به دنبال سومین قهرمانی فرمول یک در ۴۳ سالگی؛ آلونسو: نیروی گرانش ماشین موثرتر از سن راننده است
منبع تصویر، Reuters
- نویسنده, اندرو بنسون
- شغل, خبرنگار
هجده سال از آخرین قهرمانی فرناندو آلونسو ۴۳ ساله در مسابقات فرمول یک میگذرد و همچنان مهمترین مسأله و رویای او، کسب سومین عنوان قهرمانی جهان است.
او میگوید: «من هنوز رویای آن را دارم. چرا که نه؟ و احتمالاً سال ۲۰۲۶ تنها فرصت من خواهد بود. فرمول یک جایی برای رویاپردازان است و هر اتفاقی ممکن است. باید دید چه خواهد شد.»
این گفتهها نشان از عشق خالص او به کارش و ایمان تزلزلناپذیرش به موفقیت دارد، حتی با وجود تجربیات ناموفقی که در بیش از یک دهه گذشته داشته است.
یازده سال از ۳۲ پیروزی آلونسو در جایزه بزرگهای فرمول یک میگذرد.
حدود یک سال و نیم پیش بود که او شروع امیدوارکنندهای با تیم استون مارتین داشت، دوباره یکی از پیشتازان مسابقات شد و تعدادی پیروزی بهدست آورد.
موفقیتهایی که به نظر میرسید پایانی بر ناکامی چند ساله او باشند. اما تیم استون مارتین که او عضو آن است، در پایان طولانیترین فصل تاریخ افت کرد و امیدهای اولیهاش برای موفقیت، بار دیگر در مواجه با واقعیت سرد و سخت فرمول یک رنگ باخت.
اما آلونسو همچنان باور دارد که پیروزیهای بیشتر در راه است و سرانجام میتواند یک عنوان قهرمانی دیگر به عناوین قبلیاش با رنو در سالهای ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ اضافه کند. باوری که شاید غیرمنطقی به نظر برسد، اما به نظر میرسد چندان هم دور از واقعیت نیست.
مهمترین تغییر سه ماه پیش رخ داد و دنیای فرمول یک را غافلگیر کرد. زمانی که استون مارتین گفت، «آدریان نیوی»، بزرگترین طراح تاریخ این ورزش، به تیم آنها پیوسته است.
این طراح ۶۵ ساله در ماه مه اعلام کرد پس از هجده سال ردبول را ترک میکند و از مارس ۲۰۲۵ کارش را در تیم جدید آغاز میکند.
حضور نیوی این امید را در تیم استون مارتین به وجود آورده که بتواند جادوی خود را روی اتومبیل جدید آنها که قرار است طبق قوانین جدید برای سال ۲۰۲۶ آماده شود، پیاده کند.
آلونسو میگوید: «با توجه به پایان قراردادم در سال ۲۰۲۶، احتمالاً این آخرین فصل من در فرمول یک و آخرین فرصت برای پاسخ به انتظارات بالا خواهد بود.»
پیوندی که مدتها در انتظارش بود
برای آلونسو، پیوستن آدریان نیوی به تیم استون مارتین از طرفی هم بسیار شیرین و از طرفی بسیار تلخ است، چرا که خیلی دیر انجام شد و فرصت چندانی برای استفاده نخواهد داشت.
آلونسو چندین بار فرصت این را داشت که با نیوی در یک تیم همکاری داشته باشند. از جمله در دو مقطع ۲۰۰۷ و ۲۰۱۳ که البته آلونسو پیشنهاد همکاری و عضویت در تیم ردبول را نپذیرفت.
آلونسو در مورد اینکه سرانجام او و نیوی به هم رسیدهاند، میگوید: «سرنوشت این فرصت را از من گرفته بود و حالا در پایان دوران حرفهای به من داده است. تلاش خواهم کرد بیشترین لذت را از این همکاری ببرم و از او یاد بگیرم.»
«ما احترام بسیاری برای یکدیگر قائل هستیم. چند بار با هم پیام رد و بدل و گهگاهی صحبت کردهایم و به نظر میرسد که انگار همیشه با هم ارتباط داشتهایم. با اینکه هرگز با هم کار نکردهایم، اما بسیار همفکر هستیم و مشتاقانه منتظر آغاز این همکاریام.»
منبع تصویر، Getty Images
آیا سن بالا مانع موفقیت او خواهد شد؟
بهار گذشته، آلونسو قرارداد جدیدی تا ژوئیه ۲۰۲۶ و زمانی که ۴۵ ساله خواهد شد، با استون مارتین امضا کرد.
او دوست ندارد در مورد سن صحبت کند و بارها گفته که آن را بیربط میداند و معتقد است که نیروی گرانش روی ماشینهای فرمول یک تأثیر بسیار مهمتری دارند تا سن راننده.
لازم به ذکر است که از دهه ۱۹۵۰ تا امروز، او تنها رانندهای است که تا میانه چهل سالگی در مسابقات فرمول یک شرکت داشته است و این به معنای واقعی کلمه خارقالعاده است.
اما شگفتانگیز این که او اصلاً این گونه موضوع را نمیبیند: «نه، نگرش من این طور نیست و خیلی هم به آن فکر نمیکنم. رسانهها گاهی برخی از این آمارها و اعداد را به من یادآوری میکنند، اما من همچنان احساس یک جوان ۲۵ تا ۳۰ ساله را دارم که در فرمول یک مسابقه میدهد.»
«سن را اصلاً احساس نمیکنم و در عوض بسیار انگیزه دارم، سرزنده هستم و همچنان برای تمریناتی که بیست سال است انجام میدهم، آمادگی دارم.»
افزایش سن رانندگان باعث افت چالاکی آنها و از دست دادن شوق مسابقه میشود. اما چرا او توانسته چنین کاری انجام دهد، در حالی که هیچ راننده دیگری نتوانسته است یا دستکم فرصت انجام آن را نیافته است؟
آلونسو میگوید: «فکر میکنم به خاطر نظم کاری و تمرینی باشد و اینکه خود را کاملاً وقف فرمول یک کردهام. تا امروز، هیچ یک از جلسات تمرین یا تحلیل بعد از مسابقه را از دست ندادهام و هرگز در مهمانی رفتن زیادهروی نکردهام.»
چرا شعله اشتیاق آلونسو همچنان شعلهورست؟
راننده اسپانیایی میگوید: «چون من هرگز اتومبیل خوبی نداشتم که بتوانم در مسابقات دست بالا را داشته باشم، به جز فصلی که با تویوتا در سال ۲۰-۲۰۱۹ قهرمان مسابقات جهانی استقامتی شدم. آن فصل فهمیدم داشتن یک اتومبیل خوب چقدر میتواند شگفتانگیز باشد و کمک کند به نتیجه دلخواه دست پیدا کنید.»
«در تمام دوران حرفهای، با اتومبیلهایی رانندگی کردم که شاید بهترین در زمان خود نبودند، حتی در دو قهرمانی جهانم. در سال ۲۰۰۵، مکلارن سریعترین خودرو بود، اما حاشیه امنیت بالایی نداشت.»
«در ۲۰۰۶ هم شرایط مشابه بود و تنها وقتی توانستیم قهرمان شویم که فراری و مایکل [شوماخر] چند مسابقه را نیمهتمام گذاشتند.»
آیا نگران نیست که دیگران به سن او نگاه کنند و اعتمادشان به موفقیت او کم شود؟
او میگوید: «نه نگران نیستم. این اتفاق در هر صورت بین نسل جوان طرفداران که به تازگی وارد فرمول یک شدهاند و چیز زیادی درباره من نمیدانند و هرگز من را در حال بردن یک مسابقه ندیدهاند، خواهد افتاد.اما همچنان امیدوارم در سال ۲۰۲۶ اتومبیل سریعی داشته باشم و بتوانم آنها را راضی کنم.»
منبع تصویر، Getty Images
«از هر لحظه لذت میبرم»
آیا آلونسو طبق ادعایش، هنوز هم به خوبی گذشته رانندگی میکند؟
البته وقتی راننده همتیمیاش در سطح او نیست پاسخگویی به این سوال بسیار سخت است. اما شاخصهای اصلی به نفع آلونسو هستند. او بیشتر امتیازات مسابقات اول فصل را به دست آورده و در شش نفر اول تعیین خط قرار گرفته است.
به طور متوسط، اتومبیل استون مارتین پنجمین اتومبیل سریع فصل بوده است. هرچند در نیمه دوم فصل، عملکرد آنها افت کرد، به طوری که رتبه سوم در میان کندترین ماشینها را بهدست آوردند.
با این حال، آلونسو همچنان فصل را بهعنوان بهترین راننده پس از چهار تیم برتر به پایان رساند و تقریباً دو برابر راننده بعدی در جدول امتیاز گرفت.
او میگوید: «تا زمانی که در اتومبیلی راحتم، اعتماد به نفس خواهم داشت. اما همانطور که اشاره کردید، اگر روزی برسد که احساس کنم از همتیمیهایم کندتر هستم یا در اتومبیل کندتری هستم، احتمالاً دستم را بالا میبرم و مسابقه را متوقف میکنم، چون دیگر از آن لذت نخواهم برد.»
این همه باعث میشود سؤال دیگری مطرح شود: اگر این اتومبیل به اندازهای که تیم امیدوار است قابلیت رقابت داشته باشد، آیا ممکن است آلونسو بخواهد مدت بیشتری بماند؟
اتومبیل استون مارتین در سال ۲۰۲۶ را نیوی و تیم بزرگانی که مالک تیم، لارنس استرول، برای همکاری با او جمع کرده، طراحی خواهد میکنند. این اتومبیل در کارخانه و تونل باد جدیدی که میلیاردر کانادایی در سالهای اخیر در آن سرمایهگذاری کرده است، ساخته میشود.
او میگوید: «اگر سال ۲۰۲۶ خوب پیش برود و ما اوقات خوشی داشته باشیم و امکان مسابقه دادن برای یک سال دیگر وجود داشته باشد، قطعاً آماده خواهم بود. اما امروز در فکر آن نیستم و به هر مسابقه مانند آخرین مسابقه نگاه میکنم و از هر لحظه آن لذت خواهم برد.»
