You’re viewing a text-only version of this website that uses less data. View the main version of the website including all images and videos.
'ਪੀ ਫਾਰ ਪਲੇਜ਼ਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਰੀਰਕ ਸੁੱਖ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ'- ਬਲੌਗ
- ਲੇਖਕ, ਸ਼ਿਲਪਾ ਕਾਂਬਲੇ
- ਰੋਲ, ਲੇਖਿਕਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰਾ ਹਾਲੀਆ ਨਾਟਕ, 'ਮਾਈ ਵਾਈਫਜ਼ ਰੋਬੋਟ', ਇੱਕ ਦਲੇਰ ਥੀਮ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ 'ਸੈਕਸ ਟੋਇਜ਼' ਵਰਗੇ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਲੇਰ ਕਦਮ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।
ਕੁਝ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਚਾਰ ਲਈ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ। ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੇਂਡੂ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੇਖਕਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੈਕਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਲਿਖਣ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸੈਕਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਓਨਾਂ ਹੀ ਅਹਿਮ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਸੋਕਾ, ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ, ਪਿਆਰ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ, ਧਾਰਮਿਕ ਦੰਗੇ, ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਜਾਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ।
ਇਸ ਨਾਟਕ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਸੈਕਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਕ ਜੈਵਿਕ ਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਇਸ ਮੌਕੇ ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ਾਕ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਵੀ।
ਮੇਰੇ ਨਾਟਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਕ ਅਕਸਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, "...ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ।" ਦਾਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਬਰਸਾਤ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪੋਤੀ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਨਾਟਕ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ ਮੈਂ 80-90 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਦਾਦੀਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, "ਦਾਦੀ, ਕੀ ਇਸ ਟੁੱਟੀ ਹੱਡੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਰੂਪੀ ਇਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਕਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਗੇ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜ, ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਖਿੜ੍ਹੇ ਹਨ? ਮਾਲੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਫਲ ਤੋੜਨ ਜ਼ਰੂਰ ਆਇਆ ਹੋਣਾ..."
ਪਰ ਕੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੂੰਗੀਆਂ ਵੇਲਾਂ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੰਬੀਆਂ? ਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਜਿਨਸੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਉਸ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ?
ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵਿਆਹ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਦਾ ਅਰਥ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਚਾਰ-ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ, ਇੱਕ ਕੁੱਖ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੁਆਣੀ।
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਚਿੱਟੇ, ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, "ਰੁਕਮਣੀ, ਰੁਕਮਣੀ, ਸ਼ਾਦੀ ਕੇ ਬਾਅਦ ਕਯਾ-ਕਯਾ ਹੂਆ... ਕੌਣ ਜੀਤਾ, ਕੌਣ ਹਾਰਾ, ਖਿੜਕੀ ਮੇਂ ਸੇ ਦੇਖੋਜ਼ਰਾ?" ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ ਜੋ ਫਿਲਮ "ਰੋਜਾ" ਦੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਬੁੱਢਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਮਿਲੇਗਾ?
ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਸੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਹਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸਵਾਲ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਕੀ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੇ ਤੀਬਰ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅੱਜ ਅਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਲੈ ਸਕਣਗੀਆਂ।
ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਵਿਆਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ? ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਉਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਦੇ ਛੂਹਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਮਜ਼ਾਕ, ਪਿਆਰ, ਜੱਫੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੋਟ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਕਰੋਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਮਾਲਕ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ 'ਤੇ।
ਖੁਸ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਲਕ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸਤੇਮਾਲ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਮਾਲਕ ਕੁੰਕਵਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਕੁੰਕਵਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਨੌਕਰ ਹਾਂ।
ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਰਾਠੀ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਇਕਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਮੌਤ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਕਿ ਕੁਮਕੂ ਲਗਾ ਦੇ। ਹੁਣ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਦੇ ਦਿਨ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਜ਼ਮਾਨਾ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਲੋਕ ਬਦਲੇ ਹਨ? ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਕੀ ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹਨ? ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਹਨ ਵੀ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ?
ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਰਾਜਨੀਤੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਵਟਸਐਪ ਅਤੇ ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਉਸ ਖੁਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਪੋਸਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਸਨੂੰ ਨਵੇਂ, ਮਹਿੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਖਰੀਦਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਖਰੀਦੋ-ਫਰੋਖ਼ਤ ਨਾਲ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਜਵਾਬ-ਭਾਟੇ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਇਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਨਿਯਮ, ਅਰਦਾਸਾਂ, ਖਤਨਾ ਅਤੇ ਪਰਦੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਚਮੜੀ ਸੜ੍ਹੇਗੀ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚ ਸਨ। ਹਾਂ... ਚਮੜੀ ਸੜ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਬਦਬੂ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰਕ ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਔਰਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਔਰਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਜੁਟਾ ਸਕਦੀਆਂ।
ਮਲਿਆਲਮ ਫਿਲਮ "ਦਿ ਗ੍ਰੇਟ ਇੰਡੀਅਨ ਕਿਚਨ" ਦਾ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਫੋਰਪਲੇਅ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਸੈਕਸ ਦੌਰਾਨ ਅਸਹਿਜਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।"
ਪਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੁੜੀਆਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੈਕਸ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਗਵਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਜਿਹਾ ਨਾਟਕ ਲਿਖਣ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਦੋਂ ਆਇਆ
ਮੈਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਪੜ੍ਹੀ। ਨਵੀਆਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੈਕਸ ਲਈ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਬਹੁਤ ਦਬਾਅ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਰੱਖੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੋਰਨੋਗ੍ਰਾਫੀ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਸੈਕਸ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪੋਰਨੋਗ੍ਰਾਫੀ, ਜੋ ਆਦਿਮ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਜੀਵ ਚਿੱਤਰਣ, ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਸ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਨ।
ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ, ਇੱਕ ਛੋਹ, ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਸ਼ਬਦ, ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਿਆ ਹੱਥ, ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਜੱਫੀ, ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ... ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਤੇਜਿਤ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਭਾਵੁਕ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਇਸਨੂੰ 'ਪੀ ਫਾਰ ਪਲੈਜ਼ਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਆਨੰਦ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਕੰਮਕਾਜੀ ਔਰਤ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਔਰਤ ਵੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਪੱਚੀ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਾਂਗਾ।"
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਸਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਸ ਔਰਤ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਭਾਵ ਖ਼ੁਦ ਸਮਾਜ ਨੇ ਕਿੰਨੀ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਇਸ ਦੋਸਤ ਵਰਗੀਆਂ ਕਈ ਔਰਤਾਂ, ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸਰੀਰਕ ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀਆਂ ਹਨ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਵੈ-ਮਾਣ ਦੀ ਇਹ ਘਾਟ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹਾਈ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ, ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਅਤੇ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਵਰਗੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਪਰ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਰਦ ਬਾਰੇ ਕੌਣ ਦੱਸੇਗਾ? (ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਾਟਕ ਉਦੋਂ ਆਇਆ ਜਦੋਂ "ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ" ਵਾਕੰਸ਼ ਸੁਝਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।)
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ "ਪੀ ਫਾਰ ਪਲੈਜ਼ਰ" ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਸ਼ਕਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਸ਼ਕਤ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਤ ਦੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ।
ਮੈਂ ਤਲਾਕਸ਼ੁਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰਲੇ ਸਬੰਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਟ੍ਰਾਂਸਵੂਮੈਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੈਸਬੀਅਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੈਕਸ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ 'ਤੇ ਕੋਈ ਦਬਾਅ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ।
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰਿਮੋਟ ਕੰਟ੍ਰੋਲ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਇਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵਿਆਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਹਿੱਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ।
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਨੰਦੇੜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉਨ੍ਹੀ ਸਾਲਾ ਵਿਆਹੁਤਾ ਔਰਤ ਦਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕਤਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਹੁਰਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਣਚਾਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਬਾਇਕਾਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਦੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਲਿੰਚਿੰਗ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸਮਾਜ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾਵਾਂ, ਪਿਕਨਿਕ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਸੈਕਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਗੋਂ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀਮਤ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਚੇਤ ਸਾਥੀ ਆਸ-ਪਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਮਰਦ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਿੰਸਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਰੀਰਕ ਪਿਆਰ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਆਦਮੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਆਦਮੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਨਸੀ ਅਨੰਦ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਤੋਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਮੁਕ ਸੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਜੰਗ-ਗ੍ਰਸਤ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਸੈਕਸ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਬਿਮਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੇ ਸਮਾਜ ਦੀ 'ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ' ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ 'ਆਨੰਦ ਦੀ ਭਾਵਨਾ' ਵਿੱਚ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹੋਵੋਗੇ! ਖੈਰ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ। 'ਫਲੀਬੈਂਗ 3' ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ। ਫਲੀਬੈਂਗ ਐਮਾਜ਼ਾਨ 'ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਇੱਕ ਸੀਰੀਜ਼ ਹੈ।
ਸੀਰੀਜ਼ ਦੀ ਨਾਇਕਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਹੈ ਜੋ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੁੜੀ, ਉਸਦੀ ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ, ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਦੋਸਤ ਜੋ ਇੱਕ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਜੋ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੈ, ਨਾਇਕਾ ਦੀ ਖੋਖਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖਾਲ੍ਹੀਪਣ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਨੇ ਸੈਕਸ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਦਮੀ ਜੋ ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਰਚ ਦੇ ਪਾਦਰੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਜੇਕਰ 'ਫਲੀਬੈਂਗ 3' ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਬਣਾ ਕੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। 'ਪੀ' ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਪ੍ਰੋਟਾਗੋਨਿਸਟ'। ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਨਾਇਕਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ।
(ਸ਼ਿਲਪਾ ਕਾਂਬਲੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਰਾਠੀ ਲੇਖਕ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 'ਮਾਈ ਵਾਈਫਜ਼ ਰੋਬੋਟ' ਨਾਟਕ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰ ਹਨ।)
ਬੀਬੀਸੀ ਲਈ ਕਲੈਕਟਿਵ ਨਿਊਜ਼ਰੂਮ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ
