فوت‌و‌فن؛ لیورپول-منچسترسیتی: نبردی جذاب که آرسنال را خوشحال کرد

در آخرین تقابل یورگن کلوپ و پپ گواردیولا در لیگ برتر فوتبال انگلیس، لیورپول، در ورزشگاه آنفیلد، میزبان منچستر سیتی، مدافع عنوان قهرمانی لیگ برتر، بود.

دو مدعی قهرمانی، لیورپول ۶۳ امتیازی و منچسترسیتی ۶۲ امتیازی، پشت سر آرسنال قرار داشتند که با یک بازی بیشتر ۶۴ امتیازی بود و صدرنشین جدول.

در حالت عادی توجه‌ها باید به مسابقه‌ای بود که برنده‌اش شانس زیادی برای قهرمانی لیگ پیدا می‌کرد و بازنده‌اش، از رویای قهرمانی دور می‌شد.

این بار اما بازی لیورپول-سیتی، در سطحی متفاوت از حساسیت و جذابیت بود، متاثر از تصمیم بزرگ یورگن کلوپ که چند هفته پیش اعلام شد.

پایان کار کلوپ به عنوان سرمربی لیورپول در پایان فصل، بازی امشب را به آخرین رویارویی کلوپ و گواردیولا در لیگ برتر تبدیل کرده بود؛ رقابتی ماندگار در تاریخ فوتبال میان دو مربی مولف که نه تنها هرگز به تنش کشیده نشد، بلکه دو طرف رقابت همیشه بزرگترین ستایش‌گران یکدیگر هم بودند.

آخرین نمونه همین مصاحبه‌های پپ گواردیولا و کلوپ در کنفرانس مطبوعاتی پیش از این بازی. بار دیگر هر دو مربی به تحسین رقیب خود پرداختند و کلوپ هم برای چندمین بار، گواردیولا را بهترین مربی فوتبال جهان توصیف کرد.

۸ سال حضور همزمان کلوپ و گواردیولا در لیگ برتر، یک دوران ویژه در تاریخ این لیگ ساخت که قابل قیاس با رقابت الکس فرگوسن با آرسن ونگر و بعد رقابت فرگوسن با ژوزه مورینیو است.

با این تفاوت که رقابت ونگر و فرگوسن و مورینیو شدیدترین تنش رسانه‌ای را در فضای فوتبال انگلیس ایجاد کرد اما رابطه گواردیولا و کلوپ، بیشتر بازتاب علاقه احترام و علاقه دو طرف بود.

کافی است جمله گواردیولا را در ستایش کلوپ به یاد بیاوریم: «رقابت با او، من را به مربی بهتری تبدیل کرد.»

دردسرهای کلوپ برای انتخاب ترکیب

آلیسون بکر، ترنت الکساندر آرنولد، کرتیس جونز، دیگو ژوتا، جوئل ماتیپ و رایان گراونبرخ. این فهرست ستاره‌های مصدوم لیورپول بود که به بازی نرسیدند.

در نبود این بازیکنان، کلوپ هرچند دست به آرایش ۳-۳-۴ محبوب خود نزد اما برای انتخاب ترکیب اصلی دچار محدودیت‌های مهمی شد.

در چارچوب دروازه کوئیوین کلهر ایرلندی ایستاد و در خط دفاع جاری کاناش ۲۱ ساله کنار ویرجیل فان‌دایک قرار گرفت و در راست و چپ کانر بردلی و جو گومز بازی کردند.

واتاراو اندو، دومنیک سوبوسلای و الکسیس مک‌آلیستر سه هافبک میانی بودند و در خط حمله داروین نونیز در مرکز و لوئیز دیاز و هاروی الیوت هم در دو سمت او قرار گرفتند. محمد صلاح هم پس از پایان مصدومیتش، روی نیمکت نشسته بود.

گواردیولا برعکس کلوپ، با دست پر به این بازی رسید. جان استونز، امانوئل آکانجی، کایل واکر و نیتان آکه در خط دفاع، رودری، برناردو سیلوا، کوین دبروینه، فیل فودن، خولین آلوارز و ارلینگ هالند هم شش مهره خط میانی و حمله بودند.

روی کاغذ وضعیت سیتی با توجه به دراختیار داشتن اغلب بازیکنان برجسته‌اش، بهتر از لیورپول با چندین بازیکن مصدوم بود.

ساکت شدن آنفیلد در دقایق ابتدایی

شروع بازی همراه بود با حملات پرفشار سیتی. با توجه به جو ویژه ورزشگاه آنفیلد برای تیم‌های مهمان، شروع تهاجمی سیتی غافلگیرکننده بود با ضربه دبروینه در چارچوب و ضربه‌ای دیگر از سیلوا که لیورپول را تحت فشار شدید قرار داد. با سپری شدن ۱۰ دقیقه ابتدایی اما لیورپول در حفظ و گردش توپ پیشرفت کرد و سیتی را عقب راند.

حضور الیوت چپ پا در سمت راست و حرکاتش به سوی کانال‌های مرکزی، توان حفظ توپ لیورپول را در مرکز زمین بالا برد و از سوی دیگر به بردلی دفاع راست ۲۰ ساله لیورپول فرصت داد استارت‌های بلند طولی بزند و خودش را به محوطه جریمه سیتی نزدیک کند.

لیورپول با گردش توپ عرضی توانست سیتی را برای دقایقی عقب براند اما در دقیقه ۲۳ نقطه عطف اول بازی به سود سیتی شکل گرفت.

هنرنمایی بدون توپ آکه، روی گل اول

کرنر ارسالی دبروینه، یک ضربه ساده به نظر می‌رسید اما وقتی استونز در نزدیک تیر یک آن را با ضربه خود قطع کرد و دروازه لیورپول باز شد، مشخص شد که یک برنامه تاکتیکی ویژه پشت این گل بوده، برنامه‌ای که براساس کار آکه نزدیک تیر یک و بیرون کشیدن یک مدافع لیورپول از فضای جلوی دروازه و حرکت معکوس استونز شکل گرفت و لیورپولی‌ها ایده‌ای برای کنترل این برنامه تاکتیکی به ظاهر ساده سیتی نداشتند.

درواقع شاید تمرکز روی حرکات پیچیده حریف در یک بازی بزرگ و حساس، منجر به این غافلگیری ساده برای تیمی در حد لیورپول شد.

حرکت سرنوشت ساز آکه؛ این بار برای لیورپول

هرچند لیورپول در بخش دوم نیمه اول تیم برتر زمین بود و حتی در مالکیت توپ از ۵۰ درصد عبور کرد اما همان گل ساده از روی کرنر، نتیجه نهایی نیمه اول را تعیین کرد.

آکه، که نقش ویژه روی ثبت گل سیتی داشت، در همان دقیقه نخست نیمه دوم، در مسیر عکس، یک اثرگذاری ویژه دیگر روی سرنوشت بازی داشت با پاس به عقب بی‌دقت‌اش برای ادرسون، رسیدن نونیز به توپ و اجبار دروازه‌بان سیتی به خطای پنالتی.

این پنالتی را مک آلیستر به گل تبدیل کرد تا خیلی زود در نیمه دوم همه چیز مساوی شود اما بدتر از آن، ادیسون هم به دلیل برخورد با نونیز مصدوم شد و نتوانست به بازی ادامه دهد تا اشتفان اورتگا آلمانی جای او را در ترکیب سیتی بگیرد.

تعویض غافلگیرکننده دبروینه

صلاح و رابرتسون به جای سوبوسلای و بردلی دو تعویض کلوپ در دقیقه ۶۱ بودند و به دنبال آن گومز از سمت چپ به دفاع راست رفت و رابرتسون در پست همیشگی خود قرار گرفت و الیوت یک خط عقب آمد و به خط میانی برگشت تا صلاح به مهاجم سمت راست تبدیل شود.

با این دو تعویض، لیورپول در دو فاز پیشرفت فنی چشمگیر داشت، مالکیت توپ و انتقال از دفاع به حمله. بازیکنان سیتی، که به تملک بالای توپ در اغلب بازی‌های فصل عادت دارند، چنان تحت تاثیر گردش توپ لیورپول قرار گرفته بودند که گواردیولا مجبور به تعویض دبروینه با متئو کواچیچ شد. جرمی دوکو هم جای آلوارز را در ترکیب گرفت.

اما تعویض دبروینه چنان غافلگیرکننده بود و این بازیکن را ناراحت کرد که چند دقیقه بعد، گواردیولا از روی نیمکت به طرف ستاره بلژیکی رفت و تلاش کرد دلیل تصمیمش را برای دبروینه توضیح دهد.

به نظر می‌رسد دلیل اصلی این تعویض، خارج شدن هالند و دبروینه از جریان بازی، با تسلط لیورپول بر مسابقه بود. درواقع گواردیولا باید از میان هالند و دبروینه یک نفر را عوض می‌کرد و تصمیم گرفت که هالند را حفظ کند.

فرصت سوزی‌های دیاز

صلاح و رابرتسون در دقایق میانی نیمه دوم، هرکدام یک موقعیت عالی برای دیاز فراهم کردند و این مهاجم کلمبیایی در تصمیم نهایی خود دچار خطا شد.

تعداد شوت‌های لیورپول در این بازی تا دقیقه ۷۵ به عدد ۱۶ رسید؛ فشاری که گواردیولا و تیمش اصلا عادت به تحمل آن ندارند. همین هفته قبل تعداد شوت‌های سیتی مقابل یونایتد از عدد مالکیت توپ این تیم بالاتر بود.

حالا به فاصله چند روز در آنفیلد، کلوپ با دو تعویض در نیمه دوم جریان بازی را به‌خوبی در دست گرفت و گواردیولا نمی‌توانست براساس فلسفه مورد نظرش، یعنی حفظ توپ و دور نگه داشتن حریف از دروازه،‌ بازی کند.

هرچند در ادامه بازی هر دو تیم چند موقعیت خلق کردند و یک بار هم فودن ضربه‌اش به تیر دروازه لیورپول خورد اما درمجموع تیم کلوپ تیم برتر میدان بود؛ چه در مالکیت توپ (۵۳ به ۴۷)، چه در تعداد شوت (۱۹ به ۱۰) و چه در خلق شانس‌های مسلم گل‌. در هیچ یک از بازی‌های فصل جاری، این اندازه شوت به دروازه سیتی زده نشده بود.

لیورپول در وقت‌های اضافه شانس بدست آوردن یک ضربه پنالتی را داشت، اما داور ضربه خشن دوکو با کف پا به مک‌آلیستر را خطا تشخیص نداد.

رقابت کم‌نظیر بر سر قهرمانی

با توجه به مصدومان پرشمار لیورپول، چنین نمایشی از این تیم یک بار دیگر نشان داد که در فصل جاری دیگر فاصله فنی محسوسی میان تیم گواردیولا و تیم کلوپ در کار نیست و نمی‌توان بخت قهرمانی سیتی را بیش از لیورپول دانست.

میکل آرتتا با سوت پایان این بازی قطعا خوشحال‌‌ترین مربی لیگ برتر بود، چون حالا تیمش با تعداد بازی برابر با لیورپول و سیتی، فقط به دلیل تفاضل گل بهتر، صدرنشین شده است.

با سوت پایان بازی لیورپول-سیتی، مشخص شد که در ۱۰ هفته پایانی رقابتی سه طرفه تاریخی برای قهرمانی لیگ در کار خواهد بود که دو دهه اخیر کم‌نظیر است، موقعیتی که به لطف نبوغ سه مربی موفق یعنی کلوپ، گواردیولا و آرتتا شکل گرفته است‌.