بررسی روزنامه‌های صبح تهران؛ سه شنبه ۱۸ آذر

روزنامه های امروز صبح تهران در عنوان های بزرگ خود از همایش مبارزه با فساد نوشته و سخن های رییس جمهور را که به صراحت از قدرتمندان انتقاد کرده و آن ها را دارای اسلحه و پول و رسانه خوانده نقل کرده اند. آن ها در عین حال از نامه ای از رهبر جمهوری اسلامی خبر داده اند که از روسای قوا خواسته تا با قاطعیت علیه فساد عمل کنند.

بازشکافی بودجه سال آینده، بودجه انقباضی ویژه روزهای حساس، انتقاد از فراوانی سرطان در شهرهای بزرگ و گرانی نان از جمله دیگر مطالب این روزنامه هاست.

اراده برای مبارزه با فساد

امیریوسفی در روزنامه <link type="page"><caption> ایران</caption><url href=" http://iran-newspaper.com/?nid=5813&pid=1&type=0" platform="highweb"/></link> نوشته: دعوتنامه دولت را از قضا همه گیرندگان، ارج نهادند و صبح دوشنبه، آفتاب به میان آسمان نرسیده، در ضیافت دولت حاضر شدند. غیر از «هیولای فساد» چه بسا هیچ چیز دیگری نمی‌توانست ردیف سران نظام را برای حضور در این اجلاس کامل کند. فساد به عنوان اصلی‌ترین مخاطره برای «حکمرانی خوب» قهراً هر سیاستمدار مشفقی را به تب و تاب می‌اندازد تا در یک کارگاه هم‌اندیشی جمعی، به سهم خود مشارکت کند و در دیگ همجوش تدبیر، چیزی نثار کند. تریبون دیروز بارها خالی و پر شد.

به توصیف این مقاله: اهل سیاست که نوعاً به گردگویی شهره‌اند، دیروز پیش از آن که در تریبون حاضر شوند، سینه صاف می‌کردند و با صدایی بی‌خش، هراس از «صدای پای فساد» را گوشزد می‌کردند. از میان همه ناطقان، حسن روحانی، رئیس جمهوری صریح‌تر و سیلابی‌تر و طوفانی‌تر سخن گفت. روحانی صورتبندی جامع، دقیق و واقع‌گرایانه‌ای از پدیده دل‌آزار فساد و مخاطرات آن طراحی کرد و چشم‌انداز مدیریت در وضعیت فسادآلود را پیش دیدگان مخاطب ترسیم نمود.

روزنامه دولت در نهایت به گفته حسن روحانی استناد کرده که: پاکسازی کشور از فساد، اساساً دلیل وقوع انقلاب بود و قداست مبارزه با فساد، همسنگ قداست مبارزه با استبداد و هم‌ارز ایجاد حاکمیت ملی است.

فتح الله آملی در سرمقاله <link type="page"><caption> اطلاعات</caption><url href="http://www.ettelaat.com/etiran/2014/12/08/اراده-نبرد/" platform="highweb"/></link> نوشته: سالهاست که وجود فساد در کشور از آبروی نظام اسلامی و سلامت آن مایه می‌گذارد و از آن کم می‌کند. این ظلم دیرپا اما همچنان ادامه دارد. با گفتن و افشاگری و سخنرانی و داد و بیداد هم قابل حل نیست. با دستگیری و حتی اعدام یک یا چند نفر، یا این گروه و آن گروه هم مسأله حل نمی‌شود.

به نوشته این مقاله: هنوز هیچ مسئول یا وزیر یا مدیرعامل بانک یا مؤسسه یا اداره یا شرکتی به این دلیل که اطلاعاتش را مخفی کرده مجازات که هیچ، حتی توبیخ نشده، هنوز یک دادگاه برای متولیان و مسئولان شهر که در کلانشهری مثل تهران یا سایر کلانشهرها، تمام قوانین را دور زده و قانون‌فروشی کرده تشکیل نشده. هنوز مدیران عامل و یا مسئولانی که زمینه فسادهای بزرگ بانکی را فراهم نموده‌اند مجازاتی را به چشم ندیده‌اند. هنوز هیچ مرجعی به انبوه واگذاری‌هایی که به اسم خصوصی‌سازی منافع ملت را مورد آسیب قرار دادند رسیدگی نکرده است.

مقاله اطلاعات در نهایت به این جا رسیده که: بارها و بارها گفته شده که دارندگان قدرت و ثروت دست‌های محکم و پشتوانه‌های قوی برای مقابله و مقاومت دارند. آنها که از این شرایط سودهای کلان بی‌دردسر می‌برند به راحتی حاضر نیستند منافع فردی و گروهی قابل توجه خود را به نفع منافع ملی نادیده بگیرند. آنها حتی می‌توانند خود را پیش‌قراول مبارزه در این عرصه جا بزنند و فریادهای رساتری به نفع سلامت اداری و مبارزه با فساد سر دهند و در هیاهوهای تبلیغاتی و رسانه‌ای رد گم کنند.

فیاض زاهد در مقاله ای در <link type="page"><caption> اعتماد</caption><url href="http://www.etemaad.ir/Default.aspx?NPN_Id=31&PageNO=1" platform="highweb"/></link> نوشته: فساد ساختاری در غیاب رسانه‌ها در نتیجه رانت اطلاعاتی شکل می‌گیرد. اما باید پرسید چه کسان و گروه‌هایی می‌توانند از رانت‌های سیاسی و اقتصادی سود برند؟ به راستی پدیده آقازاده‌ها از کجا آمده است؟ چه حجمی از اقتصاد ملی در دستان بخش خصوصی و چه قسمی از آن در دست نهادهای حاکمیتی است؟ آیا مردم عادی کوچه و بازار توان این امر را دارند تا به کسب اخبار و اعمال نفوذ پردازند، یا این اصحاب قدرت و اعضای فساد خانوادگی موفق به استفاده از این امتیاز خاص می‌شوند؟

به نوشته این مقاله: کافی است در خلوت خود بنگریم که در اطراف ما چه کسانی حضور دارند و از آن مهم‌تر اینکه تاریکخانه قدرت و سیاست را با نور رسانه و خبررسانی مستقل و نظارت شفاف به سوی فساد و رانتخواری ناامن‌سازیم. خوب است تا از تجربه دیگران استفاده کنیم. این می‌تواند درس‌آموز باشد که بسیاری از دولت‌های غربی که آنها را نقد کرده و آموزش‌های اخلاقی و فرهنگی‌شان را برنمی‌تابیم به راحتی در برابر فساد سیاستمداران خود ایستادگی کرده و آنها را به محاکمه می‌کشند.

مقاله اعتماد به داستان رسوایی‌ها در کشور فرانسه و انگلستان، چین، ژاپن و کره جنوبی و نحوه مقابله با آن فسادها اشاره کرده و نوشته: جامعه اسلامی چنانچه نتواند راهی برای مقابله با این رسوایی‌ها و پلشتی‌ها پیدا کند از درون دچار چالش خواهد شد و سخنان زیبای امروز رییس‌جمهور تنها به خاطره‌یی زیبا بدل خواهد شد.

شعار یا واقعیت؟

علی ربیعی در مقاله ای در <link type="page"><caption> آرمان</caption><url href="http://www.armandaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=771&pageno=2" platform="highweb"/></link> نوشته: مبارزه با مفاسد اقتصادی دارای چند وجه از جمله مبارزات ساختاری، اصلاح قوانین و مبارزات فرهنگی به معنای ارتقای فرهنگ مبارزه با مفاسد اقتصادی است و البته مهم‌ترین مساله بخش قضایی است. مضاف بر آن شاید آنچه در سال‌های گذشته موجب شده است مبارزه با مفاسد اقتصادی پیگیری نشود یا به صورت ناقص با آن برخورد شود عدم هماهنگی لازم میان قوا بوده است چرا که این بحث نیازمند یک همکاری و هماهنگی گسترده میان تمام قواست.

به نوشته وزیر کار یک دستگاه نمی‌تواند مانع بروز مفاسد اقتصادی شود لذا در چالش‌هایی که میان قوا وجود داشته این هماهنگی چندان مشاهده نشده و خود این مسئله موجب شده تا برای مبارزه با مفاسد اقتصادی هیچ برنامه منسجمی وجود ندارد و در نتیجه می توان گفت فعالیتی هم صورت نگرفته است.

مقاله آرمان ابراز امیدواری کرده در زمان این دولت راه بر عملکردهای غیرقانونی اعم از اختلاس و رانت بسته شود و نظر داده که: در این مسیر آنچه امیدها را افزون می‌کند همکاری و همگرایی میان قواست. همایشی هم که در این رابطه با حضور فعال سران سه قوه برگزار شد خود نشانی محکم از وجود این همگرایی داشت.

بودجه در صد روز

علی محقق در سرمقاله <link type="page"><caption> ابتکار</caption><url href="http://iranpress.ir/ebtekar/Ebtekar/News.aspx?NID=142126" platform="highweb"/></link> با اشاره به این که بودجه سالانه تا گذر از هفت خوان بررسی های بهارستان راهی دراز و ۱۰۰ روزه دارد و مشخص نیست در عبور چه فراز و نشیب هایی را طی خواهد کرد نوشته: اما تا همین جای کار می‌توان در یک کلام گفت پیش بینی ها درباره آینده بهای این بشکه های سرنوشت ساز روی عدد و رقم های درج شده در لایحه اثر گذاشته است و به ناچار دولت هم مجبور به کاستن توقع خود از درآمدهای نفتی در حد ۸۰ دلار برای هر بشکه شده است و هم به ناگزیر باید توقع چندانی برای پس انداز کردن مازاد درآمدهای نفتی در صندوق توسعه ملی نداشته باشد.

به نوشته این مقاله: درست به موازات چانه زنی های ۱۰۰ روزه مردان اقتصادی دولت با نمایندگان مجلس و به ویژه هیئت رییسه و اعضای کمیسیون تلفیق در بهارستان، مردان دیپلمات دولت هم در سطح بین‌المللی مشغول چانه زنی هایی خواهند بود که نتیجه آن برای اقتصاد کشور در سال آینده قطعا تاثیرگذار است.

و خلاصه سرمقاله ابتکار این که: از آنجا که روزهای نهایی بررسی کلیات و جزییات بودجه در صحن و نیز موعد فینال مذاکرات سیاسی ایران و ۵ +۱ نیز احتمالا در یک مقطع زمانی خواهد بود این تاثیر گذاری حتی می‌تواند بیشتر و قابل پیش بینی تر شده و بسته به نتیجه مذاکرات بسیاری از ارقام پیش بینی شده در لایحه و اصلاحات بعدی آن را – حالا نه که هوا – اما بالا و پایین کند.

حسین آسنجری در <link type="page"><caption> دنیای اقتصاد</caption><url href="http://www.donya-e-eqtesad.com/news/846589/#ixzz3LLsNQutR" platform="highweb"/></link> نوشت: لایحه بودجه سال ۹۴ درحالی تدوین و به مجلس ارائه شده‌ است که کشور در شرایط بسیار حساسی از لحاظ بین‌المللی به‌ سر می‌برد. از سویی حضور داعش در عراق و تهدیدات امنیتی آنها و پشتیبانانشان و از سوی دیگر فشار تحریم‌های کشورهای غربی و مذاکرات سنگین و حساس هسته‌ای کشور را در مرحله حساس گذر از این بحران‌ها قرار داده است.

به نوشته این مقاله: همزمان با مذاکرات با کشورهای خارجی باید توجه داشت که کشورهای طرف مذاکره همواره فشار‌های اقتصادی حاصل از تحریم‌ها‌ را عامل ضعف و نیاز ایران به توافق دانسته‌اند و خواستار این شده‌اند که ایران از مواضع خود کوتاه بیاید. از طرف دیگر با سقوط قیمت نفت که به رهبری عربستان انجام شده است فشار اقتصادی مضاعفی بر ایران وارد می‌شود و نشان از این دارد که کشورهای منطقه از حصول یک توافق هراسناک هستند و به قیمت کم شدن درآمد نفتی خود می‌خواهند ایران پای میز مذاکره موضع تضعیف شده‌ای داشته باشد.

سرمقاله دنیای اقتصاد در نهایت نوشته: در چنین شرایطی طراحی بودجه‌ای با کمترین کسری ممکن و با اتکا به پیش‌بینی واقع‌بینانه از قیمت نفت از اهمیت بالایی برخوردار است. در بودجه پیشنهادی دولت درآمد حاصل از فروش نفت ۲۴ میلیارد دلار فرض شده است که در قیاس با درآمد ۲۷ میلیارد دلاری سال ۹۳ از کاهش ۱۱ درصدی برخوردار بوده است. مع‌الوصف بودجه برای کاهش بیشتر درآمد نفتی باید آمادگی داشته باشد.

تراژدی نه، همه شوربختی

مهدی مالمیر در مقاله ای در <link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=119&pageno=20" platform="highweb"/></link> نوشته: این روز‌ها فراگیری انواع و اقسام سرطان‌ها در پایتخت به چنان درجه‌ای رسیده است که برخی تحلیلگران از آن با عنوان «تراژدی» یاد می‌کنند. تراژدی‌ای که کمتر خانواده‌ای را می‌توان در این چندساله در شهر تهران سراغ گرفت که به طریقی با آن دست و پنجه نرم نکرده باشد! با این همه، اگر کمی از نزدیک‌تر به واژه تراژدی بنگریم به نظر نمی‌آید بتوان به آسودگی به آمار هرروز بالا گیرنده بیماری سرطان در شهر تهران تراژدی لقب داد. چرا که تراژدی به رویدادهایی گفته می‌شود که از دلِ منطقِ ناگزیر زندگی برآمده باشند و اراده انسانی کمتر اثری در رخ دادن یا ندادن آنها دارد. مثل مرگ‌های ناگهانی، انواع حوادث طبیعی مانند سیل و زلزله و... جملگی تراژدی‌های زندگی انسان را رقم می‌زنند و از آنها در بیشتر مواقع گریزی نیست!

به نوشته این مقاله: دامن‌گستر شدن سرطان به دلیل آلودگی هوا در این سطح و اندازه نه سرنوشت ناگزیر پایتخت‌نشینان است و نه دردی لاعلاج، تنها کافی است به تاریخ شهر‌های مدرن نگاهی سرسری بیفکنیم تا این نکته روشن شود که آلودگی هوا پدیده تازه‌ای نیست و بیشتر کشور‌های توسعه‌یافته در پگاهِ دوره صنعتی شدن خود با آن دست به گریبان بوده‌اند ولی با اراده معطوف به حل مشکل سال‌هاست این معضل را از سر راه برداشته‌اند.

نویسنده مقاله شهروند پرسیده: در برابر اما، ما برای رهایی از این مشکل تا به حال چه کرده‌ایم؟ جز نصیحت مردم به ترک دیار و خروج از تهران و سرکوفت زدن به مهاجرانی که از زور بیکاری و بلاتکلیفی و به سودای گذران زندگی و لقمه‌ای نان، رنج به سر بردن در این شهر هیولایی را به جان خریده‌اند، از عهده چه کار نمایان دیگری برآمده‌ایم؟

و خلاصه: سیاست‌هایی مثل دورکاری و انتقال کارمندان به شهرستان‌ها که در چندساله اخیر مطرح شد نه‌تنها دردی از شهر تهران دوا نکرد سهل است، آنچنان در حوزه اجرا با اما و اگر‌های فراوان روبه‌رو بود که حتی خود مدیران وقت نیز امیدی به جدی گرفتن این دست سیاست‌ها از سوی شهروندان نداشتند!

مباحثه دو استاد

شهرام شهیدی در ستون طنز <link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=119&pageno=20#" platform="highweb"/></link> صحنه یک برنامه تلویزیونی برای بحث درباره مسایل روز را تجسم کرده آن جا که دو کارشناس فرهیخته با هم مباحث می کنند

مجری تلویزیون: درود و شب‌خوش به محفل گرم آریایی‌تان. امروز در این میزگرد صمیمانه دور هم جمع شدیم تا با هم‌آوایی مهربانانه و یشمی خود سرود شادی و همبستگی سر بدهیم و به دنیا بفهمانیم ما همه در کنار هم سرخوش و شاد و خندان هستیم و جز کوبیدن مشت مختصر بر دهان یاوه‌گویان هیچ دغدغه دیگری نداریم. در این خصوص از دو عزیز کارشناس شعر کودک دعوت کردیم در این همسرایی مهروش ما را یاری دهند.

آقای دکتر خوش آمدید. استاد شما هم خیلی خوش آمدید. ابتدا دعوت می‌کنم به دکلمه شعری که توسط همکارم اجرا می‌شود دقت فرمایید.

صدای همکار: اتل متل توتوله... گاو حسن چه جوره؟... نه شیر داره نه اونی که میگن لولو برده... گاوش را بردن هندستون... یک زن کردی بستون... اسمش را بذار عمقزی... دور کُلاش قرمزی... ‌هاچین و واچین... یک پاتو ورچین

استاد: این ترانه فولکلور. یک ترانه ضد دولتی است. اولا گاو حسن چه جوره اشاره مستقیم دارد که گاوداری‌ها هنوز خصوصی‌سازی نشده و در اختیار دولت است.

دکتر: بنده مخالفم. در این‌جا حسن اسم خاص نیست. اسم عام است و شما چیزی نمی‌فهمید.

مجری: دکتر به نظر شما اتل متل بازی خوبی است؟ مهرانگیز است؟

دکتر: بنده از زاویه دید دیگری به موضوع نگاه می‌کنم. آن چیزی که لولو برده ضمن انتقاد شدید به دولت قبل نوعی نشر اکاذیب بوده و حرف زشت است.

استاد: لولو برده شما ناراحتی؟ مردک هیچ چی نفهم این یک حقیقت تاریخی است. گاو را بردن هندوستان یعنی وفور صادرات غیرنفتی.