رئیس جمهور 'استقلال طلب' تایوان سوگند خورد

مراسم ادای سوگند رئیس جمهوری جدید تایوان در کاخ ریاست جمهوری در تایپه، پایتخت، برگزار شده است.

روز جمعه، ۳۱ اردیبهشت (۲۰ مه)، تسای اینگ - ون، رئیس جمهوری منتخب تایوان که با برنامه‌ای شامل پیگیری جدایی نهایی و اعلام استقلال این جزیره از سرزمین اصلی چین به پیروزی رسیده، دوره ریاست جمهوری خود را آغاز کرد. در این انتخابات، خانم تسای نامزد حزب "دموکراتیک پیشرو" تایوان بوده که از نگرش سیاسی سنتی در مورد لزوم الحاق سرزمین اصلی چین به تایوان فاصله گرفته است.

او جانشین لیو چائو شیون، رئیس جمهوری سابق از حزب کومینتانگ شده است که از سال ۲۰۰۸ این سمت را در اختیار داشت. حزب کومینتانگ، که قدیمی‌ترین حزب تایوان است و تا پیش از پیروزی حزب کمونیست در جنگ داخلی در سال ۱۹۴۹، بر سرزمین اصلی چین نیز حکومت می کرد، به یکپارچگی تایوان و سرزمین اصلی چین معتقد است. مراسم ادای سوگند خانم تسای در برابر تصویر دکتر سون یات سن، رهبر انقلاب سال ۱۹۱۲ چین صورت گرفت که ضمنا پایه‌گذار حزب کومینتانگ نیز بود.

ناظران چینی انتخاب تسای اینگ - ون را به منزله پایان هشت سال تلاش مشترک دو طرف برای یافتن راهی جهت وحدت دوباره این سرزمین عنوان کرده‌اند. رسانه‌های خبری جمهوری خلق چین، که کمابیش تحت نظر دولت قرار دارند، ظاهرا به منظور جلوگیری از تشدید جنگ تبلیغاتی، مراسم ادای سوگند رئیس جمهوری جدید تایوان را پوشش چندانی ندادند. شین‌هوا، خبرگزاری دولتی جمهوری خلق چین، خبر ادای سوگند رئیس جمهوری تازه تایوان را با سه ساعت تاخیر و در یک گزارش بسیار کوتاه در وبسایت انگلیسی زبان خود منتشر کرد.

روزنامه انگلیسی زبان گلوبال تایمز، وابسته به حزب کمونیست چین، در سرمقاله‌ای نوشت که آغاز به کار تسای اینگ - ون "یک دوره عدم اطمینان" را در پی دارد و حزب دموکراتیک پیشرو "تایوان را یک قدم بزرگ از سرزمین اصلی دورتر خواهد کرد." در این سرمقاله آمده است که "هنوز هم برخی افراد گرفتار این خواب و خیال هستند که ممکن است استقلال تایوان، عملی باشد." از زمان اعلام پیروزی خانم تسای در انتخابات ریاست جمهوری، مقامات چینی به عناوین مختلف نسبت به رویکرد او در مورد روابط با سرزمین اصلی ابراز ناخرسندی کرده‌اند.

در سال ۱۹۴۹، و پس از چندین دهه جنگ داخلی، شبه‌نظامیان حزب کمونیست چین به رهبری ماتوتسه تونگ بر نیروهای دولت ملیگرای چیانگ کای - شک، رئیس جمهوری از حزب کومینتانگ، پیروز شدند و تمامی سرزمین اصلی را به تصرف در آوردند.

ژنرال چیانگ کای - شک همراه با رهبران دولتی و حزبی و حدود دو میلیون تن از افراد وفادار به دولت ملیگرا به جزیره تایوان، که تنها شش میلیون جمعیت داشت، گریختند و در این جزیره "دولت جمهوری چین" یا چین ملی را تشکیل دادند. در حالیکه دولت‌های کمونیست جهان دولت مستقر در سرزمین اصلی را به عنوان "نماینده مردم چین" به رسمیت می‌شناختند، اکثر کشورهای جهان و سازمان ملل همچنان جمهوری مستقر در تایوان را نماینده تمامی مردم چین محسوب کرده و کرسی دایم چین در شورای امنیت نیز در اختیار این جمهوری بود.

در تابستان سال ۱۹۷۱، رئیس جمهوری وقت آمریکا، به عنوان رهبر کشوری که متحد اصلی تایوان محسوب می‌شد، اعلام کرد که در نظر دارد به جمهوری خلق چین سفر کند و چند ماه بعد، مجمع عمومی سازمان ملل با تصویب قطعنامه‌ای، جمهوری خلق چین را به عنوان نماینده کشور چین به رسمیت شناخت و کرسی تایوان در سازمان ملل و عضویت دایم در شورای امنیت را به آن منتقل کرد.

در حال حاضر، تایوان عضو سازمان ملل نیست و به دلیل مخالفت جمهوری خلق چین با استقلال این جزیره، بسیاری از کشورهای جهان تایوان را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نمی شناسند هر چند بعضی از آنها به دلیل موقعیت اقتصادی تایوان، با آن روابط تجاری و مالی گسترده دارند.

سیاست محوری جمهوری خلق چین در قبال تایوان، الحاق مجدد این جزیره به سرزمین اصلی و قرار گرفتن آن تحت حاکمیت جمهوری خلق چین است. از زمان الحاق مجدد هنگ‌کنگ به جمهوری خلق چین و برخورداری ساکنان آن از نوعی خودمختاری سیاسی، برخی مقامات چینی از تمهیدات مشابهی برای تایوان سخن گفته و خواستار مذاکره با مقامات تایوانی در این زمینه شده‌اند.

پس از استقرار در تایوان، حکومت ملیگرای به رهبری چیانگ کای شک نیز مدعی حاکمیت بر تمامی سرزمین اصلی بود و انحراف از این نظر جرم محسوب می‌شد. اما با به جریان افتادن روند استقرار و تحکیم دموکراسی در این سرزمین از اواسط دهه ۱۹۷۰، احزاب و گروه‌های مختلفی با نظرات متفاوت در مورد "وحدت دو چین" به فعالیت پرداختند. از جمله حزب دموکراتیک پیشرو بر خلاف کومینتانگ، بر الحاق مجدد سرزمین اصلی چین به تایوان، که در شرایط کنونی کاملا نامحتمل به نظر می‌رسد، تاکید ندارد.

در حالیکه کومیتنانگ، و سایر گروه‌های تایوانی طرفدار وحدت دو چین، موضع خصمانه‌تری نسبت به جمهوری خلق چین داشته و آن را رژیمی غاصب می‌دانند، اما اتفاق نظر آنان با حکومت جمهوری خلق چین در مورد لزوم وحدت دو سرزمین زمینه مساعدتری را برای تعامل و تلاش دو طرف برای یافتن راه حلی برای اختلاف موجود فراهم آورده است. به همین دلیل، پیروزی حزب دموکراتیک پیشرو، که به دلیل حمایت از وجود دو کشور مستقل چین، موضعی به مراتب معتدل‌تر نسبت به موجودیت جمهوری خلق چین دارد، بیش از خصومت کومینتانگ باعث ناخرسندی مقامات جمهوری خلق شده است.