عصری تازه در رئال مادرید؛ آلونسو جانشین آنچلوتی افسانه‌ای می‌شود

قرار بود راز باشد، اما عملاً تمام دنیای فوتبال از آن با خبر بودند: ژابی آلونسو سرانجام به بازیکنان بایر لورکوزن اعلام کرد که در پایان فصل از این باشگاه آلمانی جدا خواهد شد.

او به‌ زودی و پس از تأیید رسمی جدایی کارلو آنچلوتی، که دومین دوره حضورش در رئال مادرید، پایانی شاید تلخ‌ و البته اجتناب‌ناپذیر داشت، به‌عنوان سرمربی جدید رئال مادرید معرفی خواهد شد.

سرانجام، انتقالی که مدت‌ها انتظارش می‌رفت در حال رخ دادن است و اسطوره ایتالیایی از رئال مادرید جدا خواهد شد تا هدایت تیم ملی برزیل را بر عهده بگیرد. شاگرد سابقش آلونسو هم به برنابئو باز می‌گردد تا جانشین او شود.

این انتقال قدرت در نوع خود بسیار نمادین است. چرا که پرافتخارترین سرمربی تاریخ باشگاه جای خود را به ستاره‌ای نوظهور در دنیای مربی‌گری می‌دهد، نشانه‌ای از پایان یک عصر و آغاز عصری جدید و هیجان‌انگیز در این باشگاه.

این جابجایی با همکاری بایر لورکوزن ممکن شد. باشگاهی که اخلاقاً به توافق خود با آلونسو متعهد باقی ماند و مانع رفتن او نشد. طبق این توافق، لورکوزن متعهد شده بود در صورتی که آلونسو پیشنهاد بزرگی دریافت کند، سد راه او نشود.

وظیفه‌ای سنگین پیش روی آلونسو در رئال مادرید

رئال مادرید حالا آماده آینده‌ای جدید با هدایت هافبک سابقش می‌شود. از نظر فلورنتینو پرس، رئیس باشگاه، آلونسو بهترین گزینه برای نیازهای آینده تیم است.

آلونسو پارسال، لورکوزن را بدون شکست قهرمان بوندس‌لیگا کرد. او همچنین توانست در نخستین فصل کامل مربی‌گری‌اش، جام حذفی آلمان را با این تیم به‌دست آورد.

این موفقیت اعتبارش را به‌طور چشمگیری افزایش داد و مسئولان رئال را به این نتیجه رساند که هوش تاکتیکی و البته هوش هیجانی لازم برای مدیریت این تغییر نسل را دارد.

اما مأموریتی که او در رئال پیش رو دارد، بسیار بزرگ‌تر است و باید تیمی در حال گذار را تحویل بگیرد.

وینیسیوس جونیور در آستانه تمدید قرارداد بلندمدت است و باید بین حضور او و کیلیان امباپه تعادل برقرار شود. آلونسو همچنین باید بازیکنان جوانی چون اندریک و آردا گولر را وارد ترکیب کند و ستاره‌های نسل گذشته را کنار بگذارد.

در کنار تمام این تغییرات، همه از او توقع جام دارند و انتظار دارند تا به سرعت نتیجه بگیرد. علاوه بر آن، باید با دخالت‌های هیئت‌ مدیره‌، هواداران کم صبر و رسانه‌هایی که از روز اول او را زیر ذره‌بین می‌برند، کنار بیاید.

آلونسو از نظر تاکتیکی بسیار توانمند است، اما در مادرید، صرف داشتن استعداد، تضمینی برای موفقیت و بقا نیست.

با شکست رئال مقابل بارسلونا در یکشنبه، امید این تیم به قهرمانی در لالیگا از بین رفت و فصل برای آنها و آنچلوتی بدون جام به پایان خواهد رسید. در حالی که فصل گذشته هم فاتح لالیگا و هم لیگ قهرمانان اروپا شده بودند.

احتمالاً خداحافظی‌ها از هم‌اکنون آغاز شده‌اند.

پیش از خداحافظی و ترک رئال، هواداران فرصت خواهند داشت تا یک بار دیگر برای او کف بزنند و بدرقه‌ای شایسته و درخور برای سرمربی‌ای ترتیب دهند که سهم زیادی در موفقیت‌های باشگاه داشته است.

او با پانزده جام در دو دوره متفاوت، بیش از هر مربی دیگری در تاریخ باشگاه توانست به موفقیت برسد و با یک انقلاب آرام در این تیم ثبات ایجاد کند.

آنچلوتی در زمانی که باشگاه در آستانه بحران بود، با آرامش و وقار خود توانست نظم را به تیم بازگرداند. او با سبک خاص خود و بدون فریاد پیروز می‌شد.

اکنون که او آماده رفتن به برزیل است، رئال هم خود را آماده شروعی تازه با آلونسو می‌کند.

افزایش اختلافات و تداوم تنش‌ها

در سال ۲۰۲۱، با استعفای غیرمنتظره زین‌الدین زیدان، کارلو آنچلوتی به رئال مادرید بازگشت؛ در شرایطی که باشگاه دچار نوعی سردرگمی و بی‌ثباتی بود.

بازسازی ورزشگاه هنوز به پایان نرسیده بود، ترکیب تیم نفرات کافی نداشت و مسیر روشنی برای آینده دیده نمی‌شد. اما آنچلوتی با خود آرامش، شفافیت و اعتبار آورد و همین آغازگر تغییراتی چشمگیر شد.

در نخستین فصل بازگشت آنچلوتی، بازیکنان کلیدی مانند سرخیو راموس و رافائل واران از رئال جدا شده بودند، اما او موفق شد سه‌گانه،‌ قهرمانی لالیگا، لیگ قهرمانان اروپا و سوپرجام اسپانیا، را کسب کند. دستاوردی که با توجه به محدودیت‌های ساختاری تیم در آن زمان، کمتر کسی انتظارش را داشت.

با وجود ناتوانی در پوشش نقاط ضعف ترکیب، که به‌ دلیل محدودیت‌های مالی ناشی از پروژه بازسازی ورزشگاه بود، رئال توانست با تعامل با بازیکنان، عمل‌گرایی تاکتیکی و درخشش ستاره‌هایش، به موفقیت برسد.

اما این موفقیت‌ها به نوعی بذر مشکلات آینده را کاشتند. چرا که ترکیب تیم به‌طور جدی تقویت نشد و نتوانستند بازیکنانی چون تونی کروس را جایگزین کنند.

با آمدن امباپه از پاری‌سن‌ژرمن در تابستان گذشته، پرس انتظار داشت تیم گامی بلندتر بردارد. با این حال، نشانه‌های شکاف و ناهماهنگی از پیش نمایان بودند، نه‌ فقط در ساختار تاکتیکی تیم، بلکه حتی در فضای داخلی رختکن.

پشت درهای بسته، اختلاف‌ نظرهایی در مورد آمادگی بدنی و مسائل انضباطی شکل گرفت و فلورنتینو پرس که همواره حضوری پررنگ در امور باشگاه دارد، نارضایتی خود را به‌طور علنی‌ ابراز کرد.

مدیران تیم به شدت از عملکرد دفاعی ضعیف ستاره‌های تیم انتقاد کردند و حتی با وجود جلساتی بین آنچلوتی و بازیکنان برای رفع مشکلات، این نارضایتی ادامه یافت.

بسیاری برخورد آنچلوتی با ستارگان جوان تیم، از جمله استفاده محتاطانه از آردا گولر را زیر سؤال بردند و نسبت به پیشرفت اندریک، مهاجم برزیلی در چارچوب سبک مربی‌گری او ابراز تردید کردند.

اگرچه این تنش‌ها هرگز به نقطه انفجار نرسیدند، اما به‌ تدریج وضعیتی پایدار و نگران‌کننده پیدا کردند.

در اکتبر گذشته، مدیران باشگاه احساس کردند که آنچلوتی راه‌حل مؤثری برای مشکلات و ایده‌ای برای تغییر مسیر باشگاه ندارد.

یکی از دشوارترین رختکن‌ها

در زمین، تیم هماهنگی خود را از دست داده بود. رختکنی که زمانی با هدایت آرام و باثبات آنچلوتی بسیار متحد بود، از هم‌ پاشیده بود.

برخی از بازیکنان کلیدی به حرف‌های او گوش نمی‌دادند و بعضی‌ هم از سبک مدیریت غیرمستقیم او خسته شده بودند.

شاید نگران‌کننده‌ترین عامل، رقابت پنهان وینیسیوس و امباپه بود. چرا که هر دو می‌خواستند چهره اول تیم باشند. امباپه ترجیح می‌داد نقش محوری در خط حمله داشته باشد، اما وینیسیوس باور داشت او شایسته نقش اول تیم است.

اگرچه هیچ درگیری آشکاری بین آنها رخ نداد، اما در زمین بازی، تعامل چندانی نداشتند و این تنش برای کادر فنی و سایر بازیکنان کاملاً محسوس بود.

آنچلوتی که معمولاً استاد مدیریت چنین شرایطی است، این بار دچار مشکل شد و در خلوت اعتراف کرد که این یکی از سخت‌ترین رختکن‌هایی است که تاکنون مدیریت کرده است.

در برخی کنفرانس‌های مطبوعاتی پیش از بازی‌ها، بسیار کوتاه و عصبی صحبت می‌کرد، چرا که احساس می‌کرد باشگاه حمایت لازم را از او نمی‌کند.

او در ژانویه خواستار جذب کایل واکر برای پر کردن جای خالی کارواخال و میلیتائو شد، اما درخواستش رد شد.

او در ظاهر محترمانه رفتار می‌کرد و مکرراً می‌گفت: «تا زمانی که باشگاه بخواهد، در رئال می‌مانم.» این جمله شاید برای هواداران، نشانه وفاداری بود، اما برای پرس، به‌منزله اعمال فشار تلقی می‌شد.

اکنون که فصل رو به پایان است، به نظر می‌رسد تیم ملی برزیل مقصد بعدی آنچلوتی باشد. مذاکرات با فدراسیون فوتبال برزیل جدی‌تر شده‌اند و جلساتی در لندن و مادرید بین آنها برگزار شده‌ است.

برزیل که در راه سخت مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ قرار دارد، امیدوار بود فوراً با آنچلوتی قرارداد ببندد. اما او همه چیز را به پایان فصل موکول کرده بود.

از نظر مالی هم مسائلی است که باید حل شوند. قرارداد آنچلوتی با رئال تا ۲۰۲۶ اعتبار دارد، اما رئال تمایلی به پرداخت کامل تعهداتش ندارد. چرا که آنچلوتی تمایل خود را برای جدایی نشان داده است.

آنچلوتی خواهان آن است که باشگاه بگوید که تصمیم جدایی از سوی آن‌ها گرفته شده و بنابراین او باید مبلغی به‌عنوان حق فسخ دریافت کند.

اکنون برنامه باشگاه روشن است. با پایان این فصل لالیگا و در صورت حل مسائل مالی، فرد دیگری (شاید سانتیاگو سولاری که یکی از تصمیم‌گیرندگان باشگاه و بازیکن سابق تیم است) هدایت رئال را در جام جهانی باشگاه‌ها بر عهده خواهد گرفت.

باشگاه و آنچلوتی هرکدام مسیر تازه‌ای را آغاز خواهند کرد؛ جدایی آنها این بار، در صورت هموار بودن شرایط، می‌تواند با آرامش و درخور شأن دو طرف انجام شود.

یکی از داستان‌های فرعی جالب در این میان، آینده داویده آنچلوتی، دستیار کارلو است. آنچلوتی جوان در کنار پدرش در پاری‌سن‌ژرمن، بایرن مونیخ، ناپولی، اورتون و حالا رئال، اعتبار زیادی به‌دست آورده است.

اما اکنون، با افزایش اعتبار و علاقه باشگاه‌های بزرگ اروپایی، زمان آن فرا رسیده تا مسیر مستقل خود را آغاز کند.

سرمربی‌گری همواره از آرزوهای داویده بوده است. تصمیم‌گیری در این‌باره، مانند دیگر تصمیم‌های کلیدی مرتبط با نیمکت رئال، هنوز قطعی نشده اما اتخاذ آن در آینده‌ای نزدیک بسیار محتمل است.