Wanaume wa Kihindi waliopiga picha za maiti

Onyo: Simulizi hii ina picha na maelezo ya maiti

Ravindran alikuwa na umri wa miaka 14 wakati baba yake Srinivasan, ambaye aliendesha studio ya upigaji picha, alipomtuma kwenda kufanya kazi.

"Kazi yangu ilikuwa kuweka maiti kwenye kiti na kuifanya ikae wima," anasema Ravindran kuhusu siku yake ya kwanza kazini mnamo 1972.

"Ilinibidi kuinua kope zake ili mpiga picha aweze kupiga picha."

Richard Kennedy alikuwa na umri wa miaka tisa tu alipokutana na uzoefu huo. Aliombwa kushikilia kitambaa cheupe kama sehemu ya nyuma ya kiti ambacho maiti ilikuwa imeketi.

"Niliogopa na kutetemeka. Usiku huo, sikuweza kulala hata kidogo," aliambia BBC. "Usiku, mara kwa mara nilikuwa na ndoto mbaya ambapo niliona mtu aliyefariki. Ilikuwa ya kutisha."

Wanaume wote wawili wakawa wapiga picha kwa sababu baba zao walikuwa na studio za kupiga picha. Kati yao, wamepiga picha za zaidi ya watu 1,000 waliofariki.

Wao ni miongoni mwa idadi inayopungua ya wapiga picha ambao hapo awali walikuwa wataalam wa kupiga picha za watu waliofariki katika jimbo la kusini mwa India la Tamil Nadu.

Hadi miongo michache iliyopita, jamii zake nyingi ziliamini kuwa kupigwa picha kungefupisha maisha yako - kwa hivyo watu wengi walipigwa picha zao za kwanza baada tu ya kufariki dunia.

Wanaume hao wawili walizungumza na BBC kuhusu kazi yao isiyo ya kawaida, ambayo ilikuwa kazi yenye malipo mazuri katika miaka ya 1970 na 1980.

Ravindran, ambaye anatumia jina moja tu, anasema kuwa akiwa kijana aliona kazi hiyo kuwa isiyopendeza - lakini alitaka kuacha shule na hiki kilikuwa kisingizio kizuri.

"Baada ya miezi michache ya mafunzo, nilienda peke yangu kupiga picha za watu waliokufa," alisema.

Hatua kwa hatua aliendeleza mbinu zake mwenyewe - kama vile kuegemeza kichwa cha maiti kwenye mto, kurekebisha nguo ikiwa inahitajika na kubadilisha mandhari ya nyuma.

"Nilipambana na uwoga wangu na nikaanza kuipenda kazi yangu. Niliifanya maiti kuonekana vizuri na halisi kupitia picha."

Richard Kennedy angeandamana na babake kufanya kazi katika vilima vya Yercaud, karibu kilomita 350 (kama maili 217) magharibi mwa mji mkuu wa Tamil Nadu, Chennai.

Uzoefu wake mgumu zaidi ulihusisha kupiga picha mtoto mchanga aliyefariki.

''Wazazi walichanganyikiwa. Mama alikuwa akilia bila kufarijiwa."

Lakini baada ya kufika na kamera yake, mama alimuogesha na kumvisha mtoto gauni jipya na kujipodoa.

"Mtoto alionekana kama mwanasesere," anakumbuka. “Mama alimweka mtoto mapajani na mimi nikapiga picha, ilionekana mtoto amelala.

"Ilikuwa yenye hisia sana."

Pia walipiga picha za sherehe zingine kama kuosha mwili na kuupamba kwa maua. Ingawa familia zingine zilifurahiya picha moja au mbili, zingine zilihitaji zaidi.

"Hata nilienda kwenye eneo la kuzikia na kupiga picha wakati mwili ulipokuwa ukiwekwa kaburini," anakumbuka Ravindran.

Walifanya kazi kwa makataa mafupi, wakati mwingine wakitengeneza na kutoa picha mara moja ikiwa familia zenye huzuni ziliomba picha iliyoandaliwa ya wafu kwa matambiko ya maombolezo siku iliyofuata.

Ravindran na Richard wote walitumia kamera zisizo za kisasa ambazo zilichukua picha nyeusi na nyeupe.

Wateja wao wengi wao walikuwa Wahindu na Wakristo. Baadhi yao bado wanahifadhi picha za jamaa zao waliokufa kwenye vyumba vyao vya maombi.

Richard pia alifanya kazi katika idara ya polisi, ambapo alichukua picha za vifo visivyo vya asili - waathiriwa wa uhalifu, kujiua na ajali za barabarani - ambapo miili iliharibiwa vibaya.

"Ilikuwa inasumbua sana. Wakati mwingine sikuweza kula au kulala."

Picha zake zilitumika kama ushahidi mahakamani na kusaidia familia kupata fidia.

Wapiga picha hao wanaweza kutoza ada yao ya kawaida maradufu kupiga picha za maiti na pia kupata vidokezo kutoka kwa jamaa zao. Lakini kulikuwa na unyanyapaa mkubwa unaohusishwa na kazi yao ya kutisha.

"Watu wengi walisita kuniajiri kwa kazi nyingine yoyote," Richard anasema.

Familia ya Kihindu ya Ravindran huchukulia maeneo yanayohusiana na kifo kuwa najisi, kwa hivyo ilimbidi afanyiwe utakaso wa lazima kabla ya kuingia nyumbani kwake au studio.

"Nilihitaji kuoga kila wakati. Baba yangu hata alikuwa akinyunyiza maji kwenye kamera yangu kabla ya kuipeleka ndani ya studio."

Zoezi la kupiga picha baada ya kifo lilikuwa limeenea katika nchi nyingi. Katikati ya Karne ya 19, familia nyingi zilizokuwa na huzuni zilipiga picha na watoto wao waliokufa na jamaa wengine.

Kupiga picha ya maiti ilikuwa njia ya familia kuwakumbuka wapendwa wao wakati ambapo picha zilikuwa ghali na watu wengi hawakuwa na picha zao wenyewe.

Huko Marekani, picha hizo mara nyingi zilichukuliwa ndani ya nyumba na maiti iliyowekwa juu ya barafu. Picha ya kifo pia ilikuwa maarufu huko Uingereza ya Victoria.

Lakini tabia hiyo ilianza kupungua katika sehemu nyingi za dunia katika Karne ya 20 - pengine huduma za afya ziliongeza umri wa kuishi - ingawa ilidumu kwa muda mrefu katika eneo la Tamil Nadu na majimbo mengine ya India kama vile West Bengal na Odisha (Orissa) na vile vile katika mji mtakatifu ya Varanasi .

Richard anaona picha hizi kama upanuzi wa kimantiki wa picha, ambayo hapo awali ilikuwa maarufu miongoni mwa matajiri.

"Kabla ya ujio wa upigaji picha, wamiliki wa nyumba kubwa walikuwa wakiwatuma wasanii kuchora picha zao.

"Upigaji picha ulikuwa upanuzi wa zoezi hilo lililokusudiwa kuhifadhi kumbukumbu. Ni matajiri pekee waliokuwa na pesa za kutosha waliagiza kupigiwa picha, lakini hata watu maskini waliweza kumudu picha."

Lakini mwishoni mwa miaka ya 1980, kamera za bei nafuu, zilizo rahisi kutumia zilifurika sokoni na watu wakapoteza hofu yao ya kupigwa picha.

Mahitaji ya huduma zake yalipopungua, Richard alianza kushughulikia matukio na sherehe za kanisa.

Ravindran alijikita kwenye matukio ya shule na programu za umma. Hatimaye akawa mpiga picha wa harusi.

Sasa akiwa na umri wa miaka sitini, anawashukuru wafu ambao walimsaidia kujifunza kazi hiyo na kushinda uwoga wake wa kifo. Lakini yuko wazi juu ya jambo moja.

"Sitaki mtu yeyote anipige picha baada ya kifo changu," anasema.

Tofauti na Ravindran, Richard, ambaye sasa ana umri wa miaka 54, bado anahifadhi mkusanyiko mkubwa wa picha za wafu, wakiwemo wanafamilia.

"Familia yetu kila mara ilihifadhi picha za mababu zetu. Nilimwambia kijana wangu mdogo apige picha baada ya kifo changu na iwe sehemu ya urithi wa familia."