شهريار رادپور

	گوردون براون موفق ترين وزير دارايی بريتانيا در يک قرن اخير بوده است

از همان اولين روزهای پيروزی چشمگير حزب کارگر در انتخابات عمومی سال ۱۹۹۷ شايع بود که تونی بلر و گوردون براون، بنيانگذاران مکتب " راه سوم" در حزب کارگر عهدی بسته اند که هرگاه حزب را به قدرت برسانند، نوبتی صدارت کنند که البته گفتنش آسان تره چون نخست وزيری در اين ديار نه انتقاليه و نه چنين انتصابی از اختيارات نخست وزير.

به هر حال اين شايعه ده سال دوام آورد و احتمالا به اين دليل که گوردون براون در اين مدت در مقام وزير دارايی، مهمترين پست در کابينه بعد از نخست وزير، دوام آورد و شامل ترميمها نشد.

تونی بلر در ده سال رياستش بر دولت سه بار وزيران کليدی مثل امور خارجه، دفاع و کشور را عوض کرد و در کنار آن دهها وزير ديگر را.

پايدار ماندن گوردون براون در کابينه به علاوه موفقيتش در مهار کردن تورم پولی و ايجاد مشاغل بيشتر، از او "نخست وزيری" ساخت در انتظار خالی شدن کرسی صدارت. انتظاری که در جريان مبارزات انتخاباتی سال ۲۰۰۵ به پايان رسيد. زمانيکه تونی بلر گفت در نوبت انتخابات بعدی رهبر حزب نخواهد بود.

اکنون که دو سال از آن تاريخ گذشته و مسجل شده که گوردون براون در ميدان رقابت برای رهبری حزب يکه تاز خواهد بود فقط اين سئوال باقيمانده که چگونه نخست وزيری خواهد بود. آيا همچنان "راه سوم " را ادامه خواهد داد يا سکان حزب را تا حدی بسوی چپ خواهد چرخاند.

در طول چند ماه رقابتهای اغلب کاذب و شايعات کم اعتبار درباره شکل گرفتن ائتلافی قوی در صفوف گروه پارلمانی حزب کارگر بر ضد نخست وزير شدن گوردون براون، خود او با خيالی آسوده به جبران کمبودها در اعتبار نامه اش بعنوان نخست وزير آينده مشغول شد.

گوردون براون ارتکاب دولت به اشتباهاتی در عراق را پذيرفته ولی بايد در انتظار ماند و ديد که آیا حاضر است پس از اسباب کشی به خانه شماره ۱۰ خيابان داونينگ از طرف يک عضو دولت تونی بلر از دو ملت بريتانيا و عراق به دليل اين اشتباهات عذرخواهی کند

بزرگترين نقطه ضعف وزير دارايی نداشتن تجربه کافی در سياست خارجی است و در يک جمله، سياست خارجی بريتانيا در بيست و پنج سال گذشته هم نوعی بند بازی بين آمريکا و اتحاديه اروپا بوده است. حفظ اين تعادل استراتژيک با تصميم تونی بلر به مشارکت مستقيم در عمليات نظامی آمريکا در افغانستان و عراق دشوارتر و پيامدهای سياسی آن برای بريتانيا پر هزينه تر شده است. با وجود اين، سهم گوردون براون را در منزوی تر کردن اين کشور در جرگه اروپائيان هم نبايد ناديده گرفت.

در حقيقت پافشاری وزير دارايی در مخالفت با پيوستن بريتانيا به "يورو" پول واحد اروپايی بود که بريتانيا را در مقابل قدرتهای اقتصادی ای مانند آلمان، فرانسه و ايتاليا که ظرف يک شب پولهای معتبرشان را با يورو عوض کردند منزوی جلوه داد.

ژنرال دوگل، رئيس جمهوری پيشين فرانسه و مخالف سر سخت عضويت بريتانيا در بازار مشترک اروپا معتقد بود که مردم اين جزيره هيچوقت "اروپايی" نخواهند شد و حفظ روابط نزديکتر با آمريکا را ترجيح خواهند داد. ولی اين پيشگويی شارل دوگل برای گوردون براون مشگل گشا نخواهد بود. با روی گردان شدن اکثريت مردم آمريکا و بريتانيا از استدلال رهبرانشان برای ادامه ماندن ارتشهايشان در عراق، به علاوه پيروزی حزب دموکرات آمريکا در بدست آوردن اکثريت در هر دو مجلس کنگره، حزبی که تعيین تاريخی برای خروج ارتش اين کشور از عراق را طلب می کند، برای نخست وزير آينده بريتانيا نگران کننده است که مبادا از اينجا مانده و از آنجا رانده شود.

اگر مطابق با پيش بينيها آقای براون در اوايل تابستان فرمان نخست وزيری را از ملکه بگيرد، حد اکثر دو سال و نيم فرصت خواهد داشت تا سياست خارجی بريتانيا را به مسير جديدی هدايت کند که رضايت اکثريت را با خود داشته باشد. مسلمأ حفظ خط مشی فعلی گزينه نخواهد بود چون در آن صورت تونی بلر مجبور به ترک صدارت نمی شد و گوردون براون هم در وزارت دارايی ميماند.

در صحنه داخلی هم سربالايی کم نيست. در حاليکه محبوبيت حزب کارگر در پائين ترين سطح خود در بيست و پنج سال اخير ايستاده، حزب اقليت محافظه کار پس از عوض کردن پنج رهبر در طول ده سال حکومت حزب کارگر اکنون با ديويد کامرون، رهبر جديد و جوانش، به بزرگترين حزب در شوراهای شهر انگلستان بدل شده و در انتخابات عمومی بعدی می تواند حريفی کارآمد و محبوب مردم باشد. در اين ميان در اسکاتلند، زادگاه گوردون براون، ملی گرايان اولين گامهای انتخاباتی را بسوی جدايی از بريتانيا برداشته اند.

ولی گوردون براون، موفق ترين وزير دارايی بريتانيا در يک قرن اخير، بيدی نيست که با اين بادها بلرزد. اشاره های اخير او درباره ضرورت در پيش گرفثتن سياست خارجی مستقل تری از گذشته، احتمالا گوشزدی است به دولت کنونی جمهوريخواهان که تغيير در راه است و شايد تعارف شاخه زيتونی به دموکراتها، حزبی که به احتمال زياد مستأجر بعدی کاخ سفيد خواهد بود.

گوردون براون ارتکاب دولت به اشتباهاتی در عراق را پذيرفته ولی بايد در انتظار ماند و ديد که آیا حاضر است پس از اسباب کشی به خانه شماره ۱۰ خيابان داونينگ از طرف يک عضو دولت تونی بلر از دو ملت بريتانيا و عراق به دليل اين اشتباهات عذرخواهی کند.

عسل يا موبايل؟

شورای شهر " ايستبورن" ، شهری ساحلی در جنوب انگلستان صدور اجازه نصب يک دکل آنتن تقويتی تلفنهای همراه را تا معلوم شدن اثرات امواج مايکرو ويو بر جهت يابی زنبورهای عسل به تعويق انداخته است.

اين تصميم به دنبال گزارش گروهی از پژوهشگران آلمانی گرفته شد که می گويد موجهای خيلی کوتاه می تواند سيستم جهت يابی زنبور عسل را مختل کند.

نخستين نشانه های نگران کننده از اثر احتمالی امواج مايکرو ويو بر فعاليت زنبور عسل به صورت متروکه شدن بسياری از کندوهای عسل در چند ايالت آمريکا ديده شد. يعنی سفر بدون بازگشت زنبورهای عسل به علت گم کردن راهشان.

پديده ای که " عارضه نابود کننده " نام گرفته و در نيمی از ايالتهای آمريکا ديده شده اکنون در اروپا در حال گسترش است. يافته های پژوهشی مشابهی در اتريش نشان داده کندوهايی که در فاصله سيصد متری دکلهای آنتنهای تقويتی تلفنهای همراه بوده پس از مدتی از زنبور عسل خالی ماند.

برگرديم به اين ديار و شهر ساحلی ايستبورن که نمايندگان شورای شهرش ميگويند تا زمانيکه نتيجه تحقيقات پژوهشگران آلمانی، آمريکايی و اتريشی دقيقأ معلوم نشده ، اجازه نصب دکل مخابرات مايکرو ويو را صادر نخواهند کرد.

اتحاديه زنبورداران و عسل سازان بريتانيا هم می گويد که کارشناسان و ناظرانش مسير پرواز دو سره زنبورهای عسل را زير نظر دارند تا ببينند که در سراسر کشور بين کندوها و گلزارها چه اتفاقی می افتد.

احتمالأ، آنها هم يافته هايشان را با تلفنهای همراه به هم اطلاع خواهند داد.