شهريار رادپور

البته دراين دو ماهی که گوردون براون زمام امور را از تونی بلر تحويل گرفته از اين گونه شايعات کم بر سر زبانها نبوده است.

اول شنيده شد که گوردون براون از اينکه صدارت را از برکت پيروزی انتخاباتی بلر به ارث برده راضی نيست و در اولين فرصت از مردم خواهد خواست که به رهبری او رأی بدهند ولی طرفداران آقای براون آمدند وسط ميدان که گول نخور که اين حرفها همه دامی است که مبلغان حزب اقليت محافظه کار پهن کرده اند تا بلکه با بهره برداری از استعفای تونی بلر بتوانند به ده سال دوری حزب خود از قدرت پايان دهند.

ولی وقتی که نتيجه اولين نظرسنجی بعد از تغیير دولت، حزب کارگر را ده درصد جلوتر از رقبای محافظه کار نشان داد همان خيرخواهان در مقاله بعد از سرمقاله به گوردون براون توصيه کردند که آقا تا تنور داغ است خمير انتخابات را بچسبان.

از اين توصيه ها و شايعات گذشته، در اين جزيره امکان در پيش بودن انتخابات را موقعی بايد جدی گرفت که حزبهای اقليت، بدون مقدمه، وعده دادن به مردم را شروع می کنند و کدام وعده مردم پسندتر از کاستن از ماليات ها!

حزب محافظه کار که در ده سال حکومت دولت کارگری پنج رهبر عوض کرده اميدوار است که با انتخاب ديويد کامرون به رهبری در انتخابات بعدی طلسم سه شکست پی در پی را بشکند ولی انتخاب رهبری جوان برای حزبی که مرام سياسی - اجتماعی آن را از اسمش می توان حدس زد و ميانگين سن اعضايش ۶۵ است قماری است که به چرای آن خواهم رسيد.

ولی قمار سياسی، رکن اصلی سيستم پارلمانی بريتانياست که به حزب حاکم امکان می دهد هرگاه تنور اقبال انتخاباتی را داغ يافت از مقام سلطنت، انحلال مجلس عوام را طلب کند و مردم را به پای صندوق رأی دعوت کند.

چنين اختياری برای رئيس دولت در ديگر دموکراسیها آرزوست.

قماری که ديويد کامرون انتخاب کرد هشدار تندی بود به محافظه کاران که اگر حاضر به چند تجديدنظر کلی نباشيم، سه بار ديگر هم شکست خواهيم خورد.

ريش سفيدان حزب راهی جز تسليم نداشتند؛ اول، نشان سنتی حزب از مشعلی سوزان به لکه سبز رنگی دمدار تغيرشکل يافت که بعداً ناچار شدند به اعضای سالخورده تر حزب بگويند که منظور يک درخت سبز است و نمايانگر گرايش حزب بسوی مبارزه برای نجات زمين از اثرات گازهای گلخانه ای و گرمايش جو کره خاکی.

تجديد نظر بعدی که صدای منتقدان را بلندتر کرد، ترک قول هميشگی حزب محافظه کار به مردم بود که اگر به ما رأی بدهيد ماليات کمتری خواهيد پرداخت.

ديويد کامرون در سخنانی که به افکار سوسيال دموکراتها بيشتر شباهت داشت تخصيص بودجه بيشتر برای مدارس و بيمارستانها را ضروری تر از کاهش مالياتها دانست.

با وجود اين، آنچه کاهش يافته و تازه ترین نظرسنجیها نشان می دهد، ميزان محبوبيت آقای کامرون به قيمت افزايش طرفداری مردم از رهبری گوردون براون است، اگرچه که بسياری از مردم درباره ادامه حضور نظامی درعراق و افغانستان و موضوع داغ "قانون اساسی اتحاديه اروپا" و چند مسئله داخلی با دولت جديد مشکل دارند.

به هرحال، استراحت تابستانی دستگاه دولت و پارلمان رو به اتمام است و با توجه به اينکه نزديک به سه سال از عمر پارلمان جاری باقی است، جای تعجب نخواهد بود که رهبران دو حزب اصلی از قماری عجولانه پرهيز کنند.

وداع با اين جزيره

در ميان آمارهای متعددی که از سيل مهاجرتهای قانونی و غيرقانونی به اين جزيره منتشر می شود، ناگهان فهميديم که نه تنها بوميان اين ديار به طور کم سابقه ای جلای وطن می کنند بلکه خيلی از مهاجران خارجی هم که برای کار و زندگی بهتر به بريتانيا آمده بودند تصميم به بازگشت گرفته اند.

فرضيه ها بماند برای بعد چون آمار اداره مهاجرت تا حدی چرا و چگونه ها را روشن می کند.

در يک سال گذشته، مجموعاً ۳۸۵ هزار نفر اين جزيره رابرای هميشه ترک کردند که نزديک به دویست هزار نفرشان از مردمان بومی بودند که از پنجاه سال پيش که سيل مهاجرت به استراليا شروع شد بی سابقه است.

همزمان، نزديک به شش ميليون از شهروندان بريتانيا مقيم خارجند که چيزی نزديک به ده درصد جمعيت اين جزيره است.

بيشتر افراد در هر دو گروه جوانان حرفه ای و تحصيلکرده ای هستند که برای درآمد بيشتر ترک وطن می کنند و سه مقصد اصلی آنها استراليا، اسپانيا و آمريکاست.

این موضوع موجب نگرانی دولت و بخش خصوصی شده، چون در مقابل، بيشتر ۵۷۴ هزار نفری که در همين مدت به بريتانيا مهاجرت کرده اند نيروی کار يدی و غيرماهر بوده است.

و اما غير از کار بهتر و درآمد بيشتر، دلايل ديگری که اين جوانان جويای نام برای ترک زادگاه ارائه کردند به ترتيب عبارت بود از بدتر شدن کيفيت زندگی، گرانی، تراکم جمعيت؛ هوای گرفته و صف بستن.

حالا باز بگویید خوش به حالتان که در آن جزيره هستيد!!

وقت فراموش کردن!

اين هفته ده سال از مرگ دلخراش پرنسس دايانا گذشت.

در اين مدت، آن قدر درباره زندگی او نوشتند و فيلم ساختند و شايعه به هم بافتند که واقعاً شرم آور شد.

دکانی برای همه، از مردانی که در عمر کوتاهش مطرح بودند تا دوست و آشنا و پيشخدمت و راننده و بقال سرگذر هنوز دست بردار شخصيت و خاطره او نيستند.

چند روز پيش، جرمين گرير، از پيشگامان فمينيسم و استاد ادبيات زبان انگليسی در اين ديار، دايانا را زنی خرفت و بيسواد ولی آب زيرکاه توصيف کرد!

حالا به فرض که همه اينها بود ولی مروت و معرفت شما کجا رفت خانم استاد؟ در اين مدت، آرزو به دل ما ماند که يک نفر بگويد دايانا زن جوانی بود با ازدواجی ناموفق که نمونه های آن در گوشه و کنار دنيا فراوان است.

يا زيباترين و جذابترين زن دنيا خواندندش که نبود يا موذی و هوسباز که نمونه های آن هم کم نيست.

کار درست را پسران دايانا کردند که با ترتيب دادن کارناوال موسيقی در فضای باز ياد مادرشان را گرامی داشتند.

اميدوارم هرکس خاطره ای از دايانا داشته تا حالا از برکت فاش کردن آن به نان و نوايی رسيده باشد و روان او و اعصاب فرزندانش را بيش از اين سوهان نکشند.