پشت پرده فصل رویایی منچستر یونایتد؛ از استعفای الکس فرگوسن تا حمله اندی کول به شرینگهام

دیوید بکام، هافبک سابق منچستر یونایتد، می‌گوید پس از این که در جام جهانی ۱۹۹۸ منفور فوتبال‌دوستان انگلیسی شد، چاره‌ای نداشت جز این که «سخت کار کند» تا «حرف‌هایی که مردم در موردش می‌زدند را متوقف کند.»

در تابستان ۱۹۹۸ دیوید بکام با لگدی که به دیگو سیمئونه زد، از دیدار یک‌هشتم نهایی جام جهانی مقابل آرژانتین اخراج شد، در چشم بسیاری به عنوان مقصر اصلی حذف انگلیس قلمداد شد.

فصل بعد اما او به منچستر یونایتد کمک کرد تا با قهرمانی در لیگ برتر، جام حذفی انگلیس و لیگ قهرمانان اروپا برنده یک «سه‌گانه» تاریخی شود. یونایتد تنها باشگاه انگلیسی بود که به این افتخار رسیده بود تا این که منچستر سیتی در سال ۲۰۲۳ توانست رکورد مشابهی را بدست آورد.

اخیرا آمازون پرایم مستندی ساخته است به نام «۹۹» که در آن اسطوره‌های منچستر یونایتد شامل الکس فرگوسن، پیتر اشمایکل، بکام، رایان گیگز، پل اسکولز، گری نویل، اندی کول، اوله‌گونار سولشر، تدی شرینگهام و دوایت یورک از موفق‌ترین فصل تاریخ باشگاه می‌گویند.

این مجموعه سه قسمتی از پستی و بلندی مسیر رسیدن به این افتخار می‌گوید، مسیری که به گفته بکام «لحظات سخت زیادی داشت.»

مارتین ادواردز، رئیس وقت یونایتد، می‌گوید که فرگوسن در آغاز این کارزار تصمیم به استعفا گرفته بود. اشمایکل هم می‌گوید که در سال ۱۹۹۷ به دلیل رکوردهای ضعیف اروپایی، تصمیم به ترک باشگاه گرفته بود. کول پشت پرده برخی دردسرهای داخل رختکن را آشکار می‌کند و استیو مک‌لارن دستیار آن زمان فرگوسن در مورد گفته‌های «رئیس» پس از گل شرینگهام صحبت می‌کند.

نگاهی بیندازید به برخی از نکات جالب این مستند...

فرگوسن ابتدای فصل ۹-۱۹۹۸ استعفا کرد

منچستر یونایتد پس از پیوستن الکس فرگوسن به این تیم، چهار بار در پنج فصل در بالاترین سطح فوتبال انگلیس که با تغییراتی از سال ۱۹۹۲ لیگ برتر نام گرفته بود، قهرمان شد.

با این حال ادواردز، رئیس سابق باشگاه، می‌گوید پس از این که آرسنال با هدایت آرسن ونگر در فصل ۸-۱۹۹۷ قهرمان لیگ و جام حذفی شد، تردیدهایی در مورد فرگوسن به وجود آمد. آرسنال همچنین در جام خیریه ۱۹۹۸ نیز سه بر صفر یونایتد را شکست داد.

او می‌گوید آن زمان نگران شده بود که فرگوسن زیادی درگیر «سرگرمی‌هایی بیرونی» شامل مسابقات اسب‌دوانی شده باشد. ادواردز قبل از شروع فصل ۹-۱۹۹۸ به منظور «اصلاح» نامه‌ای به سرمربی تیم نوشت.

به گفته ادواردز فرگوسن بلافاصله «استعفا کرد»، هرچند که بعد از ظهر همان روز آن را پس گرفت. او می‌گوید: «پس از آن هرگز اشاره‌ای به این موضوع نشد.»

کول در حالی سمت شرینگهام «هجوم برد» که کین قبلش «دعوا را شروع کرده بود»

کول قبلا گفته است که در چهار سالی که همراه با شرینگهام در خط حمله یونایتد بازی می‌کرد، یک کلمه هم با او حرف نزده بود. او می‌گوید، خصومت آنها از نخستین بازی ملی کول مقابل اروگوئه در سال ۱۹۹۵ شروع شد. به گفته کول، شرینگهام هنگام تعویض، موقع خروج از زمین حاضر نشده بود با او دست دهد.

کول در این سریال می‌گوید، این دو نفر پس از این که شرینگهام او را به خاطر دریافت یک گل سرزنش کرد، تا آستانه درگیری فیزیکی هم رفتند؛ کول می‌گوید که به سمت هم‌تیمی‌اش «هجوم» برده بود.

با این حال روی کین، کاپیتان تیم، پیش دستی کرده بود و قبلا از آن «سعی کرد» به دلیل یک مشکل دیگر با شرینگهام دعوا کند.

کول ۱۲۱ گل برای منچستر یونایتد زد و چهارمین گلزن برتر باشگاه در لیگ برتر است.

اشمایکل سال ۱۹۹۷ به دلیل عملکرد ضعیف اروپایی در فکر ترک باشگاه بود

اشمایکل ۸ سال زیر نظر فرگوسن در منچستر یونایتد بازی کرد و برنده ۱۳ جام شد. او همچنین در فصل ۶-۱۹۹۵ به عنوان بازیکن فصل لیگ برتر انتخاب شد.

به رغم افت عملکرد، هنگامی که این بازیکن ۳۴ ساله اعلام کرد در پایان فصل ۹-۱۹۹۸ از باشگاه جدا خواهد شد، همه غافلگیر شدند.

به هر حال اشمایکل در مستند «۹۹» می‌گوید که پیش از آن هم به فکر ترک باشگاه افتاده بود. سال ۱۹۹۷ این دروازه‌بان دانمارکی به سرمربی تیم گفت که پیشنهاد «یک باشگاه بزرگ دیگر» موجب شده است که او «خیلی خیلی وسوسه شود.»

اشمایکل توضیح می‌دهد که دلیل قضیه این بود که «حس نمی‌کرده» یونایتد بتواند «برنده جامی در اروپا شود.»

منچستر یونایتد سال ۱۹۹۷ در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان به دورتموند که بعدا قهرمان تورنمنت شد، باخت و سال ۱۹۹۸ هم به دلیل گل زده در خانه حریف مقابل موناکو حذف شد.

ترکیب ثابت فینال لیگ قهرمانان درست به نظر نمی‌رسید

هنگامی که فرگوسن ترکیب ثابت فینال لیگ قهرمانان مقابل بایرن مونیخ را اعلام کرد، افرادی بودند که تعجب کردند از جمله شماری از اعضای خود باشگاه.

روی کین و پل اسکولز محروم بودند، ولی به رغم غیبت آنها، بازهم ترکیب تیم ابتدایی عجیب به نظر می‌رسید. یسپر بلوکوئیست، بازیکن نروژی، در پست بال چپ قرار گرفته بود، گیگز به سمت راست رفته بود و بکام به عنوان هافبک وسط بازی می‌کرد.

بلومکوئیست در طول فصل بارها جانشین گیگز شده بود اما فقط یک بار توانسته بود گل بزند. این در حالی است که گیگز می‌گوید بازی به عنوان بال راست «پستی نبود که اصلا از آن لذت ببرم.»

مک‌لارن می‌گوید که آن موقع تلاش کرده نظر فرگوسن را تغییر دهد اما سرمربی تاکید کرده که قبلش به بلومکوئیست گفته بود که بازی خواهد کرد. اشمایکل می‌گوید تیم «نامتوازن» بود و دنیس اروین، مدافع کناری یونایتد، هم می‌گوید اگر خودش می‌خواست انتخاب کند «هرگز چنین ترکیبی نمی‌چید.»

دیوید می، مدافع تیم که از ترکیب ثابت بیرون ماند، می‌گوید که می‌خواست این مسئله را به سرمربی گوشزد کند اما به خاطر احترامی که برای او قائل بود «نمی‌توانست» و «نمی‌بایست» حرفی می‌زد.

یونایتد در آن بازی عملکردی ناامید کننده داشت تا این که شرینگهام در دقیقه ۶۷ بجای بلومکوئیست به زمین آمد، بکام به سمت راست بازگشت و پنچ دقیقه مانده به پایان بازی رایان گیگز به جناح چپ برگشت.

«بازی تمام نشده»

یونایتد تا قبل از کرنری که شرینگهام در دقیقه ۹۱ گل کرد، دست و پا بسته و مستاصل به نظر می‌رسید.

مک‌لارن می‌گوید که آن موقع سراغ سرمربی رفته تا با او در مورد تاکتیک تیم در وقت اضافه صحبت کند. ظاهرا واکنش فرگوسن به حرکت دستیارش این بوده است: «این بازی هنوز تمام نشده استیو، بگیر بشین.»

چند لحظه بعد، سولشر که به عنوان دومین تعویض فرگوسن وارد زمین شد، یک کرنر دیگر را تبدیل به گل کرد و به این ترتیب منچستر یونایتد توانست ۳۱ سال پس از قهرمانی تیم مت بازبی، بار دیگر قهرمان اروپا شود.

سولشر می‌گوید، «در ذهنش بارها آن لحظه را زندگی کرده است» اما ماجرا در واقعیت «مقیاسی متفاوت» داشت. بکام هم در مورد آن لحظه گفت :«دوست دارم دوباره آن احساس را داشته باشم. هرگز چیزی شبیه به آن نداشتم.»