่ยังใช้งานได้ เพื่อช่วยเหลือผู้รอดชีวิต

ตำรวจที่รับผิดชอบในพื้นที่ไม่ยอมให้สัมภาษณ์กับเรา แม้ว่าเราจะได้รับอนุญาตให้ถ่ายภาพได้ช่วงหนึ่งก็ตาม

เรามองเห็นผู้คนโศกเศร้าและหมดหวังอยู่รอบ ๆ แต่ไม่มีใครอยากพูดกับสื่อ พวกเขาหวั่นเกรงว่าจะถูกทางการทหารเล่นงานหากให้ข้อมูล

เราจากมาด้วยคำถามมากมาย

มีคนอีกกี่คนที่ยังติดอยู่ใต้ซากปรักหักพัง ?

ยังมีใครที่อาจรอดชีวิตอยู่ข้างในหรือไม่ ?

และเหตุใดจึงไม่มีการกู้ภัยเกิดขึ้นเลย แม้เป็นเพียงเพื่อเก็บร่างของผู้เสียชีวิตก็ตาม ?

ห่างออกไปเพียง 10 นาทีโดยรถยนต์ เราได้ไปเยือนโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดของกรุงเนปิดอว์ ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "โรงพยาบาลพันเตียง"

หลังคาของห้องฉุกเฉินพังถล่มลงมา ที่บริเวณทางเข้า ป้ายคำว่า "Emergency Department" (แผนกฉุกเฉิน) ภาษาอังกฤษตกอยู่กับพื้น

มีรถพยาบาลของทหาร 6 คัน และเต็นท์หลายหลังตั้งอยู่ด้านนอก สำหรับรองรับผู้ป่วยที่อพยพออกมาจากตัวอาคาร

เต็นท์เหล่านั้นถูกฉีดน้ำเป็นระยะ ๆ เพื่อช่วยบรรเทาความร้อนที่รุนแรงให้กับผู้ที่อยู่ข้างใน

ดูเหมือนว่ามีผู้บาดเจ็บอยู่ราว 200 คน บางคนศีรษะเปื้อนเลือด บางคนแขนขาหัก

เรามองเห็นเจ้าหน้าที่คนหนึ่งกำลังตำหนิบุคลากรทางการแพทย์ด้วยความไม่พอใจ เพราะมีเจ้าหน้าที่บางส่วนไม่มาทำงานในช่วงภาวะฉุกเฉินนี้

ต่อมาฉันจึงรู้ว่าชายคนนั้นคือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ดร.เธต ไคง์ วิน

ฉันพยายามเข้าไปขอสัมภาษณ์ แต่เขาปฏิเสธคำขอของฉันอย่างห้วน ๆ

ตลอดเส้นทางเข้าสู่ตัวเมือง ผู้คนจำนวนมากนั่งรวมกลุ่มกันใต้ต้นไม้บริเวณเกาะกลางถนน พยายามหลบแดดร้อนจัด

นี่คือช่วงที่อากาศร้อนที่สุดของปี อุณหภูมิน่าจะเฉียด 40 องศาเซลเซียส แต่พวกเขากลับไม่กล้าอยู่ในอาคาร เพราะยังมีอาฟเตอร์ช็อกเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เรามุ่งหน้าออกเดินทางสู่เขตภัยพิบัติแผ่นดินไหวตั้งแต่ตี 4 ของเช้าวันอาทิตย์ จากนครย่างกุ้ง ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์ไปทางใต้ราว 600 กม. ตลอดเส้นทางมืดสนิท ไม่มีไฟถนนเลย

หลังจากขับมาได้เกือบสามชั่วโมง เราเห็นทีมกู้ภัยราว 20 คนในชุดยูนิฟอร์มสีส้ม พร้อมโลโก้บนเสื้อกั๊กที่แสดงให้เห็นว่าพวกเขามาจากฮ่องกง

เมื่อขับขึ้นทางเหนือไป เราเริ่มพบรอยร้าวปรากฏบนถนนเป็นระยะ

ปกติถนนเส้นนี้จะมีด่านตรวจหลายจุด แต่เราขับไปได้ถึง 185 กิโลเมตร กว่าจะเจอด่านแรก

มีตำรวจเพียงคนเดียวที่บอกเราว่าถนนข้างหน้าปิด เนื่องจากสะพานพัง และแนะนำให้ใช้เส้นทางอ้อมแทน

เดิมทีเราหวังว่าจะถึงเมืองมัณฑะเลย์ ซึ่งอยู่ใกล้ศูนย์กลางแผ่นดินไหว ให้ได้ภายในคืนวันอาทิตย์

แต่เส้นทางอ้อม บวกกับปัญหารถยนต์ที่ร้อนจัด ทำให้ไม่สามารถไปต่อได้

อีกหนึ่งวันต่อมา เรามาถึงตัวเมืองในที่สุด ที่นี่มืดสนิท ไม่มีไฟถนน บ้านเรือนก็ไม่มีไฟฟ้าหรือแม้แต่น้ำใช้

พวกเราต่างกังวลว่าในยามเช้าที่จะมาถึงนี้ จะได้พบกับอะไรบ้าง