یوهان، پپ و شام منچستر؛ داستان یوردی کرویف از سی سال فوتبال

باشگاه بارسلونا به تازگی ورزشگاه تیم ب خود را به نام یوهان کرویف نام‎گذاری کرده است. گی‎یم بالاگه، کارشناس فوتبال بی‌بی‌سی به همین بهانه با یوردی کرویف، پسر این اسطوره هلندی گفت‎و‎گو کرد. بازیکن پیشین بارسلونا و منچستریونایتد که در حال حاضر هدایت تیم چینی چونگ‎کینگ لیفان را برعهده دارد، در این مصاحبه از پدرش می‎گوید، از دوران پر از مصدومیت حضور خود در موفق‏‎ترین تیم تاریخ یونایتد و همین طور از سختی‎های کار در چین.

'خیلی به پدرم فکر می‎کنم'

یوهان کرویف نمونه‎ای عالی از فلسفه "توتال فوتبال" به حساب می‎آید، سبکی که تیم ملی فوتبال هلند در دهه ۱۹۷۰ میلادی پیشگام آن بود. کرویف در اوایل دهه ۱۹۹۰ در بارسلونا هدایت پسرش، یوردی را برعهده داشت، زمانی که دوران حرفه‎ای فوتبال او در حال شکل گرفتن بود.

وقتی احساسات مردم موقع حرف زدن در مورد پدرم را می‎بینم یا می‎شنوم، می‎فهمم آدم خاصی بوده است.

او زمانی به بارسلونا آمد که کشور از نظر سیاسی دوران سختی را پشت سرمی‎گذاشت. پدرم با موهای بلند و گردنبندی که به گردن می‎انداخت، روحی آزاد داشت و به گذشته اهمیتی نمی‎داد.

خیلی‎ها این طرز رفتار او را به یاد می‎آورند. عده‎ای دیگر شجاعتش را به خاطر سپرده‎اند و این که در هر شرایطی آن طور که دلش می‎خواست فوتبال بازی می‎کرد. حتی وقتی جامی نمی‎برد هم همان سبک بازی را داشت.

گذاشتن نام پدرم روی استادیوم تیم دوم بارسلونا حرکتی نمادین به نظر می‎رسد، چون این آخرین پله پیش از پیوستن به تیم اصلی است و او هم به این معروف بود که تلاش می‎کند به بازیکنان جوان فرصت بدهد.

الان که خودم مربی هستم، موقع گرفتن بعضی از تصمیم‎ها خیلی به پدرم فکر می‎کنم. این جور مواقع هم معمولا یک بازیکن جوان یا به شدت هجومی را انتخاب می‎کنم.

یوردی کرویف در توییتر نوشت: "۴۵ سال پیش در چنین روزی در جریان جام جهانی ۱۹۷۴، به شکلی غیرمنتظره تکنیک 'چرخش کرویف ' را ابداع کرد ... وقتی در حیاط با او فوتبال بازی می‎کردم، بارها قربانی این تکنیک شدم!"

بسیاری از کارهایی که در زندگی‎ انجام می‎داد به گذشته‎اش مربوط بود. خود او مدرسه را تمام نکرد اما وقتی خوب درس نمی‎خواندیم به ما سخت می‎گرفت. اجازه نمی‎داد فوتبال بازی کنیم. او می‎دانست در فوتبال خوش‎شانس بود اما هیچوقت نقشه جایگزین نداشت. فکر می‎کنم تا حدودی به همین دلیل بود که جنبه تحصیلی را هم به مدرسه فوتبال بارسلونا اضافه کرد.

پدرم همیشه قدرتی باورنکردنی داشت، میزانی از انرژی که که فکر کنم در حال حاضر ۹۹/۹ درصد اهالی فوتبال از آن بی‎بهره‎اند. اما وقتی به خانه برمی‎گشت همه ارتباطش را با فوتبال قطع می‎کرد. هیچ وقت انرژی منفی اتفاقاتی که در مسابقه افتاده بود را به خانه نمی‎آورد و خیلی سریع ذهنیتش را تغییر می‎داد.

این طرز تفکر بسیار منطقی به نظر می‎رسد اما عمل کردن به آن از حرف زدن در مورش خیلی سخت‎تر است. مثلا چنین کاری از من برنمی‎آید، من برای پاک کردن ذهنم بعد از هر بازی به چند ساعت وقت نیاز دارم.

او جلوی بقیه شدیدا به من سخت می‎گرفت. وقتی سرم داد می‎کشید، مو به تنم سیخ می‎شد. چنین لحظات سختی را چندین بار تجربه کردم اما حالا که به گذشته نگاه می‎کنم، می‎توانم او را درک کنم.

'شاید یک سال زود به منچستریونایتد رفتم'

یوردی در ۱۹۹۶ وقتی ۲۲ سال داشت از بارسلونا به منچستریونایتد رفت. او چهار سال در این باشگاه بازی کرد که بخش عمده آن به مصدومیت گذشت. در این مدت یونایتد سه قهرمانی لیگ برتر و یک قهرمانی در جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا به دست آورد. اما سهم یوردی کرویف از این قهرمانی‎ها تنها یک مدال لیگ برتر بود. او در فصل پر از افتخار ۹۹- ۱۹۹۸ که منچستر قهرمان سه‎گانه شد، در مجموع تنها ۳۱ دقیقه در زمین بازی حضور داشت.

وقتی قدمی مثل رفتن به منچستریونایتد برمی‎داری، باید به اندازه کافی پخته باشی و من احتمالا یک سال برای این کار جوان بودم.

باید خودت را با شرایط وفق بدهی. در منچستر اوضاع متفاوت بود، باید ساعت ۵ و ۶ بعد از ظهر شام می‎خوردیم و من هیچ وقت چنین چیزی ندیده بودم.

فکر کنم من جوان‎ترین آدم دهکده‎ای بودم که در آن زندگی می‎کردم و این کار را سخت می‎کرد. اما حالا شهر عوض شده و جو آن تغییر کرده است. منچستر الان دیگر شهر زنده‌ای است.

من پشت سر هم مصدوم می‎شدم و به همین دلیل عملا شانس بازی پیدا نمی‎کردم تا به مربی نشان دهم می‎تواند روی من حساب کند. وقتی رایان گیگز مصدوم شد، من هم تمام مدت مصدوم بودم. اشتباهم همین بود. مربی بازیکنانی می‎خواهد که وقتی به آن‎ها نیاز دارد، آماده باشند. الان خودم این را می‎فهمم.

از نظر تمرین، من همیشه سطحی که لازم بود را داشتم اما فکر کنم چون زیاد بازی نمی‎کردم، نمی‎توانستم کارهایی که در تمرین‎ می‌کردم را در زمین بازی‎ تکرار کنم.

وقتی متوجه شوی قرار است هر سه هفته یک بار ۳۰ دقیقه به زمین بروی، باید تصمیمت را بگیری؛ از خودت می‎پرسی که آیا می‎خواهی با گل زدن به چشم بیایی؟ این را بعد از چند بازی متوجه می‌شوید. زمانی من فقط به دنبال گل زدن بودم، اما بعد از آن تمرکزم روی شرکت در بازی و لذت بردن از آن بود.

با همه این‎ها، به دلیل مصدومیت همیشه از قافله عقب بودم و نتوانستم فصلی باثبات را پشت سربگذارم. وقتی به آن تیم فکر می‎کنم، می‎بینم با وجود بازیکنانی مثل رایان گیگز، دیوید بکام، پل اسکولز، روی کین، اریک کانتونا، دوایت یورک، تدی شرینگهام و اندی کول، نباید از این که زیاد بازی نکردم، شرمنده باشم.

'در چین سخت است که چیزی را ابتدا بسازی'

کرویف در اوت ۲۰۱۸ مربی چونگ‎کینگ لیفان شد. این تیم زیر نظر او از ۹ بازی آخر لیگ ۱۵ امتیاز به دست آورد و به دلیل تفاضل گل از سقوط به دسته پایین‎تر نجات یافت. چونگ‎کینگ لیفان در میان شانزده تیم حاضر در سوپر لیگ چین در هشتم است و با این که تا پایان فصل باید ۷ بازی دیگر انجام دهد، ۱۲ امتیاز با منطقه سقوط فاصله دارد.

برای ارائه یک فوتبال خوب به بازیکنانی نیاز است که با توپ راحت باشند. در چین تفاوت زیادی بین تیم‎های بزرگ و کوچک وجود دارد.

تلاش ما این است تا جایی که می‎شود هجومی بازی کنیم اما کوچک‎ترین تیم چین هستیم و کمترین بودجه را در اختیار داریم، بنابراین باید نسبت به آنچه از عهده‎مان برمی‎آید، واقع‎بین باشیم.

۷ بازی از فصل باقی مانده. با توجه به گذشته، بنابر آمار سه امتیاز با مرز امنیت فاصله داریم. تیم ما فصل خوبی را پشت سرگذاشته اما باشگاه مجبور شد دو تا از بهترین بازیکنانش را هم بفروشد.

این که بخواهی چیزی را از ابتدا بسازی خیلی سخت است و با تجربه‎ای که پدرم در هدایت تیم‎ها داشت تفاوت زیادی دارد.

باید تصمیمت را بگیری که می‎خواهی در کدام منطقه زمین مالک توپ باشی. بسیاری از رقبای ما مهاجمان درجه یکی دارند، بنابراین پاسکاری در عقب زمین مقابل بازیکنانی مثل هالک، اسکار و مروان فلاینی کار بسیار خطرناکی است. مالکیت توپ در نقاط مشخصی از زمین برای ما آسان‎تر است و در مورد سایر مناطق باید بیشتر حواسمان را جمع کنیم.

' از کار مدیر ورزشی خوشم می‎آید'

بعد از خداحافظی با فوتبال و پیش از ورود به عرصه مربیگری، کرویف چند سال مدیر فوتبال باشگاه لارناکا در قبرس بود و بعد از آن هم از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷، مدیر ورزشی باشگاه مکابی تل‎آویو اسرائیل شد.

از پروژه‎های سخت و عجیب خوشم می‎آید. دوست دارم برای روزی که بتوانم در مورد رفتن به یکی از لیگ‎های سطح اول دنیا تصمیم بگیرم، آماده باشم؛ این که برای هر موقعیتی آمادگی داشته باشی چون تجربه‎‎اش را داری.

مهارت‎های پست مدیریت ورزشی چیزی است که در دورن آدم وجود دارد. مدیریت مردمی را نمی‎شود با درس خواندن یاد گرفت، این توانایی را یا در خودت داری یا نداری. من با این کار احساس راحتی می‎کنم و استراتژی‎های باشگاه و تصمیم‎گیری برای آینده را دوست دارم.

وقتی دور هستی گاهی اوقات شرایط سخت می‎شود و اوضاع آن طور که فکرش را می‎کنی پیش نمی‎رود. با این حال تل‎آویو دوره موفقی برای من بود.

در مکابی، هر فصل مربی‎ها از باشگاه خداحافظی می‎کردند تا به لیگی بزرگ‎تر بپیوندند. این واقعا بخشی از کار بود.

در یک فصل ما اول اسلاویشا یوکانوویچ را روی نیمکت داشتیم و بعد از او پیتر بوش آمد. بعد در مدت ۴ ماه اولی را به فولام فروختیم و دومی را به آژاکس.

این بخشی از کار من بود: این که یک فهرست از افرادی داشته باشم که بتوانیم به تیم بیاوریم و به سرعت هم جا بیافتند.

یوکانوویچ را به خاطر عملکرد فوق‎العاده‎اش در واتفورد می‎شناختم. ما شانس این را داشتیم که با او قرارداد ببندیم. خیلی زود این کار را کردیم و او هم ما را به لیگ قهرمانان رساند.

وقتی سر و کله فولام پیدا شد، معلوم بود این مربی رفتنی است. بنابراین باید برای آوردن یک مربی دیگر در ژانویه آماده می‎بودم و بوش هم یکی از آن مربیانی است که روش کاری‎اش به فلسفه پدرم نزدیک است. گاهی اوقات او را متهم می‎کنند که بیش از حد روی فوتبال هجومی تمرکز دارد اما من از دیدن مربیانی که برای برد بازی می‎کنند، لذت می‎برم.

' گواردیولا همیشه سعی دارد یک قدم جلوتر باشد '

پپ گواردیولا، مربی منچسترسیتی هم‌زمان با یوردی و یوهان در بارسلونا بود. او ۶ سال - از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶- زیر نظر یوهان کرویف کار کرد و در سمت مربی به عنوان یکی از پیروان فلسفه فوتبال اسطوره هلندی شناخته می‎شود.

وقتی می‎توانی مهر خودت را روی سه باشگاه مختلف در سه کشور متفاوت که در سطح اول فوتبال دنیا ایستاده‎اند بکوبی، یعنی خیلی خاص هستی و پپ این طور است.

گواردیولا انگیزه، هیجان و ایده‎های لازم برای این کار را دارد. او یک دیوانه معتاد به کار است. فوتبال هرگز از حرکت نمی‎ایستد، بنابراین باید همیشه به قدم بعدی فکر کنی و خلاقیت لازم برای پیدا کردن راه‌های تازه را داشته باشی.

در مورد پپ، او همیشه سعی دارد یک قدم جلوتر باشد. برای این که بتوانی چیزی خلق کنی، باید ساعت‎ها تمرین کرده باشی.