۱۰۰ زن؛ راه رفتن روی ابرها بدون پا

دختری ۲۰ ساله که با کمربند مشکی تکواندو پاهایش را در یک تصادف رانندگی از دست می‌دهد، رشته ورزشی‌اش را عوض می‌کند. تبدیل به اولین زن تاریخ کشورش می‌شود که مدال طلای پارالمپیک را گرفته و بعد هم اولین ورزشکار معلول تاریخ کشورش که توانسته به المپیک (که آرزوی هر ورزشکار حرفه‌ای است)، راه پیدا کند.

این داستان را حتی روی پرده سینما هم سخت می‌توان باور کرد؛ کاری که زهرا نعمتی در دنیای عادی کرده، آن هم در کشوری مانند ایران که حتی زندگی عادی هم برای معلولان چندان آسان نیست. چنان که او مجبور شده شهرش را عوض کند و راهی جزیره کیش شود؛ جایی که به گفته خودش شرایط خوبی از نظر مناسب سازی شهری برای معلولان دارد.

حدود ۱۰ سال پیش بود که در یک تصادف رانندگی پایش را از دست داد، برای یک تکواندو کار پاها همان کارکردی را دارند که دست‌ها برای یک پیانیست دارند؛ تقریبا یعنی همه چیز.

FIX41363314بی‌بی‌سی مانند سال‌های گذشته برنامه گسترده و ویژه‌ای با محوریت زنان و نقش آنان در جامعه در نظر گرفته است. لذت‌ها و سختی‌های مادر بودن، مدیریت و رهبری زنان و نگاه کلیشه‌ای به زن در جامعه از موضوعاتی است که در این صفحه ویژه به آن می‌پردازیم.صفحه ویژه؛ ۱۰۰ زنصفحه ویژه؛ ۱۰۰ زنبی‌بی‌سی مانند سال‌های گذشته برنامه گسترده و ویژه‌ای با محوریت زنان و نقش آنان در جامعه در نظر گرفته است. لذت‌ها و سختی‌های مادر بودن، مدیریت و رهبری زنان و نگاه کلیشه‌ای به زن در جامعه از موضوعاتی است که در این صفحه ویژه به آن می‌پردازیم.صفحه ویژه؛ ۱۰۰ زن2015-11-17T13:03:26+00:002015-11-18T11:48:01+00:002015-12-02T18:30:03+00:002015-12-02T18:30:03+00:00PUBLISHEDfatopcat2: صفحه ویژه ۱۰۰ زن

خودش می‌گوید در یک دوره زمانی فقط خدا را شکر می کرد که زنده مانده، اما بعد تصمیم گرفت از شانس دوباره‌ای که برای زندگی بدست‌ آورده بود، استفاده کند. او به همشهری جوان گفت: "در یک برهه زمانی مجبور بودم به خاطر خانواده‌ام روحیه‌ام را حفظ کنم. بعد از یک مدت هم به خودم گفتم دلیلی ندارد که خانه‌نشین شوم. شاید پاهایم را نداشتم و نمی‌توانستم تکواندو کار کنم ولی دست‌هایم که بود".

اولین ورزشی که به ذهنش رسید، بسکتبال بود، اما برای این ورزش در کرمان –محل اقامتش- امکاناتی وجود نداشت. حدود دو سال از تصادف می‌گذشت که با دیدن تمرین تیروکمان در سالن بهزیستی کرمان از این رشته خوشش آمد: "فقط می‌خواستم ورزش کنم. تیروکمان را انتخاب کردم به خاطر اینکه هم افرادی که معلولیت دارند می‌توانند این ورزش را انجام بدهند و هم افراد سالم. یعنی هر دو در کنار هم".

روز اول تمرین همه مرد بودند جز او. وقتی کمان را گرفت، حتی نتوانست آن را بکشد تا بقیه به او بخندند و بگویند "برو عروسک بازی". چنین موقعیتی شاید بعضی‌ها را بترساند اما تنها کارکردی که در مورد زهرا نعمتی داشت، بیشتر کردن انگیزه‌هایش بود. او وقتی برای توجه به شوخی‌های دیگران نداشت، تصمیمش را گرفته بود: "راندن در جاده موفقیت با سرعتی بیشتر از راننده‌های فرمول یک."

شش‌ماه بعد از شروع دوباره‌اش در مسابقات قهرمانی کشور در رقابت با کمانداران سالم سوم شد. در اولین حضورش در مسابقات تیروکمان معلولان در مسابقات قهرمانی ٢٠١٠ جمهوری چک، رکورد جهانی را شکست و در مواد تیمی و انفرادی طلا گرفت. در مسابقات قهرمانی ٢٠١١ تورین ایتالیا رکورد جهانی را در چهار ماده شکست و پس از آن آماده حضور در بزرگ‌ترین تورنمنت معلولان جهان شد: پارالمپیک ۲۰۱۲ لندن.

لندن برای نعمتی هم فال بود و هم تماشا. اول در در ماده انفرادی ریکرو، اولین مدال طلای تاریخ ورزش زنان ایران در مسابقات پارالمپیک را گرفت، سپس در رقابت‌های تیمی یک مدال برنز گرفت و بعد هم در همان دهکده بازی‌ها با رهام شهابی‎پور عضو تیم‌ملی تیراندازی با کمان مردان معلول ایران ازدواج کرد.

بازتاب مدال‌آوری زهرا نعمتی در بازی‌های پارالمپیک ٢٠١٢ لندن در دنیا به حدی گسترده بود که "بنیاد بین‎المللی اسپورت‌آکورد" جایزه معتبر ورزشکار برتر پارالمپیک ۲۰۱۲ لندن را حدود یکسال بعد به او داد. سازمان ملل هم از او برای سخنرانی دعوت کرد و پیامش: "هرگز تسلیم معلولیت خود نشوید." جزو ۱۰ جمله برتر سال ۲۰۱۴ شد.

اگر قهرمانی در پارالمپیک رویای هر ورزشکار معلولی است، گام بعدی نعمتی دورخیز برای افتخاری بود که باورش در خواب هم سخت است؛ گرفتن سهمیه المپیک و بعد از آن را هم کسی چه می‌داند.

نعمتی برای گرفتن سهمیه المپیک شبانه روز تمرین کرد و هم در اردوهای افراد سالم و هم در کنار تیم معلولان. او در رقابت‌های تیراندازی با کمان قهرمانی آسیا، انتخابی المپیک در تایلند، با پیروزی مقابل حریفانی از ازبکستان، کره‌شمالی، مغولستان ویتنام به مرحله نیمه‌نهایی رقابت‌های انفرادی در کمان ریکرو رسید و سهمیه المپیک ریودوژانیرو را بدست آورد.

نعمتی تنها نماینده ایران در تیم‌های ملی مردان و زنان بود که توانست از مسابقات قهرمانی آسیای تایلند سهمیه المپیک بگیرد؛ تیمی که از یک سال قبل در کنار اعضایش تمرین کرده بود و تمریناتی که البته برایش دردسرساز هم بود. تا جایی که به نوشته روزنامه شرق موجب شد نام زهرا نعمتی در استارت لیست تیم ملی تیروکمان معلولین برای شرکت در مسابقات قهرمانی جهان ٢٠١٥ قرار داده نشود و او از حضور در این مسابقات محروم شود: "نعمتی سال گذشته در حالی تمریناتش را با تیم ملی سالم‌ها شروع کرد که به یکباره با تیم ملی تیروکمان جانبازان و معلولان یعنی کاروان پارالمپیکی‌ها دچار چالش شد. طوری که مجبور شد از بین دو تیم، یکی را انتخاب کند! خودش می‌گوید یک‌سری اتفاقات و سوءتفاهمات باعث شد تا کار به اینجا برسد. نارضایتی رئیس انجمن تیروکمان جانبازان و معلولان از حضور نعمتی در اردوی افراد سالم، عامل اصلی اختلاف بین طرفین بود".

نعمتی پس از گرفتن سهمیه المپیک به طور ‌ویژه از رئیس فدراسیون تیروکمان تشکر کرد. فردی که به گفته او "در این موفقیت سهم بسیار بزرگی دارد و همواره مشوق اصلی من در کسب این سهمیه بود".

این بار کمیته ملی پارالمپیک به پرافتخارترین قهرمانش مهربان بود و به او اجازه داده تا در نزدیکترین رویداد پیش روی معلولان به میدان برود و شانس خود را برای گرفتن سهمیه بازی‌های پارالمپیک هم امتحان کند. تصمیمی که نتیجه‌اش را از قبل هم می‌شد حدس زد: زهرا نعمتی اولین ورزشکار تاریخ ورزش ایران شد که هم سهمیه المپیک گرفت و هم پارالمپیک.

حالا با پیشنهاد رئیس فدراسیون معلولان و جانبازان گفته می‌شود او بخت بالایی برای پرچمداری کاروان ایران در المپیک دارد. اتفاقی که اگر رخ دهد برای اولین‌بار در تاریخ ورزش ایران است. هرچند که به نظر می‌رسد زهرا نعمتی کم‌کم به این قضیه عادت کرده. ماموریت غیر ممکن بعدی می‌تواند کسب طلای المپیک باشد. افتخاری که بدست آوردنش حتی برای ورزشکاران حرفه‌ای که از نظر شرایط جسمانی قابل مقایسه با نعمتی نیستند هم بسیار سخت است. اما غیر ممکن برای کسی که بدون پا روی ابرها راه می‌رود معنایی ندارد.