روزنامه های تهران‌: کمپ دیوید، ترس از ایران ماند یا چاره شد؟

روزنامه های امروز صبح تهران در مقالات خود توجهشان را به کنفرانس کمپ دیوید نشان داده اند، آن جا که روزنامه های میانه رو و هوادار دولت از پیروزی اوباما در ریختن ترس شیوخ از ایران نوشته اند و این که شیوخ دست خالی از مریلند برگشته اند اما همزمان روزنامه های تندرو سخنان اوباما در این اجلاس را نشانه خلف وعده آمریکا و موش دوانی آن کشور دانسته اند.

پایان نمایشگاه کتاب تهران، رسیدن کشتی مساله ساز نجات ایران به باب المندب و گزارش هایی از دو فیلم ایرانی در جشنواره فیلم کن از جمله گزارش های این روزنامه هاست.

تیتر و عکس شهروند

<link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=240&PageNO=15" platform="highweb"/></link> در گزارشی نوشته کشتی نجات حامل کمک‌های امدادی هلال‌احمر ایران برای مردم یمن روز دوشنبه با محموله ٢‌ هزار ٥٠٠ تنی شامل موادغذایی و دارویی از بندرعباس به سمت بندر الحدیده یمن حرکت کرد. در این کشتی در کنار امدادگران، خبرنگاران و پزشکان ایرانی، تعدادی از افراد صلح‌طلب خارجی از آمریکا، فرانسه، آلمان و عضو کمپین‌های ضد جنگ نیز حضور دارند.

گزارشگر شهروند خبر داده که: کشتی نجات، بندر صلاله را ترک کرده و وارد آب‌های خلیج عدن شده و ظرف ۳ روز آینده به باب‌المندب رسیده و پیش‌بینی ‌می‌شود تا ۵ روز آینده به الحدیده برسد. معاون امور بین‌الملل و حقوق بشردوستانه جمعیت هلال‌احمر اظهار کرد: «هماهنگی‌ها با هلال‌احمر یمن و سازمان ملل برای پهلو گرفتن کشتی در الحدیده انجام شده است و هم‌اکنون کشتی با سرعت ۱۴ کیلومتر در آب‌های عدن درحال حرکت است.»

در بخشی از این گزارش از قول کاپیتان مسعود قاضی میرسعید آمده: از ساعت ٥/٤ صبح روز گذشته در دو مرحله یک فروند ناو جنگی متعلق به ائتلاف بین‌المللی دریایی با کشتی نجات تماس رادیویی برقرار کرد و ضمن پرسیدن مبداء و مقصد این کشتی با فاصله ٦ مایلی از سمت راست کشتی نجات درحال همراهی و حرکت با ما بود، کاری که در حمل‌ونقل دریایی امری عادی و مرسوم است و معمولا ناوگروه‌هایی از کشورهای مختلف جهان ازجمله ناو گروه مقتدر نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در همین راستا و جهت حفظ امنیت ناوگان حمل‌ونقل تجاری در محدوده کریدور بین‌المللی حضور داشته و در صورت حمله از سوی دزدان دریایی بدون در نظر گرفتن ملیت کشتی‌ها، وارد عمل می‌شوند.

به نوشته شهروند کاپیتان کشتی در ادامه گفته پس از ورود کشتی به خلیج عدن یک کشتی جنگی بیگانه در ٥ مایلی آن حضور یافت که عضو ائتلاف مقابله با دزدان دریایی خلیج عدن بود و از کشتی ایرانی خواست تا خود را معرفی و مقصد ماموریتش را اطلاع دهد که مسئولان کشتی ایران شاهد این کار را انجام داده و آنها نیز خواستار معرفی این کشتی خارجی می‌شوند که پاسخ داده می‌شود: «یک ناو جنگی عضو ائتلاف هستیم.»

شیوخ دست خالی ماندند یا آمریکا موش می دواند

متین مسلم کارشناس در مقاله ای در <link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=240&pageno=1" platform="highweb"/></link> مدعی شده: هوای بسیار لطیف، بهاری و فضای سرسبز کمپ دیوید طی روزهای چهارشنبه و پنجشنبه هم نتوانست حس پاییزی ٦ مقام بلندپایه عضو شورای همکاری خلیج‌فارس را نسبت به ایالات متحده عوض کند. آفتابی نه چندان داغ، زیبایی و طبیعت بی‌نظیر مریلند باعث نشد به میهمانان ویژه کاخ سفید چندان خوش بگذرد و نهایتا دست خالی و ناراضی به پایتخت‌های خود بازگشتند.

به نظر نویسنده: نشست کمپ دیوید شاید یک شکست بزرگ برای اعراب توصیف نشود، اما مطمئنا یک موفقیت نبود، آنگاه که احساس کردند با فشار می‌توانند استراتژی منطقه‌ای کاخ سفید را تغییر دهند اما موفق نشدند. متقابلا در این‌که آقای رئیس‌جمهوری توانست به متحدان منطقه‌ای نشان دهد سیاست‌هایش راهبردی و غیرتاکتیکی است، توانست نمره خوبی در کارنامه سیاسی خود ثبت کند.

سرانجام مقاله شهروند به این جا رسیده که: شاید مهم‌ترین دستاورد اجلاس کمپ‌دیوید رسیدن به این نکته بود که نشان داد اوباما نیز اهل ایستادگی است، اما نه آنگونه که اعراب انتظار دارند. ایستادگی بر مواضعی که تقریبا از ٢‌ سال پیش با خریدن خشم اعراب، حداقل در قبال ایران و نه فقط برنامه اتمی این کشور بهای آن را پرداخت. آقای رئیس‌جمهوری در پایان مذاکرات ٢ روزه کمپ دیوید به صراحت گفت: ما در کنار متحدانمان هستیم، اما ایران را به حاشیه نمی‌رانیم. این نگاه البته اعراب را راضی نخواهد کرد، ولی مهم‌تر نشانی از عقب‌نشینی کاخ سفید هم در آن مشاهده نمی‌شود.

محمد مهدی مظاهری در سرمقاله <link type="page"><caption> ایران</caption><url href="http://iran-newspaper.com/?nid=5931&pid=1&type=0" platform="highweb"/></link> روزنامه دولت به تحلیل دستاوردهای همایش کمپ دیوید پرداخته و نوشته: چنان که از موضعگیری کشورهای شرکت کننده در کمپ دیوید برمی‌آید، برنامه هسته‌ای ایران و ترس و جلوگیری از قدرت‌یابی و نفوذ منطقه‌ای آن یکی از مسائل اصلی این نشست است. دولت اوباما به دلیل تلاش برای توافق هسته‌ای با ایران تحت فشار بوده و همواره مورد این انتقاد قرار می‌گیرد که با انجام این توافق و رفع تحریم‌ها علیه ایران به قدرت‌یابی مجدد ایران در منطقه کمک کرده است.

این استاد دانشگاه با تاکید بر این که اوباما می‌کوشد نگرانی‌های امنیتی- نظامی کشورهای عرب منطقه را برطرف کند نوشته: نظامی شدن منطقه خلیج فارس و کمرنگ شدن تبادلات فرهنگی و اقتصادی بین کشورهای منطقه می‌تواند از دیگر پیامدهای این نشست باشد. بیانیه پایانی نشست کمپ دیوید بر روابط راهبردی میان امریکا و شورای همکاری خلیج فارس و افزایش همکاری میان آنها در زمینه‌های نظامی و دفاعی تأکید می‌کند. بر اساس این بیانیه امریکا به تأمین امنیت کشورهای شورای همکاری خلیج فارس پایبند بوده و به هرگونه تجاوز به این کشورها پاسخ می‌دهد.

سرمقاله روزنامه ایران بدان جا رسیده که: در چنین شرایطی به نظر می‌رسد همکاری‌های فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی بین کشورهای منطقه مورد بی‌توجهی قرار گرفته و جای خود را به رقابت‌های تسلیحاتی داده است.

با این وجود اذعان امیر قطر که در پایان نشست کمپ دیوید به‌نیابت از کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس اعلام کرده است که «همه کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس از توافق هسته‌ای با ایران استقبال می‌کنند»، نشان دهنده این نکته مثبت نیز هست که دولت امریکا می‌کوشد کشورهای منطقه را متقاعد کند که این توافق به نفع صلح و ثبات در منطقه بوده و خطری را متوجه آنها نخواهد کرد.

آمریکا قابل اعتماد نیست

روزنامه <link type="page"><caption> کیهان</caption><url href="http://kayhan.ir/fa/issue/431/2" platform="highweb"/></link> در یادداشت روز خود همچنان همه دو سال گذشته بر بی اعتمادی از آمریکا و بی فایده بودن مذاکرات هسته ای تاکید کرده و نوشته خطاهای بزرگ را باید جبران کرد. اعتماد به نفس باید در دولت محترم- و به تبع آن تیم مذاکره کننده- موضوعیت پیدا کند.

این یادداشت با نقل نوشته ای از یک نشریه آمریکایی متعلق به یک سال قبل به این نتیجه رسیده که ایران دست برتر را در مذاکرات دارد. و نبوغ رهبر عالی ایران باعث شده ایران با دست پر در مذاکرات ظاهر شود. موضع رهبر ایران مبنی بر اینکه آمریکا باید امتیاز دهد، موضع دولت را در مذاکرات تقویت کرده است.

یادداشت روز کیهان با نقل چند جمله از چند تحلیلگر دیگر آمریکایی افزوده: این خطای بزرگی است که تیم مذاکره کننده در لوزان و وین و قبل از آن تکلیف همه امتیازهایی را که باید بدهیم- از جمله درباره فردو، نطنز، اراک، بازرسی‌ها و... - روشن کرده باشند و تازه اکنون گفته شود که تکلیف لغو تحریم‌ها روشن نیست و مشغول مذاکره در وضعیت اختلاف هستیم! این اتفاق مانند آن است که به فرزند خود مبلغی پول بدهید که برود و مثلاً برای شما یک تلویزیون بخرد اما در عمل پول نقد را بدهد و بدون انجام مأموریت بازگردد.

اگر سخن آقای ظریف سخن درستی است که ما به آمریکا اعتماد نداریم، آنچه در عمل در حال وقوع است خلاف این اصل درست کلی است. امروز کسی شک ندارد که آمریکا در حال موش دواندن است. آمریکا بارها در حق ما و دیگران در وین، ژنو، نیویورک، اسلو و کمپ دیوید، خیانت و بدعهدی کرده است. سخن درست همان است که آقای روحانی گفت: به کمپ اسلام و قرآن پناه ببرید؛ کمپ دیوید نمی‌تواند منجی شما باشد.

گام های عقلایی در دیپلوماسی

علی خرم در سرمقاله <link type="page"><caption> مردم سالاری</caption><url href="http://mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=218352" platform="highweb"/></link> با اشاره به موقعیت امروزی ایران نوشته: به طور کل وقتی قدرتی جابجا می‌شود و یا مظاهر جدید خود را افزایش و نشان دهد و یا به ظهور برساند، در منطقه و جهان علیه آن موضع‌گیری می‌شود و نسبت به آن واکنش نشان داده می‌شود. چینی‌ها در این زمینه بسیار با سیاست و کیاست عمل کردند وقتی خواستند به عنوان یک قدرت جهانی وارد شوند. خیلی تلاش کردند که کسی را تحریک نکنند.

نویسنده کارشناس دیپلوماسی به این نقطه رسیده که: بعضا موضع‌گیری‌هایی طی چند ماهه گذشته در کشور صورت گرفته، که باعث شده بدون آن که کشورهای منطقه زوری داشته باشند یا زوری به خرج دهند علیه ایران گام بردارند و علیه ایران وارد یک جنگ سیاسی و امنیتی شوند. بنابراین بیشترین مشکل متوجه کسانی است که نمی دانند وقتی قدرتی می‌خواهد وارد منطقه شود یا به ظهور برسد چگونه بایستی رفتار کند.

در ادامه سرمقاله مردم سالاری آمده: ایران خود بزرگ و قدرتمند است اما هر گونه شعار در این زمینه به سم مهلکی برای منطقه و جهان می‌ماند. نباید بیهوده و بدون نیت دیگران را علیه خود بسیج می‌کنیم چرا که این قمار خطرناکی به شمار می‌رود و در آن تنها ضرر می‌کنیم و هیچ منفعتی از آن به دست نمی‌آوریم.

در پایان این مقاله تاکید شده: به راه انداختن جنگ تبلیغاتی، دفاع از کشور محسوب نمی‌شود. رئیس‌جمهور سابق دست به چنین اقداماتی زد و دیدیم که چقدر ضرر در پی آورد. وزارت خارجه در حال حاضر آرام برخورد می‌کند و سعی بر آن دارد که دیگران را تحریک نکند و با آنها کار کند و منطقه را علیه ایران نشوراند.

بمباران بیمارستان

میترا زمانی در ستون پایان نامه <link type="page"><caption> جهان صنعت</caption><url href="http://jahanesanat.ir/index.php?year=1394&month=02&day=28&category=16#" platform="highweb"/></link> یک گفتگوی فرضی درباره اوضاع یمن با یکی از مقامات سعودی انجام داده و پرسیده: آقا می‌گویند در یمن آتش‌بس اعلام شده‌! جواب آمده: البته که اعلام شده‌. حداقل تا جایی که من خبر دارم الان آتش‌بس است‌. اما شما از صبح تا الان ۵۰ بار منطقه را بمباران کرده‌اید، مگر آتش‌بس اعلام نکردید؟ پاسخ آمده: چرا ولی ما که سرشان آتش نمی‌ریزیم‌. ما بمب می‌ریزیم‌! بین این دو تا خیلی فرق است!

خبرنگار پرسیده ولی مگر قرار نبود بعد از مرحله اول عملیات بمباران که تمام شد به کمک و ارسال منابع غذایی و دارویی بپردازید؟ ببینید قرار شد ما در مرحله دوم کمک کنیم‌. الان کمکی که از دست ما بر می‌آید همین بمباران‌هاست‌. قرار شده که هر منطقه‌ای را می‌خواهند خاکبرداری کنند به ما خبر بدهند‌ منتهی خبر نمی‌دهند‌ ما هم از خلبان‌هایمان خواسته‌ایم هر جا دم دستشان بود و دیدند که نیاز به صاف شدن یا گودبرداری اصولی دارد بمب بزیزند‌!

به نوشته طنزنویس جهان صنعت از وی پرسیدیم بیمارستان‌ها را هم بمباران می‌کنید؟ پاسخ این بود که: بیمارستانی که تعرفه‌ها را رعایت نکند را چرا ولی بیمارستان‌هایی که تعرفه را رعایت کنند را امکان ندارد بمباران کنیم‌.

راه ناهموار توسعه کشور

حسین مختاریان در سرمقاله <link type="page"><caption> تعادل</caption><url href="http://www.taadolnewspaper.ir/print/20376" platform="highweb"/></link> نوشته: از سال ۱۳۲۸ که نخستین برنامه عمرانی آغاز شد، تاکنون ۱۰ برنامه پشت سر گذارده شده ولی هنوز مشکلاتی همچون عدم پایداری رشد اقتصادی و امکان‌پذیری توسعه‌یافتگی از طریق یک یا چند صنعت بومی رویایی دست‌نیافتنی است؛ در حالی که طی این مدت کشورهای بسیاری همچون ژاپن، کره‌جنوبی، سنگاپور، مالزی، برزیل، آرژانتین و... این مسیر را در زمانی کوتاه‌تر از ما پیموده و در گروه‌بندی جهانی کشورها در سطحی بسیار بالاتر از ایران قرار گرفته‌اند.

نویسنده پرسیده: اگر علت توسعه این کشورها دسترسی به منابع زیرزمینی و منابع مالی است که ایران به دلیل برخورداری از منابع عظیم نفت و گاز و درآمد ۷۵۰ میلیارد دلاری دوران دولت‌های نهم و دهم چرا نتوانست رویای برخورداری مردم از سطح بالاتر رفاه را محقق کند؟

مقاله تعادل با تاکید بر این که اکثر اقتصاددانان بر نقش بی‌بدیل سرمایه انسانی بر سرعت رشد و توسعه اقتصادی تاکید ویژه‌یی دارند نوشته آنان منابع انسانی را به عنوان پایه اصلی ثروت کشور دانسته و منابع طبیعی را به عنوان منابع فرعی معرفی می‌کنند زیرا معتقدند حرکت در مسیر توسعه نیازمند انسانی است که ذهن و نگرش او متحول شده باشد یا به عبارت دیگر تنها انسان توسعه‌یافته می‌تواند جامعه توسعه‌یافته خلق کند. آیا در چنین شرایطی انتظار اینکه دولت یازدهم بتواند تنها از طریق برقراری ارتباط سالم با کشورهای غربی، مسیر توسعه کشور را از طریق حل مساله هسته‌یی و ایجاد ارتباط با اروپا و امریکا هموار کند، بجاست؟ توسعه ایران موضوعی نیست که تنها در سپهر دولت رخ دهد و سایر قوا و به‌ویژه قوه قضاییه نقش موثری در این میان باید ایفا کنند.

وضعیت شترگاوپلنگ

محمد هادی محمدی در <link type="page"><caption> شرق</caption><url href="http://sharghdaily.ir/News/63261/وضعیت-شترگاوپلنگ-" platform="highweb"/></link> نوشته: نمایشگاه کتاب تهران به پایان رسید و گفت‌وگو درباره کتاب در جامعه‌ای که بیشترین مردم کتاب نمی‌خوانند و برای ١٠ روز از تاریکی درآمده بود تمام شد. همگان می‌دانند که نمایشگاه کتاب تهران، بازار کتاب است، نه نمایشگاه کتاب به مفهوم فنی، مانند نمایشگاه بهاره پوشاک و از این دست که در حقیقت آنها هم بازار دوره‌ای یا فصلی هستند مانند دوشنبه‌بازار و چهارشنبه‌بازار که در مناطق بومی ایران رواج دارند. زیرا نمایشگاه کتاب مفهومی دیگر دارد.

نویسنده سپس به بخش کتاب کودک پرداخته و نوشته: ادبیات کودکان امروز در ایران ملغمه‌ای است از توانایی‌ها و ناتوانی‌ها. آنجا که دولت و ناشران دولتی و نیمه‌دولتی در کار کتاب کودک سیاست‌گذاری و دست‌اندازی کرده‌اند، نمایشی از ناتوانی‌هاست. آنجا که سازمان‌های مردم‌نهاد کار دستشان بوده است، توانایی نقش مردم در ادبیات کودکان پیداست. در بخش دولتی کارشناسان به سفر رفته‌اند و به‌جای پرکردن چمدان‌ها از اندیشه‌ها و دستاوردهای ادبیات کودکان، چمدان‌های خود را از سوغات پر کرده‌اند. اما در کنار آن سازمان‌های مردم‌نهاد، نام ایران را در نهادهای بین‌المللی ادبیات کودکان تثبیت کرده‌اند و این کار را هم بیشتر با هزینه‌های شخصی خود انجام داده‌اند.

وضعیت نهادی مانند کانون پرورش فکری با داشتن نزدیک به هزار کتابخانه، به‌هیچ‌وجه خوب نیست. گفته می‌شود چهار سال است که برای این کتابخانه‌ها، کتاب کودک خریداری نشده است. باورکردن این نکته دشوار است. اما به‌گفته یکی از کارگزاران کانون، اکنون بودجه کانون با هزینه پرسنلی آن سربه‌سر شده است و دیگر چیزی برای خرید کتاب، که خوراک کتابخانه است، باقی نمی‌ماند. سرپرست نهاد کتابخانه‌های عمومی نیز که با شعار کودک‌محوری به میدان آمده است، از نداشتن بودجه خرید در همه بخش‌ها و البته بخش کتاب کودک می‌نالد.

مرسی اعدام، مبارک آزادی

<link type="page"><caption> آیدین سیار سریع</caption><url href="http://www.ghanoondaily.ir/News/49801/مرسی-اعدام،-مبارک-آزادی" platform="highweb"/></link> با خبر از صدور حکم اعدام در مصر برای محمد مرسی از قاضی مصری سووال هایی کرده و جواب هایی شنیده:

قاضی مصری: مبارک مبارک!

بی قانون: لااقل خوشحالی‌تان را این قدر علنی بروز ندهید!

قاضی مصری: خوشحالی نبود. داشتم حسنی مبارک را صدا می‌زدم.

بی قانون: حسنی مبارک رو برای چی؟

قاضی مصری: بگم بیاد بره بیرون.

بی قانون: مگه حسنی مبارک رو آزاد کردین؟

قاضی مصری: بله

بی قانون: چرا؟ مگه حسنی مبارک دیکتاتورِ خودکامه ظالم وابسته نبود؟

قاضی مصری: ما به این نتیجه رسیدیم که همه اینهایی که گفتی محمد مرسی بود.

بی قانون: بابا مَرده با ۵۲ درصد رئیس جمهور شده بود خیر سرش.

قاضی مصری: همین شما هستید که دیکتاتوری اکثریت رو که از آفات دموکراسی است ترویج می‌کنید. مخالفان ایشون هم ۴۸ درصد بودن. ۴۸ درصد نسبت کمی نیست! بالاخره آنها هم حق داشتند کودتا کنند.

ژنرال سیسی: چیه درصد مرصد می‌کنین؟ من خودم ۹۶ درصد رای داشتم.

احمدی نژاد: منم ۶۳ درصد رای داشتم.

بی قانون: آقا بنده به شما علاقه مندم ولی اصلا بحث ایران نبود که شما وارد شدید.

احمدی نژاد: بنده در همه جا وارد می‌شوم. در مردم، در کشور، در جهان. اصلا مدیریت جهانی ایجاب می‌کند که بنده همه‌اش وارد شوم.