صد زن؛ با مادر بزرگ‌هایی که به مدرسه می‌روند آشنا شوید

هر روز بعد از ظهر مادربزرگ های روستای فانگان ساری‎های صورتی خود را می پوشند، چرتکه و تخته سیاهشان را توی کیف و کوله پشتی می گذارند و به مدرسه می روند.

آنها در ایالت ماهاراشترا هند زندگی می کنند، کشوری که تعداد جمعیت زنانی که سواد خواندن و نوشتن دارند یک سوم مردان است.

برخی از این مادربزرگ ها نمی توانند به خوبی حروف را بخوانند، برخی موقع حرف زدن سینه شان درد می گیرد. ولی هر روز به غیر از پنجشنبه ها این زنان برای سوادآموزی از زنی که سنش کمتر از نصف آنهاست دور هم جمع می شوند.

هشت مارس ۲۰۱۷، روز جهانی زن، یک سال از تاسیس این مدرسه گذشت. ساتیاکی قوش عکاس، از سفر این زنان برای سواد آموزی عکس گرفته است.

آنسویا دشموخ ۹۰ ساله است. او را که فرزند یک خانواده کارگری است در سن ۱۰ سالگی شوهر دادند. او می گوید:"برای خرید کتاب و تخته سیاه پولی نبود، برای خرید لباس هم پول نداشتیم. من بعضی روزها به مدرسه می رفتم ولی خیلی مریض می شدم و دیگر مرا به مدرسه نفرستادند."

در یک سال گذشته او تا حدی یاد گرفته که می تواند نام خود را بنویسد، الفبا را بگوید و تا شماره ۲۱ بشمارد.

یوگندرا بانگار ۴۱ ساله موسس این مدرسه است.

پس از آنکه زنان روستا گفتند اگر سواد می داشتند حتما در مورد زندگی ماهاراجه چاتراپاتی شیواجی مطالعه می کردند او این مدرسه را تاسیس کرد. این ماهاراجه از پادشاهان قرن هفدهم میلادی است و هر سال به مناسبت زندگی او در روستا جشن می گیرند.

او می گوید:"می گویند در روز جهانی زن باید به زنان احترام گذاشت و ما فکر کردیم که مادربزرگ های ما که تاکنون احترامی به آنها گذاشته نشده بالاخره احترامی را که در خور آنهاست دریافت کنند. مردم در نسل مادربزرگ های ما امکان رفتن به مدرسه را نداشتند."

آقای بانگار پول لازم برای ساری ها و وسایل درسی این زنان را از یک نهاد خیریه گرفت و برای آنها یک کلاس درس پیدا کرد.

او می گوید:"اگر زنی درس خوانده باشد تمام اهالی آن خانه باسواد می شوند چون او دانش و روشنایی را به خانه می آورد."

صد زن

فصل صد زن ۲۰۱۷ بی‌بی‌سی فارسی در مورد زنان، شخصیت‌های تاثیر‌گذار و دغدغه‌های آنها است. این مجموعه شامل مطالب متنوعی از جمله گفت‌‌وگو‌، گزارش و یادداشت از زنان در نقاط مختلف جهان است. عبور از سقف شیشه‎ای، امنیت زنان هنگام استفاده از وسائل نقلیه، تبعیض در ورزش و علت بی‌سوادی زنان و راه حل‌های برای مقابله با آن تنها بخشی از موضوعاتی هستند که در این فصل از ویژه برنامه‌های صد زن به آن می‌پردازیم.

با ما همراه شوید، در تلویزیون، وب‌سایت و رادیو. همچنین ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید، فیسبوک، اینستاگرام، توییتر و یوتیوب.

با هشتگ #صدزن در بحث‌های ما شرکت کنید.

نوه های رامابهانی گانپات دست او را می گیرند و با او تا مدرسه می روند.

او می گوید:"احساس خوبی است. ما مدرسه رفتن را دوست داریم. ما مادربزرگ ها کیف هایمان را برمی داریم و همه با هم به مدرسه می رویم. از اینکه به این خوبی می توانیم یاد بگیریم افتخار می کنیم."

او با لبخندی می گوید:"ما کتاب داریم ولی به خاطر مشکل بینایی در سن پیری نمی توانیم آنها را بخوانیم."

"وقتی ما بمیریم و برویم پیش خدا اگر از ما بپرسد در زندگی چه کردید در پاسخ خواهیم گفت کار زیادی نکردیم ولی به مدرسه رفتیم و حداقل یاد گرفتیم اسم خود را بنویسیم."

هنگام شروع درس همه زنان با هم دعا می کنند و این جمله را تکرار می کنند "هیچگاه از پرستش الهه ساراواتی دست نمی‌کشم."

ساراواتی در مذهب هندو الهه دانش و خرد است.

آنها همچنین هر روز به درختهایی که در حیاط مدرسه کاشته اند آب می دهند.

آموزگار ۳۰ ساله مدرسه به نام شیتال رایگان کار می کند. مادر شوهرش یکی از محصلین اوست.

طی یکسال گذشته یکی از محصلین فوت کرده است و همزمان سه زن دیگر در گروه سنی ۶۰ تا ۹۰ ساله به این روستا آمده اند. در نتیجه تعداد محصلین مدرسه از ۲۸ به ۳۰ نفر افزایش یافته است.

آنها هنوز سواد کامل نیاموخته اند و برخی شکایت دارند که به خاطر سپردن آنچه که به آنها آموزش داده می شود کار دشواری است. ولی اکنون آنها می توانند به جای انگشت زدن نام خود را بنویسند و امضا کنند که خود گام بزرگی است.

شیتال معلم این مدرسه می گوید:"از اینکه زنان نسل گذشته که هیچگاه درس نخوانده اند امروز آموزش می بینند بسیار خوشحالم."

"در تمام هند هر کسی که بیسواد است باید آموزش ببیند و با سواد شود. در تمامی روستاها باید برای زنان مدرسه دایر شود."