بحران ابولا: ماموریتی دشوار برای داوطلبان

در فضای آرام مقر سازمان صلیب سرخ در ژنو، گروهی از مردم در حال پوشیدن لباس‌های لاستیکی، ماسک، عینک ایمنی و دستکش هستند. آن‌ها در حال گذراندن دوره آموزشی برای یک "ماموریت سخت منحصر به فرد" هستند.

این پزشکان و پرستاران که برای مراقبت از سلامتی مردم تلاش می‎‌کنند، به طور داوطلبانه در حال اعزام به کشورهای غرب آفریقا هستند که بیماری واگیر ابولا در آن شیوع پیدا کرده است.

لیه فلدمن، پرستار بخش اورژانس از شهر نیویورک آمریکا یکی از این افراد است.

او می‌گوید: "من این مسئولیت را درک می‌کنم و می‌توانم مجموعه‌ای از مهارت‌هایم را در آنجا ارائه دهم. واقعا احساس می‌کنم اکنون آن منطقه به توجه و حضور ما نیاز دارد. فکر می‌کنم مراقبت‌های پزشکی که ما می‌تونیم انجام دهیم، واقعا می‌تواند در زندگی آن‌ها تفاوتی ایجاد کند. آن هم در جایی که اغلب اوقات مراقبت‌های پزشکی به اندازه کافی نیست."

خانم فلدمن می‌گوید که در مورد سلامتی خودش نگرانی ندارد.

او می‌افزاید: "این اولین سوالی است که مردم می‌پرسند. اما نه، قانون‌‌ها و روش‌هایی وجود دارد که می‌توان خطر را به حداقل رساند و این وظیفه من است که تا جایی که می‌توانم خود را مصون نگه دارم."

دوره پرزحمت

یکی از مسئولیت‌های خانم فلدمن قبل از ورود به کشورهای ابولا زده، شرکت در دوره‌های آموزشی صلیب سرخ است.

این یک دوره پرزحمت، سخت، و همه‌جانبه است که معمولا داوطلبان باید چیزهایی را که در آموزش‌های اصلی پزشکی یاد گرفته‌اند، کنار بگذارند.

داوطلبان حتی پیش از آنکه به اتاق انتظار بخش ابولا وارد شوند، باید چندین دست از لباس‌های محافظ را بپوشند. همه این‌ افراد توسط یک مسئول با تجربه کنترل می‌شود. همه لباس‌ها باید به‌درستی پوشیده شده باشند و حتی آستین‌ها هم کاملا دست‌ها را بپوشانند.

ابولا از طریق تماس با مایعات بدن فرد مبتلا سرایت پیدا می‌کند، بنابراین پوست، و به‌ویژه چشم‌ها، بینی و دهان باید پوشانده شوند.

پانو ساریستو، مامور مراقبت‌های اورژانس سازمان صلیب سرخ می‌گوید: "اثر متقابل میان دکترها و پرستاران از یک سو، و بیماران از سوی دیگر اغلب اوقات کاملا فراموش می‌شود. وقتی ما تجهیزات محافظ را می‌پوشیم، مردم عجیب و غریب به نظر می‌رسند، چون نمی‌توانیم صورت آن‌ها را بشناسیم."

لیه فلدمن معتقد است که کار کردن در این لباس‌ها راحت نیست.

او می گوید: " آن‌ها گرم هستند و به آدم حس گیر کردن در جای تنگ را می‌دهند." او با خنده ادامه می‌دهد: " وقتی من اینجا در سوئیس این حس را دارم، می‌توانم احساسم را در لیبریا تصور کنم."

آرام حرکت کردن

پانو ساریستو می‌گوید یکی از سخت‌ترین مواردی که داوطلبان باید یاد بگیرند این است که آهسته قدم بردارند.

او خاطرنشان می‌کند: "کسانی که در سیستم مراقبت‌های پزشکی غرب کار می‌کنند، عادت دارند که همیشه سریع باشند. آن‌ها از یک بیمار به سوی بیماری دیگر می‌دوند. اما احتمالا اینجا تنها جایی است که آن‌ها عجله نکردن را تجربه می‌کنند. چرا که تمرکز اصلی ما بر امنیت و جلوگیری از مبتلا شدن به بیماری است."

این تمرکز یعنی درآوردن لباس‌های محافظ دست کم ۱۵ دقیقه طول می‌کشد. ضمن این‌که برای ضدعفونی مجدد قسمت‌های خاصی از لباس، مثل دستکش باید مکث کرد.

لیه فلدمن این موضوع را تایید می‌کند. او می گوید: "من عادت دارم که بسیار سریع حرکت کنم. فکر می‌کنم سخت‌ترین قسمت این باشد که باید آرام و بسیار بادقت حرکت کنیم و توجه ویژه‌ای به همه حرکت‌های خودمان داشته باشیم."

اما پانو ساریستو بر اساس تجربه‌های واقعی خود می‌داند که کار کردن با مبتلایان به ابولا عوارض روانی نیز خواهد داشت.

او توضیح می‌دهد: "مرگ و میر زیادی در آن‌جا اتفاق می‌افتد. صحنه‌های ناراحت‌کننده ای مثل دور ماندن پدر و مادرها از بچه‌هایشان بسیار دیده می‌شود."

آقای ساریستو می افزاید: "شما نمی‌توانی انتظار داشته باشی که همکارت تسلایت دهد. هیچ‌کس تو را در آغوش نمی‌گیرد، یا با تو دست نمی‌دهد. کسی چیزی را با دیگری تقسیم نمی‌کند، حتی چیز ساده‌ای مثل خودکار به تو قرض داده نمی‌شود. این یک وضعیت تخلیه روانی است، همان چیزی که آن را ماموریت سخت می‌خوانم."

مظنون به ابولا

شاید دشوارترین قسمت برای همه داوطلبان، موارد اخیر ابتلا به ابولا در کشورهای آن‌ها مثل اسپانیا و آمریکا باشد. اکنون آن‌ها پس از تمام شدن ماموریت از این‌که در کشور خودشان مظنون به مبتلا شدن به ابولا باشند، می‌ترسند.

اقدام چند ایالت آمریکا در قرنطینه کردن امدادگرانی که از کشورهای ابولا زده برگشته بودند، سازمان‌های امدادرسان مثل صلیب سرخ را نگران کرده است. چرا که آنان نگرانند که این امر باعث ترس و نهایتا نرفتن داوطلبان به مناطق تحت تاثیر ابولا شود، جایی که به‌شدت نیازمند کمک آنان است.

آقای ساریستو می‌گوید: "برخی از این اقدامات نابخردانه است. تصورات نادرست، ترس، بیمار پنداشتن دیگران و چیزهای نظیر این‌ها، هیج مبنای علمی ندارند."

لیه فلدمن نمی‌داند هنگامی که به شهرش نیویورک برمی‌گردد، چگونه با او برخورد خواهد شد، اما مثل دیپلمات‌ها می‌گوید: "اگر دولت برای حفاظت از جان مردم تصمیم خاصی بگیرد بسیار مشتاق رعایت این مقررات خواهم بود."

اما او می‌افزاید: "این موضوع درباره دانش و آگاهی است. درباره این‌که مردم آموزش ببینند که ابولا و راه‌های حقیقی انتقال آن چیست."

انتظار می‌رود پس از تمام شدن دوره آموزش، خانم فلدمن بتواند طی دو هفته آینده به بیماران واقعی ابولا کمک کند. با وجود اقدامات حفاظتی که بدون شک برخی داوطلبان بالقوه را می‌ترساند، او می‌گوید "بی‌صبرانه منتظر رفتن" است.

او می گوید: "اگر شما برای رفتن به این ماموریت حس خوبی ندارید، پس این ماموریت برای شما نیست. اما اگر می‌خواهید به مردم کمک کنید، این نزدیک‌ترین و بهترین راه برای آن است، جایی که نیازمند کمک شماست."