یورش‌های مهاجرتی در آمریکا؛ فرار از پنجره، پنهان شدن در سرما

کشیش سرخیو آمسکوا یک تماس اضطراری دریافت کرد. مرد جوانی وقتی متوجه شده بود ماموران یونیفورم‌پوش در حال جست‌وجوی مهاجران بدون مدرک در ساختمانی هستند که او در آن زندگی می‌کرد، از پنجره طبقه سوم بیرون پرید.

سرخیو آمسکوا، ۴۶ ساله، در یک تماس تلفنی از مینیاپولیس، جایی که کلیسای انجیلی «خدا امروز سخن می‌گوید» را هدایت می‌کند، توضیح می‌دهد: «پسر داشت لباس‌هایش را در رختشوی‌خانه می‌شست و وقتی صدای درون راهرو را شنید، پنجره را شکست و برای فرار بیرون پرید.»

کشیش روایت می‌کند که مرد مجروح حدود یک کیلومتر راه رفت تا اینکه چند همسایه به او پناه دادند. کشیش آمسکوا می‌گوید: «وقتی به او کمک کردند، بدون کفش یا پیراهن بود، با شلوارک در دمای زیر صفر، در حالی که به درها می‌کوبید و گریه می‌کرد.»

سرخیو آمسکوا می‌گوید از نخستین هفته دسامبر، زمانی که ماموران اداره مهاجرت و گمرک (آیس) یورش‌هایی را در سراسر ایالت مینه‌سوتا در ایالات متحده آغاز کردند، هر روز درباره موارد مختلف تماس‌هایی دریافت کرده است.

در ماه دسامبر، وزارت امنیت داخلی آمریکا اعلام کرد که بیش از دو میلیون و ۵۰۰ هزار مهاجر بدون مدرک تا پایان سال ۲۰۲۵ ایالات متحده را ترک خواهند کرد.

در بحبوحه کارزار سراسری که از سوی دولت دونالد ترامپ علیه مهاجران بدون مدرک آغاز شد، بیش از ۶۰۵ هزار نفر اخراج شده‌اند.

برخی حوادث به‌طور خاص در ذهن سرخیو آمسکوا مانده است.

زنی از اعضای کلیسای او با نوزادش در آغوش، در برابر ماموران اداره مهاجرت و گمرک زانو زد تا از آنها بخواهد شوهرش را نبرند. حرکتی که در ویدیو ثبت شد و در شبکه‌های اجتماعی پربیننده شد.

در موردی دیگر، مردی برای گریز از یورش ماموران اداره مهاجرت و گمرک چهار ساعت در ساختمانی، در دمای زیر صفر، پنهان شد.

کشیش آمسکوا توضیح می‌دهد: «آنها با من تماس می‌گیرند و برای پیدا کردن اعضای خانواده‌ای که بازداشت شده‌اند کمک می‌خواهند، تا ببینیم آیا می‌توانیم برایشان وکیل بگیریم، یا درخواست غذا، شیر و پوشک می‌کنند.»

آقای آمسکوا می‌گوید: «ماموران وقتی مردم عادی از آپارتمان‌هایشان بیرون می‌آیند تا زباله‌ها را بیرون ببرند، آنها را تعقیب می‌کنند. آنچه در مینه‌سوتا رخ می‌دهد وحشتناک است.»

فضای اعتراضی

سرخیو آمسکوا در مکزیک به دنیا آمده است. او ۲۴ سال پیش به مینه‌سوتا رفت و شهروند ایالات متحده شد. بیش از یک دهه پیش، او کلیسایی تاسیس کرد که مراسم را به هر دو زبان انگلیسی و اسپانیایی برای جماعتی عمدتا لاتین‌تبار برگزار می‌کند.

اگرچه مینه‌سوتا میزبان کمتر از ۱ درصد از حدود ۱۴ میلیون مهاجر بدون مدرکی است که طبق برآوردهای انستیتو سیاست مهاجرت در ایالات متحده زندگی می‌کنند، دولت دونالد ترامپ دستور بزرگ‌ترین استقرار ماموران اداره مهاجرت و گمرک را در این ایالت داد.

مقام‌ها می‌گویند این ابتکار که عملیات اعزام گسترده نیرو در منطقه شهری نام گرفته، با هدف بازگرداندن امنیت عمومی از طریق بازداشت و اخراج مهاجران بدون مدرک دارای سابقه کیفری انجام شده است.

روش‌های دولت آمریکا هزاران نفر را در سراسر کشور برانگیخت تا به خیابان‌ها رفته و اعتراض کنند. ماموران فدرال در مینیاپولیس دو شهروند آمریکایی را با شلیک گلوله کشتند و مهاجران بدون سابقه جنایی و شهروندان آمریکایی در این سرکوب گرفتار شدند.

بازداشت لیام

خشم زمانی شدت گرفت که از یک مقام ادارهٔ مهاجرت و گمرک عکسی منتشر شد که در آن لیام کونخو راموس، پسر پنج‌ساله‌ای را در آغوش داشت؛ پسری که همراه پدرش، آدریان کونخو، در ۲۰ ژانویه بازداشت شده بود.

زنا استن‌ویک، یک مقام ارشد آموزشی، در آن زمان گفت: «چرا یک بچه پنج ساله را بازداشت می‌کنند؟ به من نگویید این کودک قرار است به عنوان یک مجرم خشن طبقه‌بندی شود.»

در بیانیه‌ای که وزارت امنیت داخلی در پاسخ در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد، آمده بود: «اداره مهاجرت و گمرک آمریکا کودکی را هدف قرار نداد.»

چند روز بعد، لیام و پدرش از مرکز بازداشت تگزاس که به آن منتقل شده بودند آزاد شدند و به مینیاپولیس بازگشتند.

با این حال، بسیاری می‌گویند با وجود گزارش‌هایی مبنی بر عقب‌نشینی برخی از نیروهای اداره مهاجرت و گمرک از این ایالت در پی اعتراض‌های گسترده، هنوز احساس فراگیر ترس وجود دارد.

سرخیو آمسکوا هشدار می‌دهد که مهاجران تصمیم گرفته‌اند به خانه‌هایشان عقب‌نشینی کنند و رفت‌ و آمد خود را محدود کنند تا از مواجهه با گشت‌های اداره مهاجرت و گمرک آمریکا اجتناب کنند.

آقای آمسکوا می‌گوید: «هشتاد درصد از اعضای کلیسا از ترس اداره مهاجرت و گمرک گرد هم نمی‌آیند. من درباره شهروندان، افراد قانونی، همه نوع صحبت می‌کنم، چون شهروندان را بازداشت کرده‌اند و مردم نمی‌خواهند فرزندانشان آن تجربه را از سر بگذرانند.»

کشیش آمسکوا می‌گوید حتی در خانه خودش و از طریق دختران نوجوانش این ترس را احساس می‌کند. او می‌گوید: «وقتی یک بسته آمازون به خانه من می‌رسد، ماموران تحویل اغلب به دلیل سرما صورت‌هایشان را پوشانده‌اند و دخترانم می‌ترسند چون فکر می‌کنند مامور اداره مهاجرت و گمرک است.»

او می‌گوید: «آسیب روانی جمعی است و همه را تحت تاثیر قرار می‌دهد، نه فقط مهاجران بلکه افرادی که اینجا به دنیا آمده‌اند.»

«ما به هر کسی که درخواست کند کمک می‌کنیم»

آقای آمسکوا نخستین بار در دوران همه‌گیری کووید با چالش هماهنگی کمک‌های بشردوستانه برای اعضای کلیسا روبه‌رو شد، زمانی که خانواده‌ها به دلیل قرنطینه مجبور بودند در خانه بمانند.

از زمانی که ماموران اداره مهاجرت و گمرک در خیابان‌های مینیاپولیس گشت‌زنی کردند، این کشیش فعالیت‌هایی را برای رساندن غذا به مهاجرانی که از گرفتار شدن در خیابان‌ها و سپس اخراج به کشورهایشان می‌ترسند رهبری کرد.

این کمک‌ها از طریق حساب‌های شبکه‌های اجتماعی کلیسا تبلیغ می‌شود. و کشیش از طریق گفت‌وگوی شخصی‌اش، با پیامی پاسخ می‌دهد و از مردم دعوت می‌کند ثبت‌نام کنند تا ظرف هفت روز آینده یک بسته کمک غذایی دریافت کنند.

او توضیح می‌دهد: «ما در جامعه خود از بیش از ۱۰۰هزار نفر حمایت می‌کنیم و بین ۱۷۵ تا ۲۰۰ تن غذا در هفته توزیع می‌کنیم.» او می‌افزاید که هزینه غذا توسط اعضای کلیسا، بانک‌های غذا و بنیادهایی که از آنها حمایت می‌کنند پرداخت می‌شود.

آقای آمسکوا می‌گوید کلیسا داوطلبانی را که برای توزیع غذا اعلام آمادگی می‌کنند، آموزش می‌دهد. در حال حاضر، ۴ هزار نفر در این کار کمک می‌کنند، اما این عملیات اغلب با خطر همراه است.

او می‌گوید: «نمی‌توانم جزئیات بدهم، اما اگر ببینند ماموران اداره مهاجرت و گمرک آنها را دنبال می‌کنند، برمی‌گردند و غذا را تحویل نمی‌دهند.»

کمک برای یک خانواده معمولا شامل سبزیجات، میوه‌، پاستا، سس‌ها، پروتئین، شیر و پنیر است.

او می‌گوید: «هر روز کمی متفاوت است، اما شامل این موارد می‌شود: تورتیلا، آرد، خمیر، روغن، شکر، نمک، صابون، پوشک، شیرخشک و دستمال توالت.»

صبحی که با او صحبت کردیم، او با چالش دیگری روبه‌رو بود. هماهنگ کردن یک کامیون و یک انبار برای ذخیره محصولات.

او می‌گوید: «کمک زیادی در دسترس است، اما جایی برای نگهداری تمام آن مواد اولیه نداریم.»

اعضای کلیسا نه تنها از رفتن به سوپرمارکت خودداری می‌کنند، بلکه بسیاری نیز فرزندانشان را به مدرسه نمی‌فرستند و هنگام بیماری به بیمارستان نمی‌روند.

کشیش آمسکوا می‌گوید: «این یک تلاش جمعی است. ما اینجا هستیم تا کمک کنیم، نه اینکه با دولت مقابله کنیم. ما نمی‌پرسیم چه کسی مدرک دارد. به هر کسی که درخواست کمک کند، کمک می‌کنیم.»