نادال، «پسری که آرزوی هر مادری» است

یکی از نقل قول‌های مورد علاقه‌ام از رافائل نادال در اوپن فرانسه ۲۰۱۴ گفته شد: «به نظرم نسل ما الان در حال خروج است. ما مدتی طولانی اینجا بودیم. یک نسل خارج می‌شود و دیگران جای ما را می‌گیرند. این اتفاق یک شبه نمی‌افتد اما رخ خواهد داد.»

نادال این حرف‌ها را ۱۰ سال قبل زد. او پس از آن در ۹ گرند اسلم و ۴ جام دیویس قهرمان شد و پنج بار دیگر در رتبه نخست رده‌بندی جهانی قرار گرفت.

آماری که برای آن نسل طلایی دستاوردی عادی محسوب می‌شد.

سرینا ویلیامز تقریبا تا ۴۱ سالگی بازی کرد. راجر فدرر یک ماه به تولد ۴۰ سالگی‌اش در ویمبلدون حاضر شد. اندی ماری برخلاف تمام پیش‌بینی‌های پزشکی تا ۳۷ سالگی مبارزه کرد و نواک جوکوویچ هم که هنوز بازی می‌کند.

نادال در دوره‌ای ۱۸ ساله ۶۰ بار با جوکوویچ بازی کرد، اما رقابتش با فدرر بود که نبض تپنده دوران حرفه‌ای او شد.

این دو اغلب در حالی که دستمال مخصوص تنیس را به سرشان بسته بودند، وارد زمین می‌شدند، اما این تنها مورد مشابه بینشان بود.

نادال تی‌شرت بدون آستین و شورت ورزشی بلند انتخاب می‌کرد و فدرر ژاکتی پشمی که حروف اول اسم و فامیلش روی آن نوشته شده بود.

پس از این که سکه شیر یا خط انداخته می‌شد، نادال با حرکتی زیگزاگی به طرف خط انتهایی زمین جست‌و‌خیز می‌کرد و فدرر به‌آرامی به سوی دیگر گام برمی‌داشت.

ظرافت بازی و خساست فدرر در تحرک موجب می‌شد بازی تهاجمی‌اش چندان به چشم نیاید. اما اگر قرار بود موتور نادال را در زمین تنیس ببینید، می‌شد پیستون‌هایی را که کار می‌کنند و جرقه‌هایی را که به پرواز در می‌آیند تصور کرد.

قدرت بدنی‌اش هنگام بازی نفس‌گیر بود و چرخشی که به توپ می‌داد ترسناک. فورهندهای موزی‌شکلی که به کنار خط می‌زد، جمعیت را به وجد می‌آورد.

نادال ۲۴ مسابقه‌اش از ۴۰ دیدار با فدرر را با پیروزی پشت سر گذاشت، از جمله اولین دیدارشان در اوپن میامی ۲۰۰۴.

اما در میان تمام آنها دو مسابقه داستانی جدا داشت.

فینال ویمبلدون ۲۰۰۸ یکی از جذاب‌ترین دوئل‌های تاریخ ورزش محسوب می‌شود. نادال که به علت هیجان نتوانسته بود قبل از فینال درست‌و‌حسابی بخوابد، تا نزدیکی صبح فیلم می‌دید. اما عصر همان روز، در حالی که هوا تقریبا تاریک شده بود، با پیروزی ۷-۹ در آخرین ست مسابقه، مانع ششمین قهرمانی پیاپی فدرر در ویمبلدون شد.

۹ سال بعد فدرر احتمالا بزرگ‌ترین بازگشت حرفه‌ایش را تجربه کرد. در حالی که در ست پنجم ۱-۳ از نادال عقب بود به بازی برگشت و در ۳۵ سالگی قهرمان اوپن استرالیا شد؛ این نخستین مسابقه رسمی فدرر در شش ماه اخیر بود.

نادال در بازی خداحافظی فدرر هم حاضر بود. در حالی که دست هم را گرفته بودند در لیور کاپ ۲۰۲۲ به پهنای صورتشان اشک می‌ریختند.

علاقه آنها به یکدیگر در زمین مسابقه هم مشهود بود اما زمانی که برای یک مسابقه خیریه در سال ۲۰۱۰ به سوئیس رفته بودند، آشکارا به چشم آمد.

فدرر پرسید: «می‌دونی قراره چه هدیه کریسمسی برایم بگیری، رافا؟»

از اینجا بود که خنده این دو نفر بند نیامد. فقط پس از چندین بار تکرار بود که سرانجام نادال توانست بگوید که اکتبر آینده برای بازی راهی زوریخ خواهد شد.

وقتی حرف نادال زده می‌شود، پای فدرر هم وسط می‌آید و همین طور رولان گاروس.

نادال ۱۴ بار قهرمان این گرند اسلم شد و حالا یک مجسمه فولادی ۳ متری هم به افتخارش در مجموعه رولان گاروس پاریس نصب کرده‌اند.

نادال در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی در سال ۲۰۱۵ از سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ به عنوان قهرمانی‌های مورد علاقه‌اش نام برد: «۲۰۰۶ برایم خاص بود چون که در پایان سال یک مصدومیت خیلی مهم (یک بیماری مادرزادی بسیار نادر در پای چپ) داشتم و دکترها مطمئن نبودند که اصلا بار دیگر بتوانم در بالاترین سطح حرفه‌ای رقابت کنم. سال ۲۰۱۰ هم طبیعتا به علت شکست سال ۲۰۰۹ برایم خیلی خاص بود.»

شکست مقابل رابین سودرلینگ سوئدی در دور چهارم اوپن فرانسه، نخستین باخت نادال در این مسابقات بود. این لحظه‌ای خیرکننده و در عین حال غافلگیرکننده در جهان بود؛ لحظه‌ای که بازیکنان بسیار کمی تجربه‌اش کرده‌اند.

نادالی که من در مصاحبه‌های مطبوعاتی و محوطه بازیکنان دیدم، همواره فردی بسیار باشخصیت بود. اگر مصاحبه با دوربین بود، او با تمام اعضای گروه دست می‌داد و همیشه در برابر افرادی که گفته‌هایش را به‌سرعت می‌نوشتند، حوصله داشت.

دل ما برای حالت چهره متعجب و ابروی چپی که هنگام سئوالات بالا می‌رفت، تنگ خواهد شد. احتمالا کسی کند شدن روند بازی را دوست ندارد اما من از همین حالا به کارهای روتینی که رافا هنگام سرویس می‌کرد، حالت نوستالژیکی پیدا کرده‌ام.

سرویس‌هایی که با بالا کشیدن شورتش، بالا کشیدن دو آستین پیراهن، فشردن بینی و کنار زدن موهای عرق کرده بالای گوش‌هایش همراه بود.

همین طور دو بطری آبی که وقتی از هر کدام یک قلپ می‌خورد، با دقتی میلی‌متری در جای قبلی خود قرار می‌گرفتند.

من هنوز راجع به زانوهای نادال صحبت نکردم. او اغلب می‌گفت که دوست دارد در زمین‌های سخت (هارد کورت) بازی کند، اما بدنش چندان با او همراهی نمی‌کرد.

نادال در تورنمنت ایندین ولز ۲۰۱۹ گفت: «شاید باید بهای این را در ۴۵ سالگی بدهیم. دیدن اسطوره‌هایی که در کنار زمین به‌سختی راه می‌روند، سخت است.»

اما سویه مثبت ماجرا قهرمانی در ۲۲ گرند اسلم، مدال طلای انفرادی و دو نفره المپیک، چهار قهرمانی در جام دیویس، و ۲۰۹ هفته در صدر جدول رده‌بندی جهانی است که دستاوردی خاص به شمار می‌رود.

فلیسینانو لوپز، تنیس‌باز هموطن نادال، در مستند سال ۲۰۱۵ بی‌بی‌سی گفت: «به نظرم رافا چیزی فراتر از یک بازیکن بزرگ تنیس خواهد شد. در جامعه اسپانیا همه عاشق او به عنوان انسان هستند.»

«نحوه رفتار نادال در زمین (مبارزه تا آخرین نفس) موجب ارتباط گرفتن او با مردم می‌شود. رافا پسری است که هر مادری عاشق داشتنش است.»