آنتونیو کونته مامور نجات تاتنهام؛ بازگشت استاد ۲-۵-۳ به لندن

در بهار سال ۲۰۱۰ یک نقطه عطف تاریخی برای باشگاه اینتر میلان و هوادارانش شکل گرفت؛ کسب سه‌گانه در سری آ، جام حذفی ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا با ژوزه مورینیو.

پس از آن، اینتر یک بار قهرمان سری‌آ شد، آن هم بعد از ۹ قهرمانی پیاپی یوونتوس. چه کسی به سلطه یوونتوس و ناکامی ۱۱ ساله اینتر پایان داد؟ کسی که با بازوبند کاپیتانی و بعد به عنوان سرمربی یووه، بارها اینتر را ناکام گذاشته بود؛ آنتونیو کونته.

یک مربی صاحب‌ سبک که چند روز پس از پایان فصل گذشته لیگ ایتالیا، وقتی متوجه شد به جای تقویت تیم، باید با جدایی روملو لوکاکو و اشرف حکیمی کنار بیاید، رسما پایان همکاری با باشگاه اینتر را اعلام کرد.

حالا کونته سرمربی تاتنهام است؛ فقط ۱۰ هفته پس از شروع بازی‌های این تیم در فصل جاری با نونو اسپریتو سانتو. مربی ایتالیایی هفته گذشته منتظر تلفن مدیران منچستریونایتد بود اما هیچ تماسی با او گرفته نشد و حالا سرمربی سفیدهای لندن است.

کونته که با چلسی قهرمان لیگ برتر شده، حالا بار دیگر در لندن، مسولیت فنی یک تیم بزرگ دیگر را به عهده گرفته است.

معمار یوونتوس قدرتمند، در خانه رقیب

کونته در تابستان ۲۰۱۱ سرمربی یوونتوس شد؛ در آن زمان پروژه اصلی یووه، بازگشت به رقابت برای قهرمانی سری‌آ بود.

یوونتوس پس از قهرمانی فصل ۳-۲۰۰۲ در سری‌آ، یک بار دیگر این جام را در سال ۲۰۰۵ فتح کرده بود اما به دلیل رسوایی‌های معروف در آن فصل، این جام از یووه پس گرفته شد و این تیم به دسته دوم فرستاده شد.

با شوک بزرگی که به یووه وارد شد، اینتر ۵ بار پیاپی قهرمان سری‌آ شد و بعد یک بار هم آث میلان به این عنوان رسید. با آمدن کونته به شهر تورین، یووه ۳ قهرمانی پیاپی را در لیگ ایتالیا تجربه کرد و پس از جدایی کونته از یووه، این تیم به راهش ادامه داد و ۶ بار دیگر با سرمربیگری ماسیمیلیانو الگری و مائوریتسیو ساری به این عنوان رسید.

زمانی که کونته سرمربیگری اینتر را پذیرفت، خشم هواداران یوونتوس برانگیخته شد، چون کسی که سال‌ها بازوبند کاپیتانی یووه را در اختیار داشت و بعد به عنوان سرمربی پایه‌گذار ۹ قهرمانی پیاپی این تیم در ایتالیا شده بود، با رقیب سنتی قرارداد بسته بود.

اما فقط این نبود. احتمالا بسیاری از هواداران یووه از توان فنی و جاه‌طلبی کونته باخبر بودند و می‌دانستند که اگر یک نفر توان به پایان رساندن عصر طلایی یووه را داشته باشد، کونته است.

رکورد مهم‌تر از پاداش است آقای بوفون

در تابستان ۲۰۱۵ پس از سه قهرمانی پیاپی یووه با سرمربیگری کونته، کتابی در ایتالیا منتشر شد به نام "شیوه کونته" نوشته الساندرو الچاتو.

در یکی از فصل‌های پایانی کتاب، روایتی از جلسه فنی یووه و چالش میان کونته و لوئیجی بوفون روایت شده که به خوبی سطح جدیت، تمرکز و جاه‌طلبی کونته را نشان می‌دهد.

۱۷ مه ۲۰۱۴ ؛ دو روز مانده به بازی با کالیاری، اخرین بازی فصل سری‌آ. یوونتوسی‌ها ۹۹ امتیاز گرفته‌اند و قهرمانی‌شان در سری‌آ قطعی شده است. کونته اما یک هدف بزرگتر را نشانه گرفته؛ وارد شدن به کتاب تاریخ فوتبال.

هیچ تیمی هرگز بیش از ۱۰۰ امتیاز در سری‌آ نگرفته بود و در لیگ اسکاتلند گلاسکو رنجرز و سلتیک به رکورد ۱۰۳ امتیاز رسیده بودند.

کونته می‌خواست با غلبه بر کالیاری، یووه را به رکورد بیشترین امتیاز تیم قهرمان در ادوار مختلف سری‌آ برساند، با ۱۰۲ امتیاز اما در شروع جلسه آنالیز کالیاری، کاپیتان تیم یعنی بوفون به همراه جوزپه ماروتا مدیر ورزشی یووه وارد اتاق شدند. بوفون به کونته توضیح داد که ماروتا آمده تا درباره پاداش قهرمانی، به بازیکنان توضیح بدهد.

خشم کونته اما بوفون و سایر بازیکنان را غافلگیر کرد: "نقشه مرا خراب کردید. نمی‌خواهم ببینمتان. نمی‌خواهم حتی یک کلمه دیگر از تو بشنوم. پاداشِ قهرمانی؟ از تو انتظار نداشتم بوفون. من می‌خواستم این تیم تاریخ‌ساز شود."

اشاره کونته به این بود که کاپیتان تیم به جای تمرکز روی بازی به ظاهر تشریفاتی اما تاریخی مقابل کالیاری در هفته پایانی، به فکر پاداش بوده است.

دو روز بعد اما یووه کالیاری را ۳ بر صفر برد و کونته به هدفش رسید؛ قهرمانی با ۱۰۲ امتیاز

''آن قدر بدوید تا از کار بیفتید ''

کونته در تابستان ۲۰۱۹ کارش را به عنوان سرمربی اینتر آغاز کرد و مثل دوره حضور در چلسی و یووه، این بار هم فصل را طوفانی شروع کرد و اینتر در ۹ تا از ۱۰ بازی ابتدایی فصل به پیروزی رسید.

اما در پایان دور رفت، اینتر با ۴۶ امتیاز پایین‌تر از یوونتوس ۴۸ امتیازی قرار گرفت و در پایان فصل هم با ۸۲ امتیاز، درحالی نایب قهرمان شد که یووه با ۸۳ امتیاز به قهرمانی رسید.

کونته در اینتر با همان الگوی معروف خود کار کرد؛ استفاده از سیستم پایه ۲-۵-۳، به کارگیری سه مدافع میانی که هم در نبردهای هوایی قدرتمند باشند و هم قدرت بازیسازی داشته باشند، استفاده از دو مدافع-هافبک کناری دونده با شم گلزنی و استفاده همزمان از دو مهاجم مرکزی.

کونته براساس همین فلسفه روشن خود در شکل بازی، چند خرید عالی برای باشگاه اینتر انجام داد؛ بازیکنانی که نقش اساسی در قهرمانی اینتر در فصل اخیر داشتند؛ روملو لوکاکو و الکسیس سانچز برای خط حمله، اشرف حکیمی، اشلی یانگ و متئو دارمیان برای پست مدافع-هافبک کناری.

کونته در چلسی هم مهم‌ترین بازیکنانش، پیستون‌های کناری بودند؛ بازیکنانی که در سیستم ۲-۵-۳ او، هم در طراحی حمله باید نقش ویژه ایفا می‌کردند و هم زمان شکل گیری حمله از سمت مخالف، باید به داخل محوطه جریمه می‌رفتند برای زدن ضربه آخر. کونته بارها در مصاحبه‌های خود تاکید کرده که "بازیکنان کناری تیم من باید آنقدر بدوند که توان ادامه دادن نداشته باشند و در آن زمان، می‌توانیم از مهره‌های ذخیره استفاده کنیم."

در چلسی ویکتور موزس برای کونته همین نقش کلیدی را داشت؛ بازیکنی که پس از جدایی کونته از چلسی، خیلی زود تبدیل به یک مهره کم‌اثر شد.

فصل گذشته در اینتر این نقش را حکیمی برای کونته بازی می‌کرد؛ بازیکنی که در دورتموند چهره شده بود و در اینتر به عنوان مدافع-هافبک راست، یکی از فصل‌های درخشان فوتبالش را با زدن ۷ گل در سری‌آ سپری کرد.

زوج لوکاکو-لائوتارو مارتینز هم با زدن ۴۱ گل، موثرترین زوج هجومی لیگ ایتالیا در فصل اخیر بودند؛ دو بازیکنی که همان شمایل مورد نظر کونته در خط حمله را دارند؛ یعنی توان بدنی مناسب برای انجام پرسینگ، توپ‌گیری از مدافعان حریف، قدرت عبور از بازیکن مقابل و چارچوب‌شناسی.

گلزنی به جای حفظ توپ

اینتر در دومین فصل همکاری با کونته به ۹ سال تسلط یووه بر فوتبال ایتالیا پایان داد. در مسیر این موفقیت، کونته نقدهای منفی زیادی را هم در طول فصل شنید.

دنیله آدانی مدافع سابق اینتر یکی از کسانی بود که به عنوان کارشناس رسانه‌ای در طول فصل بارها از کیفیت بازی اینتر انتقاد کرد و چندبار سبک بازی تیم کونته را زشت توصیف کرد.

با این حال اینتر که در فصل اول سرمربیگری کونته، نیم فصل اول را بسیار خوب پیش رفته بود و در دور برگشت به خاطر افت فنی، قهرمانی را از دست داده بود؛ این بار در مسیر عکس فصل اول پیش رفت و در دور برگشت بسیار بهتر از دور رفت نتیجه گرفت تا کارشناسانی مثل آدانی شاهد قهرمانی این تیم در سری‌آ باشند.

مهم‌ترین نقطه عطف در مسیر پروژه قهرمانی، برد ۰-۳ مقابل میلان در فوریه بود. در آن روزها میلان همچنان مدعی قهرمانی سری آ بود اما اینتر مقتدرانه در این بازی به پیروزی رسید و در ماه مارس هم یک بر صفر آتالانتا را برد تا عملا در جدول، از رقبای خود فاصله بگیرد.

در جدول مربوط به سه شاخصه عملکرد تیمی در بخش هجومی در فصل اخیر می‌بینید که اینتر در زمینه متوسط مالکیت توپ حتی در جمع ۵ تیم اول ایتالیا هم نیست و در شوت به دروازه هم پنجمین تیم برتر لیگ بوده اما به خروجی هجومی تیم‌ها یعنی گل زده که می‌رسیم، اینتر پس از آتالانتا دومین تیم برتر سری‌آ با ۸۹ گل زده بوده است.

به این ترتیب اینتر با کونته تبدیل به یک تیم موثر وباهوش در فاز حمله شد. با همه این نکات، استیون ژانگ، رئیس باشگاه اینتر رویکردی را در پیش گرفت که منجر به جدایی کونته از اینتر شد.

باشگاه اینتر به کونته اعلام کرده بود که در فصل آینده متعادل کردن شرایط مالی باشگاه در اولویت است و باید یکی از ستارگان تیم فروخته شود، حتی اگر این رویکرد، منجر به قهرمان نشدن اینتر در فصل آتی سری‌آ شود.

در انتظار انقلاب فنی

وقتی اسم کونته کنار هر تیمی قرار می‌گیرد، همه ترکیب آن تیم را با آرایش ۲-۵-۳ تجسم می‌کنند. کونته در چلسی با سیستم ۱-۴-۱-۴ چند بازی ابتدایی در لیگ را انجام داد و نتایج چندان خوبی نگرفت. در ادامه خیلی سریع به سیستم محبوب خود یعنی ۲-۵-۳ روی آورد و لیگ انگلیس را هم فتح کرد.

حالا احتمالا در تاتنهام باز هم بازی با سه مدافع در اولویت قرار می‌گیرد. دله ‌الی که در دوره مورینیو نیمکت‌نشین بود و در چند بازی ابتدایی دوره نونو اسپریتو نقش کلیدی در ترکیب تیم پیدا کرده بود، احتمالا دوباره کار سختی برای حضور در ترکیب اصلی خواهد داشت.

کریستین اریکسن به عنوان یک هافبک بازیساز با مشارکت دفاعی پایین، چند ماه سخت را زیر نظر کونته تجربه کرد و در اغلب بازیها نیمکت‌نشین بود.

حالا در تاتنهام هم مدافع-هافبک‌های کناری با توان دوندگی بالا و سه هافبک میانی با قدرت جنگندگی بالا، در اولویت حضور در ترکیب تیم قرار خواهند گرفت.

هری کین و سون هیونگ مین می‌توانند برای دو جایگاه در خط حمله خیالشان آسوده باشد، در قلب خط میانی هم امیل هوبرگ، هافبک دانمارکی گزینه اول خواهد بود و در چارچوب دروازه هم بعید است کسی جای هوگو لوریس را بگیرد اما در تمام ۷ پست دیگر احتمال تغییرات ویژه در ترکیب تاتنهام وجود دارد، چون کونته این را در اینتر هم نشان داد که اگر لازم باشد، در ماه‌های ابتدایی کارش پتانسیل ایجاد تغییرات گسترده در تیمش را دارد.

یکی از مشکلات تاتنهام در یک سال اخیر این است که در خط دفاع و خط میانی از نظر کمی مشکل نیروی انسانی ندارد اما کیفیت برتر در برخی از این پست‌ها مثل دفاع میانی ندارد.

یکی از پروژه‌های کونته، ساختن یک ترکیب سه نفره مستحکم از میان چندین مدافع میانی نسبتا متوسط تاتنهام است و همینطور پیدا کردن مدافع-هافبک راست و چپ پرانرژی.

در فلسفه فوتبال کونته حضور مدافع-هافبک کناری دونده و تکنیکی ضروری است اما مشخص نیست سرخیو رگیلیون اسپانیایی و داوینسن سانچز کلمبیایی از پس این مسولیت سنگین بربیایند.

برای سمت راست مت دوهرتی بازیکن ایرلندی هم شانس رقابت برای رسیدن به ترکیب اصلی را دارد.

تاتنهام شنبه آینده با اورتون بازی می‌کند و بعد بازی‌های ملی فرا می‌رسد و کونته حدود دو هفته فرصت دارد تا تیمش را بر اساس ایده‌های خودش شکل بدهد؛ تیمی که مدیرانش برای قرار گرفتن در جمع چهار تیم بالای جدول و کسب سهمیه لیگ قهرمانان، حاضرند پس از ۱۰ هفته زیر بار هزینه سنگین بروند و کادرفنی را تغییر دهند.