ورزشکار بلژیکی پارالمپیک: هنوز آماده مرگ نیستم

ماریک وروورت، ورزشکار پارالمپیک و برنده مدال نقره که به بیماری تخریب کننده عضلات مبتلاست گفته است که هنوز آماده مرگ خودخواسته (اتانازی) نیست.

خانم وروورت که روز شنبه ۱۰ سپتامبر موفق به کسب مدال نقره در دوی ۴۰۰ متر با صندلی چرخ‎دار شد، گفت که او از ۲۰۰۸ مدارک مربوط به درخواست اتانازی را امضا کرده است.

رسانه‌های بلژیکی گزارش کرده بودند که خانم وروورت ممکن است بعد از پایان مسابقات پارالمپیک ریو اقدام به خودکشی به کمک پزشکان کند.

اما خانم وروورت پس از پیروزی خود در روز شنبه در یک کنفرانس خبری این موضوع را رد کرد و گفت: "هنوز از همه لحظات زندگی لذت می‌برم."

او خطاب به خبرنگاران در ریو گفت: " اگر زمانی فرا برسد که روزهای بد من بیشتر از روزهای خوبم باشند، مدارکم آماده است و می توانم اقدام به اتانازی کنم، اما هنوز وقت آن نرسیده است."

بلژیک از ۲۰۱۴ قانونی را به تصویب رساند که طبق آن مرگ خودخواسته که آن را "مرگ با عزت" نیز می‌نامند، بدون محدودیت سنی به رسمیت شناخته شد. بلژیک اولین کشوری بود که چنین قانونی را به تصویب رساند.

خانم وروورت، ۳۷ ساله از ناحیه پا فلج است، از درد دائمی رنج می‌برد، دچار تشنج می‎شود و به زحمت می تواند تنها چند دقیقه در طول شبانه روز بخوابد.

بیماری او در سن ۱۴ سالگی تشخیص داده شد و از همان زمان "مبارزه همیشگی" او آغاز شد. با وجود آن در مسابقات دو و میدانی روی صندلی چرخ‎دار موفقیت‌های چشمگیری کسب کرد.

خانم وروورت صاحب مدال طلای ۱۰۰ متر و نقره ۲۰۰ متر در المپیک ۲۰۱۲ لندن شد و حال در ریو هم مدال نقره کسب کرده است.

اما برنامه تمرین‎های سخت برایش بسیار دردناک و به گفته خودش این "آخرین مسابقه پارالمپیک" او بوده است.

خانم وروورت در گفتگویی با بی‌بی‎سی ضمن ابراز خوشحالی از کسب مدال نقره در ریو گفت: "بله من مدال نقره را بردم ولی این پیروزی یک جنبه دیگر هم دارد و آن رنج کشیدن و خداحافظی با ورزش است. چون من عاشق ورزش هستم. ورزش زندگی من است."

او در ادامه گفت: "امکان اقدام به مرگ خودخواسته این شهامت را به من داد که تا جایی که می‌توانم ادامه دهم. اتانازی را نباید با قتل یکی دانست. مرگ خودخواسته به انسان آرامش می‎دهد و زمانی که حس کنم دیگر زندگی برای من بس است، مدارک آن را در اختیار دارم."