شهريار رادپور

	مراسم تحويل پايگاه کاخ بصره به ارتش عراق

گوردون براون، نخست وزیربریتانیا آنرا نقل و انتقالی تاکتیکی توصیف کرد، اگرچه به باور چند ژنرال بازنشسته آمریکایی ترک کردن کاخ بصره عقب نشینی بود. رئیس سابق ستاد مشترک ارتش بریتانیا هم برای اینکه از قافله عقب نماند مسئولیت تمام ناکامیهای نظامی را به گردن دونالد رامسفلد، وزیر سابق دفاع ایا لات متحده انداخت که بدون برنامه و هدفی سنجیده طرح لشکر کشی به عراق را به جورج بوش و تونی بلر تحمیل کرد.

در تایید تلویحی این نظر، فرمانده نیروی پانصد نفری که این هفته کاخ بصره را ترک کرد به روزنامه ایندیپندنت گفت ما میتوانستیم شش ماه دیگر هم در وسط بصره بمانیم و در برخوردهای مسلحانه عده ای را بکشیم ولی همچنان چیزی بدست نیاوریم. در این میان مردم بصره هم این نقل و انتقال را شکست ارتش بریتانیا خواندند و در خیابانهای شهر با نظامیان خودی رقص و پایکوبی کردند.

از روزی که گوردون براون نخست وزیری را از تونی بلر تحویل گرفت معلوم بود که خط مشی دولت جدید در قبال عراق عوض خواهد شد و هرچه هم که منابع رسمی و غیر رسمی گفتند و نوشتند که همکاری و همراهی استراتژیک بریتانیا و آمریکا در عراق خلل ناپذیر است، نخبگان سیاسی تغییری سریع پیش بینی کردند و ملاقات یکماه پیش جورج بوش و گوردون براون در کمپ دیوید، موید آن پیش بینی شد. مهر نهائی را جورج بوش این هفته با سفر غیر مترقبه خود به عراق بر این تغییر زد، آنهم در روزی که خروج ارتش بریتانیا از شهر بصره تکمیل شده بود.

	جورج بوش خطاب به سربازان گفت ما تا تکمیل ماموریتی که برای خود و مردم عراق تعین کرده ایم خواهیم ماند؛

رئیس جمهوری آمریکا خطاب به سربازان خود گفت ما تا تکمیل ماموریتی که برای خود و مردم عراق تعین کرده ایم (در عراق) خواهیم ماند؛ سخنانی که نشان داد روابط ویژه دوران بوش و بلر بسرآمده است.

مردم این جزیره با ارتش خود روابط احساسی خاصی دارند؛ آنرا عاری از خطا و بدور از اعمال غیر انسانی می دانند و حتی اگر با مداخله آن در کشورهای دیگر مخالف باشند، که بیشتر آنها در مورد عراق هستند، تقصیر را بگردن سیاستمداران می اندازند.

زمینه تاریخی این احساس غرور و افتخار بیشتر از آنجاست که نظامیان، خود را به سیاست و رقابت های حزبی آلوده نمی کنند و همیشه مطیع فرامین دولت منتخب بوده اند ولی جنگ عراق این خط قرمز را تا حدی تار کرده است.

تا چند سال پیش تصور شنیدن کلمه شکست از یک نظامی در توصیف عملیاتی جاری، غیر ممکن بود. بویژه وقتی آمیخته به انتقاد از تصمیم رهبران سیاسی هم باشد. ولی وقتی رئیس ستاد نیروی زمینی علنا خواستار خروج هرچه سریعتر از عراق شد و بعضی از نظامیان شاغل و بازنشسته هم گفتند حضور ما در بصره بجای ایجاد امنیت خود مساله ساز شده است، آن سنت قدیمی شکست. چون وقتی نظامیان به خود اجازه اظهار نظر سیاسی بدهند، مردم هم صداقت و گستاخی فرماندهان نظامی خود را به چالش می کشند که این قبول که شما مطیع تصمیمات دولت هستید، ولی اگر حمله به عراق را ازجهات نظامی اشتباه می دانستید، چرا چهار سال بعد از وقوع آن درباره اش کتاب می نویسید! مفسری در روزنامه ایندیپندنت نوشت سرپیچی از دستورات امکان نداشت استعفا که ممکن بود!

	تی شرت يک سرباز انگليسی در بصره با پيامی 'احتمالابدترين کاخ دنيا'

صاحب نظران می گویند گوردون براون تا بهار آینده انتخابات عمومی برگزار خواهد کرد تا برچسب "جانشین بلر" را از دولت خود پاک کند. اگر این پیش بینی درست باشد، یکی از الویتهای نخست وزیر جدید خروج کامل نیروهای این کشور از عراق و به بایگانی سپردن پرونده آن خواهد بود که چهار سال پیش با اعزام ۴۵ هزار سرباز به عراق آغاز شد و این هفته با کمی بیش از ۵ هزار نفر مستقر در فرودگاه بصره، به مرحله ای رسید که اکثر صاحب نظران آنرا حضوری نمادین و بی اثر توصیف می کنند. پرونده ای که از هر جهت میراثی است پرهزینه از دوران صدارت تونی بلر.

به قاره نزدیک تر شدیم!

	رکورد جدید سفر زمينی بين پاريس و لندن دو ساعت و سه دقیقه است که از هرجهت می تواند گزینه پرواز را پشت سر بگذارد

این هفته قطاری رکورد زمان سفر زمینی بین پاریس و لندن را شکست و همزمان بریتانیا به جرگه کشورهای دارای راه آهن سریع السیر پیوست! مشکل می شود باور کرد که کشوری که قطار راه آهن را اختراع کرده و در اوج قدرت و شکوه دوران ملکه ویکتوریا، شبکه چند هزار کیلومتری راه آهن آن در دنیا نظیر نداشت، اکنون با افتتاح یک خط صد کیلومتری بین دهانه تونل زیر دریای مانش و لندن به عرصه ای پا میگذارد که متعلق به قرن گذشته است.

۱۳ سال پیش وقتی که تونل مانش این جزیره را به قاره اروپا متصل می کرد، فرانسوی ها با خط آهنی جدید از پاریس تا دهانه تونل به میدان آمدند آنهم با قطاری که بیش از ۳۰۰ کیلومتر در ساعت سرعت می گرفت، ولی وقتی در انگلستان از تونل سر در می آورد باقی سفر تا لندن روی خطی عادی با سرعتی کمتر از ۱۰۰ کیلومتر طی می شد، روشی که هنوز هم فاصله بین پاریس و لندن را در دو ساعت و نیم طی می کند و تا زمستان امسال که ترمینال جدید راه آهن به اروپا در لندن افتتاح خواهد شد ادامه خواهد داشت.

رکورد جدید دو ساعت و سه دقیقه است که از هرجهت می تواند گزینه پرواز را پشت سر بگذارد؛ چند سالی است که با وجود ارزانتر شدن مسافرت هوایی، تدابیر شدید امنیتی در فرودگاه ها زمان واقعی سفر هوایی در اروپا را دو برابر کرده است. مزیت دیگر قطار، در مرکز شهر بودن ایستگاه های مبدا و مقصد سفر است که صرفه جویی در وقت را بیشتر می کند.

با آغاز فعالیت های ساختمانی برای المپیک سال ۲۰۱۲ لندن و پیش بینی هجوم مسافران بیشتر به این شهر، گردانندگان راه آهن تونل مانش می گویند با گشایش ترمینال جدید و افزایش تعداد قطارها بین این جزیره و قاره اروپا، خواهند توانست سالانه ۱۰ میلیون مسافر را سریع تر و راحت تر از هواپیما حمل کنند. ولی از تمام این حرفها گذشته، فرانسوی ها بی صبرانه در انتظار افتتاح ترمینال جدید سن پانکراس در لندن هستند چون در ۱۳ سال گذشته ترمینال قطار اروپا در این شهر ایستگاه واترلو بوده که اسم صحنه کارزار تاریخی و سرنوشت ساز بین بریتانیا و فرانسه در خاک بلژیک امروزی است، نبردی که به شکست نهایی ناپلئون بناپارت، امپراطور فرانسه انجامید.

همه زیر سر هوا است

	مردم بريتانيا برای جبران افسردگی حاصل از هوای بارانی با خوردن کيک و شکلات و انواع آت آشغال دل از عزا در آوردند.

برای مردم بریتانیا که در شرایط عادی هم محبوبترین سوژه صحبتشان وضع هوا و تاثیر آن بر زندگی شان است، امسال که بجای آفتاب و گرما تابستانی داشتیم بارانی با سیلی بی سابقه که دهها هزار خانوار را بی خانه کرد، منتظر خبرهای دست اول بودیم که الحمدالله رسید.

نتیجه یک نظر سنجی نشان داد که ۶۴% از مردم هوای بارانی امسال راعلت تشنج اعصاب و رفتار غیر عادی خود شناختند، ۲۵% ورزش را کنار گذاشتند، ۴۳% گوشه گیر شدند و حوصله معاشرت نداشتند و همه آنها برای جبران افسردگی حاصل از آنهمه باران، رژیم غذایی و خوردن غذاهای سالم را فراموش کرده و با خوردن کیک و شکلات و انواع آت آشغال، دلی از عزا در آوردند.

در همین مدت، بازارپوشاک تابستانی کساد شد، فروش آبجو پائین آمد و تقاضا برای میوه تازه کمتر شد؛ برندگان تابستان امسال، سینماها و کلوپ های شبانه بودند که مردم برای فرار از باران هم که شده به زیر سقف آنها پناه بردند.