۲۳ سال و ۲۲ گرند اسلم، از رکوردهای شگفت‌انگیز نادال چه می‌دانیم؟

«در این زندگی هر چیزی یک آغاز و یک پایان دارد.»

شروع این ماجرا ۲۳ سال پیش بود و پایان آن به زودی از راه می‌رسد.

این هفته دور نهایی جام دیویس در شهر مالاگا در اسپانیا برگزار می‌شود. آغاز مسابقات از سه‌شنبه (۲۹ آبان/۱۹ نوامبر) است و اهمیت ویژه این دوره همزمانی آن با پایان دوران بازی یکی از اسطوره‌های تاریخ تنیس است.

بخش ورزشی بی‌بی‌سی در این مطلب نگاهی انداخته به آمار و ارقام دوران حرفه‌ای رافائل نادال، ستاره پرافتخار تنیس اسپانیا.

نادال چه عناوینی برده است؟

از سال ۲۰۰۱ که نادال در ۱۵ سالگی نخستین بازی حرفه‌ای خود را انجام داد، او در ۱۳۰۷ مسابقه حرفه‌ای تنیس ۲هزار و ۵۴۳ ساعت و ۱۵ دقیقه را در زمین بازی گذرانده که حاصل آن ۱۰۸۰ پیروزی است.

اولین قهرمانی نادال سال ۲۰۰۴ در سوپوت، شهری کوچک در لهستان، روی خاک رس بود؛ مقدمه‌ای برای درخشش در فصل بعد از آن.

سال ۲۰۰۵ نادال توانست به جمع ۱۰ تنیس‌باز برتر جهان راه پیدا کند و ۹۱۲ هفته متوالی هم از این جمع خارج نشد.

نادال در ۹۱ تورنمنت حرفه‌ای تنیس قهرمان شده که شامل ۲۲ گرند اسلم (۱۴ اوپن فرانسه، ۴ اوپن آمریکا، ۲ ویمبلدون و ۲ اوپن استرالیا) است.

نادال مدت زیادی برای قهرمانی در اوپن آمریکا انتظار کشید، ولی سال ۲۰۱۰ که جام قهرمانی آن را بالای سر برد، جوان‌ترین مردی شد که در دوران تنیس مدرن (از سال ۱۹۶۸ که مسابقات به صورت اوپن برگزار می‌شود) قهرمان هر چهار گرند اسلم شده است.

او که تا آن زمان قهرمانی در انفرادی المپیک را در پکن ۲۰۰۸ بدست آورده بود، با قهرمانی در نیویورک عنوان «گلدن اسلم» (قهرمانی در تمام گرند اسلم‌ها و انفرادی المپیک) را هم کسب کرد.

عنوان اخیر را فقط چهار نفر دیگر در تاریخ تنیس جهان بدست آورده‌اند: اشتفی گراف، آندره آغاسی، سرینا ویلیامز و نواک جوکوویچ.

در کنار قهرمانی در مسابقات انفرادی، نادال در مسابقات تیمی هم بازیکن کم افتخاری نیست و همراه با اسپانیا چهار بار قهرمان جام دیویس شده است.

پس از نخستین باخت در جام دیویس ۲۰۰۴، نادال در ۲۹ مسابقه متوالی این تورنمنت شکست‌ناپذیر باقی مانده است، در حالی که رکورد ادامه‌دار ۳۲ پیروزی متوالی او در مسابقات انفرادی و دو نفره جام دیویس، بهترین رکورد این بازی‌هاست.

در مورد نادال اما در اغلب موارد این سئوال مطرح است که او می‌توانست چند جام بیشتر ببرد؟ ستاره اسپانیایی ۱۵ گرند اسلم را به دلیل مصدومیت یا بیماری از دست داد. در حالی که این عدد برای راجر فدرر شش مورد است و نواک جوکوویچ فقط یک بار در ۷۹ گرند اسلم قبلی به دلیل آسیب‌دیدگی غایب بود.

جایگاه نادال میان «سه بزرگ» کجاست؟

فدرر و نادال که به دلیل سابقه طولانی رقابتشان در دنیای تنیس به «فدال» معروفند، در طول ۱۵ سال رقابت ۴۰ بار مقابل یکدیگر ایستاده‌اند.

نادال ۱۷ ساله برنده اولین مصاف این دو نفر در سال ۲۰۰۴ بود، در حالی که فدرر ۳۷ ساله آخرین بازی را در ویمبلدون ۲۰۱۹ برد.

رقابت طولانی این دو اسطوره در طول سال‌ها با رفاقت و احترام متقابل نیز همراه شد و همین طور شیوه بازی کاملا متفاوت این دو ورزشکار.

نادال چپ دست با آن فورهندهای مخوف و فریادهای از ته دل هنگام بردن امتیازها، سال ۲۰۰۸ به ۵ قهرمانی پیاپی فدرر در ویمبلدون پایان داد؛ مسابقه‌ای که به اعتقاد بسیاری بزرگ‌ترین بازی تاریخ تنیس است.

فدرر که به دلیل بازی نرم و بک‌هندهای یک دست ظریف و خونسردی فوق‌العاده‌اش در زمین تنیس معروف بود، نتوانست در گرند اسلم مورد علاقه نادال کاری صورت دهد و هر شش مسابقه آنان در رولان گاروس با پیروزی نادال تمام شد.

در حالی که فدرر بازنشسته شده و نادال هم در آستانه آن قرار دارد، جوکوویچ تنها عضو «سه بزرگ تنیس» است که به کارش ادامه می‌دهد.

با قهرمانی در انفرادی المپیک پاریس در تابستان گذشته، جوکوویچ حالا جام تمام تورنمنت‌‌هایی که نادال در آنها قهرمان شده را بالای سر برده است و البته کمی هم بیشتر.

جوکوویچ دو بار بیشتر از نادال قهرمان گرند اسلم‌ها شده است و کماکان به دنبال قهرمانی بیست و پنجم در این مسابقات است تا بالاتر از مارگارت کورت به تنهایی عنوان پرافتخارترین تنیس‌باز تاریخ را تصاحب کند.

در مسابقات رو در رو گرچه جوکوویچ ۲۹-۳۱ از حریف اسپانیایی پیش است، ولی در گرند اسلم‌ها این عدد ۴-۵ به نفع نادال است.

نادال چقدر روی خاک رس خوب بود؟

هیچ تنیس‌بازی در تاریخ تنیس روی یک زمین خاص به اندازه نادال روی خاک رس موفق نبوده است و هیچکس در هیچ تورنمنتی اقتداری مشابه او در رولان گاروس نداشته است.

در مجموع فقط سه بازیکن موفق شده‌اند نادال را در اوپن فرانسه شکست دهند: رابین سودرلینگ (۲۰۰۹)، جوکوویچ (۲۰۱۵ و ۲۰۲۱) و الکساندر زورف (۲۰۲۴).

«پادشاه رس» طی ۱۹ حضور در رولان گاروس ۱۴ بار قهرمان شد و از ۱۱۶ مسابقه ۱۱۲ پیروزی بدست آورد، در حالی که فقط سه بار مسابقاتش به ست پنجم کشیده شد.

در ادامه داستان حکومت نادال بر پاریس باید بدانیم که او در سال‌های ۲۰۰۸، ۲۰۱۰، ۲۰۱۷ و ۲۰۲۰ در حالی قهرمان شد که حتی یک ست هم به حریفان نباخت.

او همچنین هرگز یک فینال پنج ستی را در این مسابقات تجربه نکرده است.

در ضمن قبل از باخت به زورف در ماه مه، نادال هیچگاه دو مسابقه پیاپی روی خاک رس را نباخته بود. بین سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ او به رکورد حیرت‌انگیز ۸۱ پیروزی پیاپی روی خاک رس رسید.

نادال چه عناوینی را نبرده است؟

نادال با یک حسرت بزرگ در کارنامه پرافتخارش بازنشسته می‌شود: تورنمنت آخر فصل تنیس.

با این که او ۱۱ بار در این مسابقات که آخر هر فصل بین هشت مرد برتر جهان برگزار می‌شود، راه یافت، هرگز نتوانست قهرمان آن شود. او در ۳۹ مسابقه ۲۱ بار برنده شده است.

نادال دو بار در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۳ به فینال رسید اما به ترتیب به فدرر و جوکوویچ باخت. در این میان البته نباید فراموش کرد که این مسابقه در دوران نادال هرگز روی خاک رس برگزار نشد و او نتوانست در زمین مورد علاقه‌اش برای کسب این عنوان تلاش کند.

جوکوویچ با هفت قهرمانی پرافتخارترین بازیکن این تورنمنت است و فدرر با شش قهرمانی در رتبه بعدی قرار دارد.

نادال همچنین از نظر قهرمانی در مسترزهای ۱۰۰۰ امتیازی (مهم‌ترین مسابقات تنیس پس از گرند‌ اسلم‌ها) پس از جوکوویچ قرار می‌گیرد.

او ۳۶ بار قهرمان این مسابقات شده بدون این که تجربه قهرمانی در میامی و پاریس را داشته باشد، در حالی که جوکوویچ در هر ۹ مسترز ۱۰۰۰ امتیازی دست‌کم دو بار قهرمان شده است.

جایگاه نادال در تاریخ تنیس کجاست؟

بسیاری می‌گویند که نادال می‌توانست بیشتر از ۲۲ گرند اسلم ببرد، اگر با جوکوویچ (۲۴) و فدرر (۲۰) هم‌دوره نبود و برعکس.

جوکوویچ و نادال همراه با پیت سمپراس، ایوان لندل و جیمی کانرز بیشتر از نادال (۲۰۹ هفته) در صدر جدول رده‌بندی جهانی تنیس باقی ماندند.

در حالی که نادال بدون هیچ شک و شبهه‌ای بهترین تنیس‌باز تاریخ روی خاک رس است، او در رتبه پنجم رکورد بیشترین تعداد قهرمانی در تورنمنت‌های حرفه‌ای تنیس (درست پشت سر جوکوویچ) قرار می‌گیرد.