«به سختی می‌توانم گزارش بدهم»؛ خبرنگاران آزاد بی‌بی‌سی در غزه از تلاش برای یافتن غذا می‌گویند

سه خبرنگار آزاد فلسطینی که بی‌بی‌سی برای پوشش اخبار غزه به آنها متکی است، شرح داده‌اند که چگونه برای سیر کردن خانواده‌هایشان با دشواری روبه‌رو هستند و اغلب اوقات دو روز یا بیشتر بدون غذا می‌مانند.

همه این مردان دوربین‌های خود را روشن نگه داشته‌اند تا تصاویر حیاتی را برای ما ارسال ‌کنند، حتی در روزهایی که بستگان نزدیکشان کشته شده‌اند، خانه‌هایشان را از دست داده‌اند یا به همراه خانواده‌هایشان در برابر پیشروی‌ ارتش اسرائیل فرار کرده‌اند.

حتی یکی از آنها قبلا هنگام ماموریت خبری، بر اثر ترکش‌های ناشی از بمباران اسرائیل شدیدا زخمی شده بود.

اما او می‌گوید که شرایط فعلی «سخت‌ترین دوره‌ای است که از زمان تولدم تجربه کرده‌ام. این یک بحران عظیم رنج و محرومیت است».

کارشناسان امنیت غذایی جهانی هنوز وضعیت غزه را به عنوان قحطی طبقه‌بندی نکرده‌اند، اما آژانس‌های سازمان ملل متحد درباره احتمال وقوع قحطی گسترده و ساخته دست بشر هشدار داده‌اند.

آنها اسرائیل را مقصر دانسته‌اند که مسیر ورود تمام تدارکات به سرزمین‌های فلسطینی را کنترل می‌کند، اما اسرائیل مسئولیت آن را نپذیرفته است.

برای حفظ امنیت همکارانمان، نام آنها را در این گزارش فاش نمی‌کنیم.

آنها به ما می‌گویند که از همه سخت‌تر، ناتوانی در تامین نیازهای کوچکترین و آسیب‌پذیرترین عزیزانشان است.

یکی از فیلمبرداران ما در شهر غزه که پدر چهار فرزند است، می‌گوید: «پسرم که اوتیسم دارد، از آنچه در اطرافش می‌گذرد بی‌خبر است. او نمی‌داند که ما در جنگ هستیم و حرف نمی‌زند.»

«در روزهای اخیر، او آنقدر گرسنه بوده که با دستش به شکمش ضربه می‌زند تا به ما نشان بدهد که غذا می‌خواهد.»

جوان‌ترین همکار ما که در جنوب غزه است، نان‌آور اصلی والدین و خواهر و برادرانش است.

او به ما می‌گوید: «من دائما در این فکر هستم که چگونه برای خانواده‌ام غذا تهیه کنم. خواهر کوچکم که ۱۳ سال دارد، مدام درخواست غذا و آب می‌کند و ما نمی‌توانیم برای او آب و غذا تهیه کنیم. هر آبی که پیدا می‌کنیم آلوده است.»

بی‌بی‌سی با انتشار بیانیه‌ای مشترک به همراه دیگر سازمان‌های رسانه‌ای اعلام کرد که «به شدت نگران» سلامت روزنامه‌نگاران آزاد محلی است که با آنها در غزه همکاری می‌کند.

در بیانیه بی‌بی‌سی و خبرگزاری‌های فرانسه، آسوشیتدپرس و رویترز آمده است: «ماه‌هاست که این روزنامه‌نگاران مستقل، چشم و گوش جهان در غزه بوده‌اند. آنها اکنون با همان شرایط وخیم کسانی روبه‌رو هستند که اخبار آنها را پوشش می‌دهند.»

شرایط فعلی، گزارشگری وقایع را از گذشته هم دشوارتر کرده است.

یک روزنامه‌نگار باسابقه که اکنون برای ما در شهر غزه کار می‌کند و از مادر، خواهران و پنج فرزند دو تا شانزده ساله‌اش مراقبت می‌کند، می‌گوید: «من مدام احساس خستگی و فرسودگی می‌کنم، تا جایی که سرگیجه می‌گیرم و به زمین می‌افتم.»

او می‌گوید که در ۲۱ ماه جنگ، ۳۰ کیلوگرم وزن کم کرده است.

این روزنامه‌نگار به ما می‌گوید: «من قبلا اغلب گزارش‌های خبری را با سرعت زیادی تکمیل می‌کردم، اما اکنون به دلیل وضعیت بد سلامت جسمی و روانی‌ام به کندی کار می‌کنم. هذیان و خستگی همیشه همراه من است.»

فیلمبردار ما در جنوب غزه می‌گوید: «نمی‌توانم این احساس را توصیف کنم. معده‌ام به هم می‌پیچد و سردرد دارم، لاغر و ضعیف شده‌ام. قبلا از ساعت ۷ تا ۱۰ کار می‌کردم، اما حالا به سختی می‌توانم یک گزارش تهیه کنم. فقط احساس سرگیجه دارم.»

اخیرا او هنگام فیلمبرداری از حال رفت، اما کار خود را از سر گرفت.

در حالی که کمبود غذا در طول جنگ یک مشکل دائمی بوده، اما پیش از این کسانی که از خارج حقوق دریافت می‌کردند، هنوز می‌توانستند مایحتاج اولیه را با قیمت‌های گزاف در بازارهای محلی خریداری کنند. اما اکنون حتی آن بازارها نیز تا حد زیادی خالی هستند.

این روزنامه‌نگار اهل غزه که چهار فرزند کوچک دارد، می‌گوید: «من به نقطه‌ای رسیده‌ام که مجبورم از آشپزخانه خیریه غذا بگیرم. در روزهای اخیر، فرزندانم روزانه یک وعده غذا می‌خورند - فقط مواد غذایی محدودی مانند عدس، برنج و ماکارونی.»

دو نفر از این مردان می‌گویند که برای سرکوب احساس گرسنگی خود به نوشیدن آب با کمی نمک روی آورده‌اند. یکی از آنها می‌گوید که گاهی اوقات می‌تواند یک بیسکویت ۵۰ گرمی برای وعده غذایی روزانه خود بخرد، اما خریدن همین بیسکویت ۳۰ شِکِل (۹ دلار) هزینه دارد.

به دست آوردن پول به خودی خود یک مصیبت است و برای این کار اکنون باید به صراف‌ها مراجعه کرد.

یکی از فیلمبرداران در شهر غزه توضیح می‌دهد: «اگر به پول نقد نیاز داشته باشم، اغلب در دسترس نیست، اما وقتی هم باشد، با کارمزد ۴۵ درصد همراه است. این یعنی اگر ۱۰۰۰ دلار برداشت کنم، فقط معادل ۵۵۰ دلار دریافت می‌کنم. کل این فرآیند طاقت‌فرسا است و امروزه همه فروشنده‌ها هم فقط پول نقد قبول می‌کنند.»

همکار ما در جنوب غزه می‌افزاید: «این دشواری ناشی از تعطیلی بانک‌ها است. بعد از گرسنگی، نقل و انتقال پول، بخش دیگری از مشکلات ماست.»

در گذشته، روزنامه‌نگاران بی‌بی‌سی، مانند من، که اسرائیل به آنها اجازه فعالیت می‌داد، می‌توانستند به طور منظم حتی در زمان جنگ برای تهیه گزارش به غزه سفر کنند.

اما از زمان آغاز جنگ در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، اسرائیل به همراه مصر – البته زمانی که گذرگاه رفح هنوز باز بود – به جز موارد محدود و آنهم با همراهی سربازان ارتش اسرائیل، مانع از دسترسی روزنامه‌نگاران خارجی به این منطقه شده‌اند.

بی‌بی‌سی و سایر سازمان‌های خبری در بیانیه خود گفتند: «ما بار دیگر از مقام‌های اسرائیلی می‌خواهیم که به روزنامه‌نگاران اجازه ورود و خروج از غزه را بدهند.»

این هفته ۲۸ کشور از جمله بریتانیا بیانیه مشترکی منتشر کردند و گفتند: «جنگ در غزه باید همین الان پایان یابد.» آنها از اسرائیل خواستند که با عمل به تعهدات خود طبق قوانین بین‌المللی، «امدادرسانی قطره‌چکانی» را متوقف کند.

روز چهارشنبه بیش از ۱۰۰ آژانس امدادی و گروه حقوق بشری اظهار داشتند که «با اتمام کامل منابع، سازمان‌های بشردوستانه شاهد از میان رفتن همکاران و شرکای خود در مقابل چشمانشان هستند.»

سازمان‌های خبری خاطرنشان کردند که «روزنامه‌نگاران در مناطق جنگی محرومیت‌ها و سختی‌های زیادی را تحمل می‌کنند. ما عمیقا نگران هستیم که خطر گرسنگی اکنون یکی از آنها شده است».

آنها افزودند: «ضروری است که مواد غذایی کافی به مردم [غزه] برسد.»

در حال حاضر، همکاران خود ما برای گذراندن هر روز از زندگی خود در حال مبارزه‌اند تا میان مسئولیت‌هایشان در قبال خانواده‌ و تمایلشان به بازگو کردن سختی‌های خارق‌العاده‌ای که مردم‌شان از سر می‌گذرانند، تعادلی دشوار برقرار کنند.

یکی از آنها به ما گفت: «اوضاع در حال حاضر فاجعه‌بار است. گرسنگی به همه خانه‌ها رسیده است. این مانند حکم اعدام در حال تعلیق است.»