سونامی استارمر و عزم رای‌دهندگان برای بیرون راندن محافظه‌کاران از قدرت

این یک پیروزی چشمگیر برای حزب کارگر است.

چشمگیر با توجه به مسیری که از ناکامی ‌تا امروز پیموده‌ است.

انتخابات سال ۲۰۱۹ برای حزب کارگر بدترین نتیجه از سال ۱۹۳۵ به بعد را در پی داشت.

اما با هر معیاری در هر زمان و در هر زمینه‌ای، شرایط کنونی بسیار دیدنی است زیرا چالشی که آنها برای برنده شدن حتی با یک اکثریت کوچک با آن مواجه بودند به بزرگی هیمالیا بود.

به قول یکی از رقبای آنها که شوکه شده بود: این «سونامی ‌استارمر» بوده است.

داستان این انتخابات داستان رای‌دهندگانی است که بیرحمانه برای بیرون راندن محافظه‌کاران عزم خود را جزم کردند.

در بسیاری از حوزه‌ها این تصمیم به معنی انتخاب نامزد حزب کارگر بود. در بخش بزرگ دیگری، این به معنی انتخاب نامزد لیبرال دموکرات بود. و آرای زیادی هم برای حزب اصلاحات بریتانیا به صندوق‌ها ریخته شد.

حالا سر کی‌یر استارمر نخست وزیر است و با اکثریت عظیم کرسی‌ها در خیابان داونینگ مستقر شده است.

لحن او در خارج از شماره ۱۰، بزرگوارانه و ملایم بود. سر کی‌یر بر لزوم بازگرداندن آنچه به عنوان ثبات و مدنیت می‌داند به عرضه سیاست تاکید می‌کند.

با وجود پیروزی عظیم حزب از لحاظ تعداد کرسی‌های پارلمانی، به نظر می‌رسد که از لحاظ تعداد آرایی که به صندوق‌ها ریخته شده، سهم حزب کارگر به همان اندازه بزرگ نبوده است. بنابراین معقول است که نخست وزیر به طور تلویحی به‌این واقعیت اذعان کرد.

و نه فقط به‌این دلیل که برنده شدن با اکثریت عظیم می‌تواند انتظاراتی را ایجاد کند که ممکن است برآورده کردن آنها دشوار باشد.

به یاد داشته باشید که نخست وزیر استارمر، و به زودی وزیر خزانه‌داری ریچل ریوز، و دولت جدید با تمام مشکلات قدیمی ‌که باعث دردسرهای زیادی برای سلف آنها بوده است روبرو خواهند شد: هزینه بالای زندگی، مسایل مالی دولت، بار مالیاتی، که یک بار خطرناک است. و شرایط جهان - و هیچ اکثریتی، هرچند بزرگ، نمی‌تواند صورت این مسایل را پاک کند.

این شب هزار داستان بود.

سیاست در قلب خود موضوع انسان‌ها و احساسات آنها است: موفقیت، شکست، شادی، اندوه، پشیمانی.

گرانت شاپس، وزیر دفاع، یکی از قربانیان سرشناس این ماجرای شبانه بود.

مسلماً تواناترین رابط دولت با مردم در حال خروج از صحنه است و صدایش در حین ایراد سخنرانی قبول شکست گرفته است.

جرمی‌هانت کرسی خود را در ساری حفظ کرد و صدایش در حین صحبت کردن خشدار بود.

این شبی بود که موسیقی متن آن با کالبدشکافی حزب محافظه کار آغاز شد: از رابرت باکلند و آقای شاپس گرفته تا پنی موردانت و دیگران.

چیزهای بیشتری در آینده بروز خواهد کرد.

اما به یاد داشته باشید، برخلاف سیرک دراماتیک محافظه‌کاران در سال‌های اخیر، کار آنها نمایش در حاشیه نمایش اصلی خواهد بود – پیکار در مقام حزب مخالف به جای حزب دولت.

البته حزب همچنان اهمیت خواهد داشت زیرا میلیون‌ها نفر می‌خواهند اطمینان حاصل کنند که دولت جدید با اکثریت بزرگ خود به درستی زیر نظر حزب مخالف قرار خواهد داشت و باید پاسخگو باشد و از حزب محافظه‌کار می‌خواهند که این نقش خود را خوب ایفا کند.

تصویر بزرگتر این است: این چهارمین نخست‌وزیر ما در کمتر از دو سال است.

تندباد سیاست بریتانیا همچنان ادامه دارد.

ما در دنیایی با نوسانات بی‌سابقه در نظر رای‌دهندگان زندگی می‌کنیم - افراد بیشتری در مکان‌های بیشتری تمایل دارند بیشتر و سریع‌تر از همیشه نظر خود را درباره سیاست تغییر دهند.

و این دوباره اتفاق افتاده است.