مادری که می‌خواهد اولین زن مدال آور ایران در المپیک باشد

نخستین نشان طلای المپیک لندن در تفنگ بادی ۱۰ متر زنان اهدا شد. اتفاقی که احتمالاً در المپیک ریو هم تکرار می‌شود؛ با این تفاوت که حالا ایران نیز مدعی کسب مدال است.

فینال این مسابقه، فردای مراسم افتتاحیه برگزار خواهد شد. الهه احمدی و نجمه خدمتی هم نمایندگان ایران هستند. دو رقیب با ۱۴ سال اختلاف سنی، موضوعی که در تیراندازی عادی است.

تا این لحظه و تا پیش از اتمام کامل رقابتهای گزینشی، الهه و نجمه مسن‌ترین و جوانترین ورزشکاران در کاروان اعزامی ایران به برزیل هستند.

در لندن تیرانداز چینی اول شد و الهه احمدی به مقام ششم رسید که بهترین عنوان زنان ایران در تاریخ بازیهای المپیک بوده. طی این مدت، الهه پیشرفتی چشمگیر داشته و به صدر رده‌بندی جهانی رسیده است. او می‌خواهد نخستین زن ایرانی باشد که از سکوی المپیک بالا می‌رود.

حریف چینی برای تکرار طلای لندن، در ریو حضور خواهد داشت. مانند پترا زوبلاسینگ از ایتالیا که قهرمان جهان و بازیهای اروپایی است. جمعاً ۳۰ نفر رقابت می‌کنند. آنها چهار نوبت در مرحله مقدماتی شلیک خواهند کرد و باید نفری ۴۰ تیر بیاندازند.

اگر دو یا چند نفر رکورد مساوی داشته باشند، بین آنها قانون "تیر طلایی" (Shoot off) اعمال می‌شود و هر کدام یک گلوله دیگر دارند که میزان دقت در آن، سرنوشت‌شان را رقم می‌زند. این اتفاق در المپیک لندن برای الهه رخ داد و توانست استینه نیلسن دانمارکی را حذف کند. نیلسن با تجارب تلخی که در لندن اندوخته، در این المپیک هم از حریفان الهه است.

هشت نفر برتر دور مقدماتی به فینال می‌رسند و در گرماگرم مبارزه برای تصاحب مدال، هر کدام ۱۰ شلیک خواهند داشت. آنها شرایطی کمابیش برابر دارند؛ تمرکز کامل و تسلط بر محیط و شرایط مسابقه، نتیجه نهایی را رقم می‌زند.

با توجه به بار سنگین روانی و هیجان فزاینده در شروع رقابتهای المپیک، اهمیت نخستین طلا و توجه کاروان‌های ورزشی هر کشور به نتایج ورزشکاران‌شان در روز نخست، چکاندن ماشه در آرامش کامل برای تیراندازها به غایت دشوار است.

آنها حالا در تمرینات، ممکن است رکوردهایی به ثبت برسانند که برای طلای ریو کافی باشد اما حدنصاب‌های تمرینی، منهای هیجان و حساسیت مستتر در روز نخست المپیک درج می‌شوند.

الهه احمدی سال ۸۰ در کنکور شرکت کرد و در هیچ رشته‌ای پذیرفته نشد. پدرش مربی تیراندازی بود. خودش از این رشته خوشش نمی‌آمد اما در باشگاه نیروی زمینی آنقدر تیر انداخت تا به تدریج علاقه‌مند شد.

در جریان مسابقات قهرمانی آسیا، رکورد ایران که در اختیار دوستش راحله خیرالله‌زاده بود را شکست، آن روزها دیگر عاشق تیراندازی شده بود.

او کم تجربگی را دلیل نگرفتن مدال از المپیک لندن می‌داند. شاید همان نقطه‌ای که حالا نجمه خدمتی رقیب جوان داخلی‌اش ایستاده. اما الهه می‌گوید: "نجمه استعداد فراوانی دارد و سابقه‌اش در فینال‌های بزرگ از من هم بیشتر است."

پس از المپیک لندن تغییر مهمی در زندگی الهه احمدی رخ داد و پسرش «باور» به دنیا آمد. موضوعی که باعث نشد باور او به توانایی‌اش در ادامه ورزش حرفه‌ای تغییر کند.

پیش از بازیهای آسیایی ناگزیر بود با فرزند تازه متولد شده‌اش در تمرینات حضور یابد. تلفیقی سخت و ظریف از زندگی و ورزش حرفه‌ای. حفظ تمرکز لابلای گریه‎ها و خنده‌های گاه و بیگاه نوزاد، موضوعی که الهه از پس آن برآمد.

در جام جهانی به میزبانی آذربایجان، رقابتی تنگاتنگ و نفسگیر با نماینده چین داشت: "تا دو تیر آخر، امتیازم کمتر بود. در شلیک نوزدهم جلو افتادم. به خودم گفتم حریفم تیر آخر را خطا می‌زند. اصولاً تیراندازان به خاطر استرس در شلیک آخر عملکرد خوبی ندارند اما خوشبختانه از عهده‌اش برآمدم و به مدال طلا رسیدم."

مهر ۹۴ الهه احمدی از سوی فدراسیون جهانی در رتبه نخست رده‌بندی جهانی قرار گرفت. این جایگاه تاریخی برای نخستین بار بود که نصیب ایران می‌شد و دلیلش طلای الهه در جام جهانی آذربایجان بود.

مدال نقره غرب آسیا، نایب قهرمانی بانوان کشورهای اسلامی، سه نقره و برنز از بازیهای آسیایی گوانگجو، مدال برنز قهرمانی ۲۰۱۱ آسیا در کویت، برنز جام جهانی ۲۰۱۰ به میزبانی چین و مدال برنز ۲۰۱۲ آسیا در قطر از جمله عناوین مهم او تا قبل از المپیک لندن است.

طی این سالها افتخاراتش به تفنگ بادی ۱۰ متر محدود نبوده. برای مثال نشان برنز جام جهانی چین در ماده "۵۰ متر سه وضعیت" را به گردن آویخته است. رقابتی که مجموع نتایج تیراندازها در سه حالت ایستاده، نشسته و درازکش محاسبه می‌شود.

مدال نقره و کسب سهمیه المپیک لندن در مسابقات گزینشی استرالیا باعث شد رییس کنفدراسیون آسیا، در پیام تبریک ارسالی‌اش بگوید: "عملکرد الهه احمدی افتخاری برای تیراندازی آسیا و توسعه تیراندازی در این منطقه است."

این نتیجه در حالی رقم خورده بود که او به خاطر ممانعت در فرودگاه امارات، نتوانسته بود تفنگ خودش را به استرالیا ببرد و با سلاح قرضی در رقابتها شرکت کرد.

لاسلو سوچک سرمربی مجارستانی، نقش چشمگیری در پیشرفت الهه داشت. موضوعی که او همواره در مصاحبه‌هایش عنوان می‌کند.

احمدی در بازیهای آسیایی نتوانست به نتیجه مطلوبی برسد اما رفتاری حرفه‌ای بروز داد و گفت: "هیچ بهانه‌ای نمی‌آورم. حریفانم آماده‌تر بودند و من ضعیف عمل کردم."

با چنین ذهنیتی، ادامه مسیر برای تحقق اهداف یک ورزشکار حرفه‌ای که رقابتی را واگذار کرده، واقع‌بینانه خواهد بود. او فروردین ۹۴ در تورنمنت آلمان قهرمان شد، نجمه خدمتی هم به عنوان نایب قهرمانی رسید.

همین تورنمنت در برنامه‌های تدارکاتی برای المپیک ریو هم گنجانده شده بود اما به خاطر مشکلات مالی فدراسیون تیراندازی لغو شد.

جالب اینکه سیدمهدی هاشمی به عنوان رجل سیاسی، نماینده مجلس و بدون تخصص در این رشته، صرفاً برای حل مشکلات مالی به ریاست رسید اما حضور یا عدم حضور او، توفیری در رفع موانع متعدد تیراندازهای ملی‌‌پوش نداشت. سرانجام نیز در انتخابات مجلس دهم، از راهیابی مجدد به بهارستان بازماند.

دو طلای جام جهانی در مونیخ و جمهوری آذربایجان و نقره تیمی از بازیهای آسیایی اینچئون از دیگر افتخارات الهه احمدی ۳۴ ساله است که اگر طی هفته‌های باقی مانده ورزشکار مسن‌تری از ایران سهمیه نگیرد، او بزرگ خاندان ورزشکاران ایرانی در المپیک ریو خواهد بود.

کاپیتان کاروان ایران شاید چراغ اول را روشن کند. اتفاقی تاریخی که اگر رخ بدهد، اولین مدال ایران در المپیک ۲۰۱۶ به دست خواهد آمد و مهم‌تر از آن، نخستین مدال زنان ورزشکار ایرانی در تاریخ بازیهای المپیک.