شهريار رادپور

	بحث بر سر اعزام شاهزاده هری به عراق اول در روزنامه ها شروع شد

شاهزاده هری که در دانشکده معروف سن هرست فنون نظامی آموخته و با درجه ستوان دوم در نیروی زمینی خدمت می کند، به گفته چند 'منبع نزدیک' گفته که نه از مرگ می ترسد و نه از جنگ و گریز جاری در بصره و حوالی آن که محل اصلی اسقرار نیروهای بریتانیا در خاک عراق است.

بحث بر سر اعزام شاهزاده به عراق اول در روزنامه ها شروع شد و نه سخنگوی وزارت دفاع در این باره چیزی گفت و نه ستاد ارتش.

چند روزنامه با اشاره به یک سایت اینترنتی به ظاهر نزدیک به پیکار جویان شیعه در جنوب عراق که نوشته بود برنامه ای برای ربودن ستوان دوم هری چیده اند تا گوشهای بریده اش را برای الیزابت دوم، ملکه بریتانیا و مادر بزرگ این شاهزاده نظامی بفرستند، به دربار و دولت توصیه کردند که از اعزام شاهزاده هری به عراق صرفنظر کنند.

و باز همان 'منابع نزدیک' به شاهزاده، به روزنامه ها خبر دادند که تهديد کرده اگر به عراق اعزام نشود از خدمت در ارتش کناره گیری خواهد کرد.

این ادعای دست دوم فورا تکذیب شد ولی باز معلوم نشد که نظر خانواده سلطنتی و دولت و فرماندهان ارتش در این باره چیست.

روزنامه و رسانه های دیگر از این فرصت و انتظار بهره برداری کردند و در مقاله و پاورقی و فیلم های مستند تلویزیونی تاریخچه حضور اعضای خانواده سلطنتی بریتانیا در جبهه های جنگ را مرور کردند.

در 1914 در جریان جنگ جهانی اول شاهزاده ادوارد که بعد با نام ادوارد هشتم تاجگذاری کرد از ستاد ارتش خواست تا او را به جبهه های جنگ در فرانسه بفرستد.

ولی لرد کیچینر، وزیر جنگ این تقاضا را رد کرد. شاهزاده ادوارد تقاضای تجدید نظر کرد و به او گفتند: "دولت و ارتش حاضر به قبول خطر ربوده شدن شما توسط دشمن نیستند."

عاقبت به ادوارد اجازه دادند چند بار فقط از جبهه های جنگ بازديد کند.

تنها شاهزاده ای که در قرن بیستم عملا در جنگ شرکت کرد، شاهزاده اندرو، پسر دوم ملکه و عموی شاهزاده هری است که در1982 در جریان جنگ بریتانیا با آرژانتین برای بازپس گرفتن جزایر فالکلند در جنوب اقیانوس اطلس خلبان هلی کوپتر در نیروی دریایی بود.

عضو دیگر خانواده سلطنتی که وارد خدمت نظام شده ولی محال است در جنگی شرکت کند، شاهزاده ویلیام، پسر ارشد چارلز ولیعهد و برادر بزرگتر هری است.

ویلیام که بعد از پدرش، نفر دوم در پشت تاج و تخت ایستاده می داند که نه به عراق اعزام خواهد شد و نه به افغانستان و چون انتظار می رود خدمت نظام را ترک کند، مسئله به خودی خود حل است.

سئوال بدون پاسخ در این است که اگر اعضای نظامی خانواده سلطنتی بریتانیا هرگز به جبهه جنگ اعزام نخواهند شد، پس چرا به مدرسه نظام می روند؟ چون گذراندن دوره دانشکده افسری کار آسانی نیست و حقوق و مزایای یک افسر دون پایه هم چنگی به دل نمی زند.

حتما ابهت لباس نظامی پوشیدن و در مراسم رژه شرکت کردن باید نقشی در این تصمیم داشته باشد.

سئوال دیگری که بدون پاسخ مانده این است که آیا واقعا شاهزادگانی که در ناز و نعمت و آسایش پرورش یافته اند می توانند سختی ها و بی خوابی های جدال واقعی را تحمل کنند.

شاید برای اعضای جوانتر خانواده سلطنتی بد نباشد که به 'ریچارد سوم' اثر ویلیام شکسپیر نامی ترین درام نویس دنیای انگلیسی زبان مراجعه کنند. در این اثر کلاسیک و تراژیک می خوانیم که وقتی ریچارد سوم خود را در محاصره دشمن می بیند با التماس فریاد می زند: "یک اسب به من بدهید و ملکم مال شما".

درباره ماموریت شاهزاده هری در عراق، وزارت دفاع تصمیم نهایی را به عهده ستاد ارتش گذاشت و اواسط هفته ژنرال سر ریچارد دانت، رئیس ستاد نیروهای مسلح گفت ستوان دوم هری با گروه خود به عراق اعزام خواهد شد ولی ماهیت ماموریت او اعلام نشد.

به احتمال زیاد ماموریت هری در جبهه نخواهد بود و مسئولیتی دفتری در ستاد فرماندهی به او سپرده خواهد شد.

	کودکان و نوجوانان بمراتب از بزرگسالان در مقابل امواج خیلی کوتاه آسیب پذیرتر هستند

بچه ها در محاصره امواج و تصویر

یک هفته بعد از آنکه سازمان نظارت بر برنامه های آموزشی بریتانیا اعلام کرد که آموزش امور جنسی در مدارس راهنمایی و متوسطه برنامه های موفق بوده، موفق در آگاه کردن نوجوانان از خطر گسترش ویروس اچ ای وی ، بارداری های ناخواسته در میان دختران دانش آموز و از این قبیل اطلاعاتی که پدر و مادرها از صحبت درباره اش اکراه دارند، معلوم بود که این هفته نوبت خبرهای بد است.

چند سالی است که مهندسین مخابرات می گویند امواج خیلی کوتاه (مایکرو ویو) مثل امواج تلفن های همراه، برای سلامت انسان ضرر دارد، به خصوص برای سلول های مغز.

صحبت اینجاست که اگر فرهای خوراک پزی مایکرو ویو در پنج ثانیه یک فنجان آب را به جوش میاورند، پس وقتی تلفن همراه را روشن در گوشمان بگذاریم و نیم ساعت وراجی کنیم البته در مقیاس ضعیف تر از فر خوراک پزی امواج مایکرو ویو خواهد توانست مخ ما را هم بپزد.

حالا غیر از اینکه هر بچه مدرسه ای در این دیارصاحب یک تلفن همراه است و در خانه به احتمال زیاد یک کامپیوتر هم برای خودش دارد، الان با مد شدن کامپیوترهای سبک و تاشو که بی سیم با شبکه تلفن و اینترنت و سیستم صدا و تصویر خانه در ارتباط هست مشکل چند برابر شده است.

منظورم هزینه خرید اینهمه اسباب بازی مدرن و گران نیست که پدر و مادرها چاره ای به جز خریدش ندارند، نه، منظورم شبکه ای پیچیده و نا پیدا در هر خانه و محله و خیابان از امواج مایکروویو است.

لاوری چالیس مشاور ارشد دولت بریتانیا این هفته به پدر و مادرها هشدار داد که نگذارند فرزندانشان کامپیوترهای سبک و تاشو را متصل به سیستم مخابره با سیم روی پاهایشان بگذارند.

پروفسور چالیس که رئیس مرکز تحقیقات علمی به روی اثرات امواج مخابرات بی سیم است می گوید کودکان و نوجوانان را باید از این سیستم های مخابره بی سیم با موج بسیار کوتاه دور نگاهداشت.

پروفسور چالیس معتقد است که در کامپیوترهای روميزی سیستم مخابرات بی سیم در جعبه اصلی است و در فاصله تقریبی 20 سانتیمتر از بدن ولی وقتی این سیستم در درون کامپیوترهای سبک و قابل حمل با بدن تماس مستقیم پیدا کند، يعنی حدود 2 سانتیمتر از پا، خیلی شبیه به استفاده طولانی مدت از تلفن همراه خواهد بود که می تواند برای مغز مضر باشد.

تاکید پروفسور چالیس بر این نکته بود که کودکان و نوجوانان به مراتب از بزرگسالان در مقابل امواج خیلی کوتاه آسیب پذیرتر هستند.

ولی مشکل فقط در استفاده نوجوانان از این نوع کامپیوترها در خانه نیست. به موجب آمار وزارت آموزش بریتانیا، در حال حاضر نیمی از دبستان ها و 80 درصد از مدارس راهنمایی و دبیرستانها به سیستم های مخابره بی سیم برای کامپیوترهای سر کلاس ها مجهز هستند.

و اگر هشدار پروفسور چالیس به اندازه کافی دلواپس کننده نبود، بشنوید از دکتر آریک سیگمن متخصص تاثیر اشعه و امواج پیدا در انسان که چند روز پیش قویا به پدر و مادرها توصیه کرد نگذارند فرزندان زیر 3 سالشان حتی یک دقیقه جلوی تلویزیون بنشینند و برای کودکان و نوجوانان بین 4 تا 12 سال حداکثر یک ساعت در شبانه روز.

دکتر سیگمن معتقد است تابش اشعه تلویزیون بر چشم کودکان در سنینی بالاتر می تواند موجب ابتلا به انواع بیماری های جسمانی و بروز اختلال های هورمونی شود. تخمین زده می شود که در بریتانیا بیش از نیمی از کودکان گیرنده تلویزیون خودشان را دارند. یعنی در اتاق خوابشان.

حالا باید دید پدر و مادرها چطور خواهند توانست این تلویزیون ها را توقیف کنند.