حلقه کاتبان رهبر کره شمالی

به تازگی تعداد زیادی عکس از کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی منتشر شده است. نقطه مشترک عکس‌ها، دفترچه‌های شبیه هم است که همراهان نظامی و غیرنظامی رهبر کره شمالی در دست دارند و روی آن چیزهایی می‌نویسند.

اما افرادی که یادداشت می‌کنند، چه کسانی هستند؟ مسلما روزنامه‌نگار نیستند؛ بلکه افراد نظامی، اعضای حزب یا مقام‌های حکومتی هستند.

جیمز گریسون، استاد متخصص کشور کره در دانشگاه شفیلد می‌گوید "آنچه در عکس‌ها می‌بینیم، نوعی نمایش قدرت رهبر کره شمالی است؛ نشانه‌ای از دانش و خرد کیم جونگ اون. نوعی راهنمایی فوری و درجا که از کیم ایل سونگ، پدربزرگش در دهه ۱۹۵۰ به ارث رسیده است. تصویری از یک رهبر بزرگ که راهنمایی خیرخواهانه می‌کند."

این "راهنمایی‌های داهیانه" چیست؟ اگر کیم جونگ اون به پدربزرگش رفته باشد، راهنمایی‌هایش ممکن است توصیه‌هایی کاربردی باشد.

در بازدید سال ۱۹۷۶ کیم ایل سونگ از شیلات، خبرگزاری رسمی کره شمالی نوشت: "رئیس‌جمهوری در حال نگاه کردن به یک کامیون گفت بخش بارگیر آن در مقایسه با اسب (بدنه کشنده کامیون) کوچک است. او توصیه کرد که اگر بخش بارگیر کامیون بزرگ شود، ظرفیت آن هم افزایش می‌یابد. بعد از آن با افزایش ظرفیت بارگیر از ۸۰۰ کیلوگرم به ۲ تن، ۲۰ کامیون توانستند به اندازه ۵۰ کامیون بار جا‌به‌جا کنند."

با وجود آن‌که تبلت در کره شمالی در دسترس است، اما دفترچه‌های کاغذی همچنان وسیله محبوبی است.

آقای گریسون می‌گوید "این تصاویر قرار است در تلویزیون و رسانه‌های دولتی نمایش داده شود. کسانی که همراه رهبر کره شمالی هستند، دوست دارند تصاویرشان در حال ضبط سخنان کیم جونگ اون دیده شود."

به گفته استاد دانشگاه شفیلد بریتانیا، "لازم است تصویر او به عنوان رهبری که دانش وسیع دارد نمایش داده شود. در عین حال مضحک هم است. او نمی‌تواند درباره همه این موضوعات وسیع بداند. اما مهم این است که سران و اعضای حزب کمونیست که دور و بر او را گرفته‌اند در حال نوشتن رهنمودهای او دیده شوند."

به گفته استیو سانگ، مدیر مرکز مطالعات چین معاصر در دانشگاه ناتینگهام بریتانیا، آن‌ها که یادداشت می‌کنند باید خیلی دقیق باشند "چون نمی‌خواهند چیزهایی بنویسند که از نظر سیاسی دقیق نباشد و باعث دردسرشان شود."

این یادداشت‌ها قرار نیست منتشر شود مگر آن‌که بخش تبلیغات حکومت قسمت‌هایی از آن را به‌طور انتخابی منتشر کند. فرقی هم ندارد که چیزهایی که در رسانه‌ها منتشر می‌شود، بخشی از رهنمودهای واقعی رهبر باشد یا نباشد؛ هیچ کس سوالی نخواهد پرسید.