بررسی روزنامه‌های صبح تهران؛ یک‌شنبه ۲۷ مهر

روزنامه های امروز صبح تهران در صفحات اول خود به اسیدپاشی به زنان در اصفهان پرداخته و از میان مسایل خارجی به مذاکرات هسته ای ایران و کشورهای پنج به اضافه یک اهمیت داده اند. مقالات متعدد این روزنامه ها حکایت از نوعی امیدواری توام با نگرانی درباره موفقیت این مذاکرات و تفاهم کشورها دارد.

تمرین مدیریت بحران در تهران، به نوشته روزنامه ها بار دیگر خطر وقوع زلزله و حوادث نامنتظر را یادآوری کرده است.

عبدالرسول وصال مدیر روزنامه <link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=77&PageNO=1" platform="highweb"/></link> در این روزنامه با اشاره به مانور آمادگی تهران برای مدیریت بحران نوشته: همه از سهمگین‌بودن مصیبت‌های یک زلزله ٦ ریشتری در تهران سخن می‌گوییم. همه می‌دانیم که کل تهران روی گسل است و دیر یا زود احتمال وقوع یک زلزله هولناک وجود دارد اما به راحتی طی بیست سال جمعیت تهران را از ۳.۵ به ١٠ میلیون یا بیشتر رسانده‌ایم. ساخت‌وسازهای بی‌قواره و فاقد استحکام، تند و تند درحال انجام است. متقاضیان خانه مسکونی هیچ‌وقت درباره استحکام بنای مورد درخواست‌شان پرسشی نمی‌کنند و ملک ارزان‌تر را جست‌وجو می‌کنند.

نویسنده ادامه داده: صبح که از خواب بیدار می‌شویم تا شام با پدیده‌های زیادی سروکار داریم که مخاطره محسوب می‌شوند و برای یک زندگی استاندارد معنی و مفهوم ندارد اما چون ما به آنها عادت کرده‌ایم هیچ خطری احساس نمی‌کنیم مثل رانندگی در شهرها و جاده‌های ایران یا آب‌وهوای شهرهایمان، نحوه خورد و خوراک و اساسا سبک زندگی‌مان. خوب می‌دانیم در روز چه میزان سرب مصرف می‌کنیم، چه میزان سم می‌خوریم، چه میزان در معرض انواع و اقسام بیماری‌ها قرار داریم و آسیب‌های جسمی و روحی با ما چه کار می‌کنند ولی خیلی عادی از کنار آن می‌گذریم می‌گوییم بی‌آبیم اما هیچ کاری نمی‌کنیم.

در آخر مقاله شهروند آمده: همین چند روز پیش وزیر بهداشت گفت نمک و شکر و چربی را از همه دنیا بیشتر مصرف می‌کنیم و اینها زیانبارترین برای بدن محسوب می‌شوند. چه شده که این‌قدر ما مردم بی‌خیال شدیم، بحران زیست‌محیطی و بحران‌های طبیعی دیگر گریبان ما را گرفته ولی ما هیچ دردی احساس نمی‌کنیم هیچ فکر نمی‌کنیم در چه وضعیتی قرار گرفته‌ایم و باید برای مقابله با این وضعیت کاری کنیم. اولین گام این‌که باید بدانیم در وضعیت خطر ادامه حیات می‌دهیم.

پوریا عالمی در ستون طنز <link type="page"><caption> شرق</caption><url href="http://sharghdaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=528&pageno=16#" platform="highweb"/></link> نوشته: دانشمندان و اقتصاددانان الان دوسال است که نشسته‌اند و عقلشان را ریخته‌اند روی هم و روی‌هم‌رفته هرچی عقل و تجربه و دانش داشتند به کار گرفته‌اند که اقتصاد مملکت را یک کاریش بکنند. یعنی الان چندنفری نشسته‌اند لب چاه و چشم دوخته‌اند به سنگی که در اعماق چاه است.

طنزنویس افزوده: حقیقت این است که ما نمی‌دانیم دقیقا آقای احمدی‌نژاد توی اقتصاد مملکت چه‌کار کرد که بیشتر آدم‌ها یا بیکار شدند یا کاسب. یعنی الان همه می‌خرند که بفروشند. قدیم می‌خریدند که پایه‌های زندگی‌شان را محکم کنند. الان از بس خریدند و فروختند پایه‌ها سست شده. یعنی الان طوری شده که همه دارند می‌فروشند، از تاجر و سیاستمدار بگیر تا هنرمند و روزنامه‌نگار.

طنز شرق به این جا رسیده: درواقع شما الان به‌راحتی می‌توانید اگر پولش را داشته باشید پورشه بخرید، ال‌سی بخرید، رانت بخرید، حزب بخرید، هنر بخرید، هنرمند بخرید، تیتر بخرید، روزنامه‌نگار بخرید. الان، خود من هم تا الان مشتری خوب پیدا نکرده‌ام وگرنه پیشنهاد تپل بدهند ما هم رفتیم.

مذاکرات هسته ای و انتهایش

علی خرم در مقاله ای در <link type="page"><caption> شرق</caption><url href="http://sharghdaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=528&pageno=1" platform="highweb"/></link> با اشاره به حساسیت مذاکرات هشتمین دور مذاکرات هسته ای ایران و کشورهای پنج به اضافه یک به مشکلات دولت های ایران و آمریکا برای اعتماد کردن به وعده های طرف مقابل پرداخته و به دستگاه دیپلوماسی ایران توضیه کرده که در روابط با قدرت ها از جاده اعتدال و توازن خارج نشده و بدانند روسیه به غیراز روابط همسایگی با ایران، به کارت کشورمان در بازی با غرب می‌اندیشد پس هیچ روابط استراتژیکی وجود نخواهد داشت.

نماینده پیشین ایران در دفتر اروپایی سازمان ملل در این مقاله نوشته: تا پایان مهلت سوم آذرماه وقت چندانی باقی نمانده است. در نهایت ایران می‌تواند یک دور مذاکره را برگزار کند و پس از آن در صورت عدم دستیابی به نتیجه، ممکن است مذاکرات را تمدید کند.

مقاله شرق به این پیش بینی انجامیده: اینکه مجموعه غرب با تمدید مذاکرات چگونه برخورد می‌کند نامشخص است ولی با اطمینان می‌توان گفت شرایط در آمریکا با انتخابات میان‌دوره‌ای مجلس نمایندگان، فضای مذاکرات هسته‌ای را در اختیار تندروها قرار خواهد داد که حتی دولت آقای اوباما نیز قادر نخواهد بود خود را از تاثیرات این فضا دور نگه دارد. این یعنی احتمال توافق با ایران در آن دوران به‌مراتب، سخت‌تر خواهد شد.

برای دفع داعش، همکاری با ایران

سینا خسروی در سرمقاله <link type="page"><caption> مردم سالاری</caption><url href="http://mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=202645" platform="highweb"/></link> با بررسی شرایط منطقه نوشته: اوباما با وعده‌های صلحی که در میتینگ‌های انتخاباتی‌اش به مردم آمریکا داده مجبور است به حمله هوایی علیه مواضع داعش در سوریه و عراق بسنده نموده و در جست‌وجوی یک نیروی زمینی کمکی در کشورهای منطقه باشد. پیشمرگه‌هایِ کرد یکی از این کمک‌ها به شمار می‌روند که البته از توان کافی برای مواجهه با داعش برخوردار نیستند. می‌ماند ترکیه و البته ایران.

به نوشته این مقاله: ترکیه که وضعیتش روشن است و تا باج‌های مورد نظرش را نگیرد به عرصه ورود نمی‌کند،ه احتمال همکاری ایران و آمریکا علیه داعش هم حداقل بر روی کاغذ صفر است. اما به قول اخضرابراهیمی، تا زمانی که ایران بخشی از هر اقدام علیه داعش نباشد، نمی‌توان به شکست این جانیان نوظهور امید بست.

سرمقاله مردم سالاری به این جا رسیده که: ائتلافیون دیر یا زود چاره‌ای به جز دراز شدن به سوی ایران نخواهد داشت و حتی عاری از اشکال به نظر می‌رسد که در معادلاتِ مبارزه علیه داعش، ایران به عنوان قدرت قابل احترام منطقه که از نفوذ شایان توجهی در عراق و سوریه برخوردار است، بخواهد ناز کند و با گرفتن امتیازات ویژه حتی در خصوص پرونده هسته‌ای گامی محکم در دفع این فتنه مخرّب بردارد.

امیر موسوی در مقاله ای در <link type="page"><caption> آرمان </caption><url href="http://www.armandaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=720&pageno=1" platform="highweb"/></link>با اشاره به سفر حیدرالعبادی به ایران آن را سفر مهمی دانسته و نوشته: نخست‌وزیر جدید عراق برای هماهنگی با مهم‌ترین همسایه خود در حالی پای به تهران می‌گذارد که در یک سال گذشته و با جدی‌تر شدن خطر داعش، بارها و بارها مقامات دولت عراق از دولت مرکزی گرفته تا دولت کردستان از نقش ایران در امنیت عراق سخن گفته‌اند و از تلاش‌های کشورمان برای بازگرداندن امنیت به این کشور تقدیر کرده‌اند.

نویسنده توضیح داده که عراق نیازهای امنیتی و نظامی متعدد دارد هم برای سازماندهی نیروهای مردمی که برای مقابله با داعش بدان نیاز دارد و ایران تجربه سازماندهی نیروهای مردمی و داوطلب و بسیج دارد و می‌تواند در تشکیل یک نیروی قوی و منسجم و تاثیرگذار مردمی در عراق نقش‌آفرینی کند.

به توضیح مقاله آرمان: مسئله دیگر درباره ارتش عراق است. ارتش عراق در موضوع تقسیم‌بندی نیروها، مشکلات عدیده‌ای دارد که باعث شده چابکی لازم را برای عملیات‌های مختلف نظامی نداشته باشد. نیروهای آمریکایی نتوانسته‌اند یا نخواسته‌اند که آموزش کافی به نیروهای عراقی برای مبارزه با گروه‌های تروریستی و تکفیری بدهند و ایران می‌تواند بسیاری از نیازهای نظامی دولت عراق را برطرف کند و امکانات خود را برای مبارزه با تروریست‌ها در اختیارآن کشور قرار دهد.

اسیدپاشی؛ بازتاب یک فاجعه

الناز محمدی در گزارشی در <link type="page"><caption> شهروند </caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=77&PageNO=17" platform="highweb"/></link>نوشته: اسید‌پاشی به چهار زن د‌ر اصفهان د‌ر روزهای گذشته اصفهانی‌ها را نگران کرد‌ه است. بعد‌ از آن‌که د‌ر چند‌ روز گذشته مسئولان پلیس گفته بود‌ند‌ تا به حال به د‌و زن اصفهانی اسید‌پاشی شد‌ه و تعد‌اد‌ آنها زیاد‌ نیست، د‌یروز جانشین رئیس پلیس کشور بود‌ که گفت تعد‌اد‌ کسانی که د‌ر اصفهان به آنها اسید‌پاشی شد‌ه ٤ نفر و همه‌شان زن‌اند‌. او د‌ر واکنش به شایعاتی د‌رباره وجود‌ انگیزه برای برخورد‌ با «بد‌حجابی» د‌ر اسید‌پاشان گفته است: «افراد‌ی که مورد‌ هد‌ف اسید‌پاشی قرار گرفته‌اند‌، متفاوت بود‌ه‌اند‌، این گونه نیست این افراد‌ی که قربانی اسید‌پاشی شد‌ه‌اند‌ همگی جزو یک د‌سته یا قشر خاص بود‌ه باشند‌.»

به گزارش این روزنامه نگار: این د‌رحالی است که زنان قربانی اسید‌پاشی‌های اخیر د‌یروز به «ایسنا» گفته‌اند‌ که با هیچ‌کس اختلاف شخصی و خانواد‌گی ند‌ارند‌. خانواد‌ه‌های آنها هم گفته‌اند‌ پوشش این زنان که همگی زمانی که پشت فرمان ماشین‌هایشان بود‌ه‌اند‌ قربانی اسید‌پاشی از سوی د‌و موتورسوار شد‌ه‌اند‌، شامل مصاد‌یق «بد‌حجابی» نمی‌شوند‌.

گزارش شهروند نشان می دهد غیر از مسئولان پلیس اما د‌ر میان مسئولان د‌ولتی، غیر از شهیند‌خت مولاورد‌ی، معاون امور زنان و خانواد‌ه رئیس‌جمهوری، هنوز کسی د‌رباره این حاد‌ثه واکنشی نشان ند‌اد‌ه است. مولاورد‌ی د‌راین‌باره گفته است: «لازم است تد‌ابیری به منظور مقابله با خشونت علیه زنان اتخاذ شود‌ و این تد‌ابیر باید‌ د‌ر حوزه بازد‌ارند‌گی قانونی و حمایتی باشد‌. د‌ر معاونت امور زنان هم تد‌ابیری را مد‌نظر قرار د‌اد‌ه‌ایم و د‌ر چارچوب لایحه تأمین امنیت زنان به این موضوع پرد‌اخته‌ایم.»

نامه به جای گفتگو

<link type="page"><caption> اعتماد </caption><url href="http://www.etemaad.ir/Released/93-07-27/204.htm" platform="highweb"/></link>در گزارش اصلی خود نوشته: نامه‌های سرگشاده، علنی، بی‌پرده یا هر چیز دیگر. فرقی نمی‌کند اسمش چیست، هرچه هست امروز این نامه‌ها قسمتی از واقعیت فضای سیاسی ایران هستند؛ ابزاری که محتوایش بیشتر اعتراض یا انتقاد است؛ می‌خواهد نامه سرگشاده محمدرضا رحیمی باشد یا صادق زیباکلام یا علی مطهری. حالا هر کسی از چیزی ناراحت باشد ترجیح می‌دهد به جای درگوشی حرف زدن، سخنش را در نامه‌یی فریاد بزند؛ نامه‌یی که شاید قبل از آنکه مخاطب اصلی‌اش آن را بخواند، هزاران نفر از شهروندان در سایت‌ها و فضای مجازی آن را خوانده باشند.

به نوشته این روزنامه: شاید اساس نامه‌نگاری‌ها همین باشد که دیگران هم آن را بخوانند. نامه‌هایی که برخی اختلافات را رسمی می‌کنند و خبر برخی دعواها را عمومی. حالا آنقدر این نامه‌نگاری‌ها در فضای سیاسی ایران جایگاه پیدا کرده که «تریبون‌دار»ها هم جذب آن شوند، مثل خیلی از نمایندگان مجلس. همان‌ها که می‌توانند از تریبون بهارستان خیلی از ناگفته‌ها را بگویند، اما باز هم نامه‌نگاری‌های سرگشاده و علنی را ترجیح می‌دهند.

فضل الله یاری در سرمقاله <link type="page"><caption> ابتکار</caption><url href="http://iranpress.ir/ebtekar/Ebtekar/News.aspx?NID=139255" platform="highweb"/></link> با اشاره به نامه هایی که این روزنامه از سوی علی مطهری به رییس جمهور و دبیر شورای نگهبان، نامه صادق زیباکلام به مطهری و نامه مجمع مدرسین به رییس جمهور نوشته: نویسندگان این نامه ها در نوشته های منتشر شده خود با یادآوری برخی اصول، اتفاقات، وعده ها و خواسته های مطرح شده در فضای عمومی، تلاش کرده اند مخاطبان را وادار به اتخاذ مواضعی جدید یا متفاوت کنند.

به نظر این مقاله نویسندگان نامه های سرگشاده از آن جایی که امیدی به دریافتِ پاسخ از مخاطبِ اصلی نامه ندارند، بیش از آن که اطلاع رسانی و یاد آوری موضوعی به مخاطب را مد نظر داشته باشند، به نظر می‌رسد که قصد اتمام حجت دارند یا هشدار و انذاری به خاطر عدم تغییرِ رویه گیرنده نامه، به سمت او روانه می‌کنند. امری که البته با توجه به عصبیت های سیاسی و فرهنگی چندان هم مورد توجه گیرندگان نامه قرار نمی‌گیرد.

ابتکار نتیجه گیری کرده موضوع دیگری که به نظر می‌رسد مد نظر نویسندگان این نامه هاست و شکلِ انتشارش نیز آن را تائید می‌کند، "به شهادت گرفتن مردم" و یا "جهت ثبت در تاریخ " است اما همه این ها نشان می‌دهد که نه تنها میان ملت یا مسئولان و نخبگان، بلکه در میان خود نخبگان جامعه نیز راه گفتگو بسته است. همه تلاش ها برای یک تعامل دوطرفه "گفتن و شنیدن " به درِ بسته می‌خورد و تا این وضعیت پا برجاست هیچ کس به نامه ها و در خواست هایی که در منظر عموم مطرح می‌شود پاسخی نخواهد داد.

در ستایش آلزایمر

مریم حسینی‌نیا در <link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=77&pageno=20#" platform="highweb"/></link> نوشته: نمی‌دانم چه کسی برای اولین‌بار از معایب آلزایمر گفت؛ چه بدی‌ای دارد این نعمت. واقعاً نعمت است. غیر از این است؟ فکرش را بکنید اگر قرار بود یادمان می‌ماند که در مرداد ماه هواپیمایی در وسط خیابان سقوط کرد. یا اگر یادمان می‌ماند که هر شبِ تیرماه‌مان را با اخبار جنگ به صبح رساندیم. اگر یادمان می‌ماند که روزی بیدار شدیم و فهمیدیم که داعشی شکل گرفته و می‌کشد و تصاویرش را برای ما مخابره می‌کند. اگر یادمان می‌ماند که دولت قبل مثل نقل، بورسیه غیرقانونی بین خواص پخش کرده است.

این روزنامه نگار ادامه داده: اگر یادمان می‌ماند که چند وقتی است همه جا از بحران کم‌آبی صحبت می‌کنند. اگر یادمان می‌ماند که هر ‌سال عده‌ای از آلودگی هوا جان می‌دهند. اگر یادمان می‌ماند که پارازیت‌ها میزان سقط جنین را افزایش داده است. اگر یادمان می‌ماند که چندین ‌سال روغن پالم خوردیم. اگر یادمان می‌ماند که هر روز خبر زورگیری می‌شنویم. اگر یادمان می‌ماند که میزان اسیدپاشی‌ها کاهش که نیافته بلکه روند افزایشی داشته و... چطور دوام می‌آوردیم. چطور می‌توانستیم روزهایمان را شروع کنیم و برای هم متن‌های زیبا بفرستیم که روزت به خوشی.

نویسنده شهروند در نهایت افزوده: می‌بینید ما به آرامی پا در ورطه فراموشی گذاشته‌ایم و از محاسنش استفاده می‌کنیم. اخبار را می‌خوانیم و پیگیری می‌کنیم اما چه دلیلی دارد که به خاطر بسپاریم وقتی امروز یا فردا دوباره همان واقعیت با کمی تغییر در جزییات در اطرافمان رخ می‌دهد و درنهایت هم ‌طوری به پایان می‌رسد.