جام جهانی ۲۰۱۹ فرانسه؛ زنان اروپایی می‌توانند فوتبال آمریکا را بگیرند؟

بیست و چهار تیم حاضر در جام جهانی زنان فرانسه نمایشی از مهارت، شخصیت و شور و اشتیاق ارائه دادند. اما فقط یک تیم بود که با قدرت و اعتمادی مثال زدنی، جام قهرمانی را بالای سر برد: آمریکا.

بعد از این که آمریکا با پیروزی مقابل هلند در ورزشگاه لیون براحتی از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کرد، اولین سئوالی که به ذهن هرکسی می‌رسد این است که آیا در سال‌های آتی تیمی می‌تواند استیلای آمریکا بر فوتبال زنان را به چالش بکشد؟

پایه‌های موفقیت این تیم محکم و گسترده است: طبق تخمین فیفا دست‌کم ۱۳ میلیون و ۳۶۰ هزار زن و دختر در سراسر دنیا فوتبال بازی می‌کنند و از این میان رقم حیرت‌انگیز نه و نیم میلیون بازیکن فقط متعلق به آمریکا است.

با این میزان از علاقه ملی، طرفداران پرشوری که همواره پشت این تیم ایستاده‌اند و بازیکنان فوق‌العاده مستعدی که تیم ملی آمریکا در اختیار دارد، به نظر می‌رسد که ماشین پیروزی آمریکا متوقف شدنی نیست. ولی چه زمانی ترمز این ماشین کشیده می‌شود؟

در جام جهانی فرانسه که بسیاری آن را رقابتی‌ترین جام جهانی زنان می‌دانند، خیلی‌ها تلاش کردند آمریکا را متوقف کنند، اما تیمی که جام جهانی را با پیروزی ۰-۱۳ مقابل تایلند شروع کرد، توقف‌ناپذیر بود.

حتی تیم سخت‌کوش اسپانیا هم که در مرحله یک‌هشتم نهایی حسابی آمریکا را اذیت کرد سرانجام تسلیم دو ضربه پنالتی مگان رپینو شد.

نه فرانسه میزبان، در آن مسابقه پرتنش یک‌چهارم نهایی، توانست با وجود حمایت تماشاگران پرشورش توانست آمریکا را شکست دهد نه انگلیس در مسابقه دراماتیک نیمه‌نهایی، که با اندوه شاهد بود پنالتی دقیقه ۸۴ استف هاتن را آلیسا نیهر دروازه بان آمریکا مهار کرد.

جهان با دقت سه پیروزی پیاپی ۱-۲ قهرمان جام جهانی را زیر نظر گرفت و شماری هم عملکرد تیم را به باد انتقاد گرفتند ولی آمریکا همیشه راهی برای پیروزی پیدا کرد.

در فینال و در ورزشگاه پر از تماشاگر لیون، آن‌ها باز نشان دادند که چگونه می‌توانند گره کور هر مسابقه‌ای را باز کنند.

ساری فان‌فینه‌دال، دروازه‌بان پیشین آرسنال بارها گل‌های حتمی را برای هلند خرید و مانع از باز شدن دروازه‌اش شد، اما آمریکایی‌ها سرانجام مقاوت او را شکستند؛ هرچند با کمک یک ضربه پنالتی پس از بازبینی ویدئویی.

رپینو ۳۴ ساله که از روی نقطه پنالتی دروازه هلند را باز کرد، گفت: "ما در کل این تورنمنت به تجربه‌مان متکی بودیم. لحظات خیلی سختی در بازی داشتیم. مسابقه‌هایی بود که اصلا خوب بازی نکردیم و لحظاتی بود که واقعا به دردسر افتادیم و گاهی مجبور بودیم با حریفانی فوق‌العاده سرسخت بازی کنیم."

"مسیری که در این تورنمنت طی کردیم واقعا مشکل بود؛ بخصوص برای ما بازیکنان با تجربه تیم که مسئولیت زیادی به دوش داشتیم و الگوی بازیکنان جوان‌تر بودیم. این دلیل اصلی موفقیت ما در این مسابقات بود."

اما اگر یک ناظر بیرونی تصور کند که تیم ملی فوتبال زنان آمریکا پس از رسیدن به سه فینال متوالی به آخر دوران خودش رسیده؛ احتمالا باید در نظرش بازنگری کند.

به این دلیل ساده که اگر ما بازیکنان با تجربه تیم را کنار بگذاریم و فقط ستاره‌های نسل بعد را در نظر بگیریم، باز هم با بازیکنانی فوق‌العاده طرف خواهیم بود. رز لاول که گل دوم آمریکا را در فینال زد، نمونه خوبی برای بررسی است؛ لاول ۲۴ ساله ۱۰ سال جوان‌تر از رپینو است و در خط هافبک آمریکا می‌درخشد.

شاید عملکرد بازیکنانی مانند او چندان مورد توجه رسانه‌ها قرار نگیرد و بسیاری فقط به ستاره‌ای مانند رپینو توجه کنند که از قبل اعلام کرده به دعوت دونالد ترامپ برای صرف چای در کاخ سفید جواب منفی خواهد داد. ولی بهترین تیم فوتبال زنان دنیا از همین حالا نسل بعدی را پرورش داده و آبدیده می‌کند.

الکس اسکات، مدافع راست پیشین تیم ملی فوتبال زنان انگلیس می‌گوید: "باید آمریکا را تحسین کنید، آن‌ها یک قدم از همه جلوتر هستند. آمریکا پروایی ندارد که بگوید همیشه می‌خواهد بهترین باشد و این ذهنیتی است که بقیه باید از آن‌ها یاد بگیرند. آن‌ها قدرتشان را در بزرگ‌ترین رویدادها نشان داده‌اند و حالا به عهده اروپاست که فاصله را کم کند."

با داشتن هفت تیم در یک‌چهارم نهایی جام جهانی فرانسه؛ از نظر بسیاری منتقدان این دقیقا همان کاری است که اروپا دارد انجام می‌دهد. حالا زمانی است که بسیاری از کشورها و باشگاه‌های معتبر اروپایی سرمایه‌گذاری سنگینی در فوتبال زنان کرده‌اند.

یکی از اعضای تیم ملی آمریکا که در سال ۲۰۱۵ قهرمان جام جهانی شد، معتقد است چهار سال دیگر اوضاع با امروز تفاوت محسوسی خواهد داشت.

هوپ سولو، دروازه‌بان پیشین تیم ملی آمریکا به بی‌بی‌سی گفت: "به نظرم اگر آمریکا در لیگ داخلی سرمایه‌گذاری نکند ما افت می‌کنیم. لیگ جایی است که بازیکنان تمرین می‌کنند و بهتر می‌شوند اما ما آن را فراموش کرده‌ایم چون فقط فکر تیم ملی و جام جهانی هستیم."

"انگلیس به طرز مطبوعی این کار را انجام داده و حالا جزو قدرت‌های فوتبال زنان است. من خیلی دوست دارم چهار سال آینده را ببینم، زیرا شاهد پیشرفت هلند و انگلیس خواهیم بود و جام جهانی بعدی به تورنمنتی مهیج تبدیل خواهد شد."

خیلی‌ها فکر می‌کردند در این دوره (هشتمین و پربیننده‌ترین جام جهانی زنان) یک تیم می‌تواند آمریکا را بگیرد؛ اما به نظر می‌رسد عنوانی غیر از قهرمانی در تصور بازیکنان آمریکا هم جای ندارد.

بعضی از رفتارهای آن‌ها -شاید غیرمنصفانه- متکبرانه تلقی می‌شود: از رد دعوت رئیس‌جمهوری آمریکا پیش چشم رسانه‌ها از سوی رپینو تا خوشحالی پس از گل الکس مورگان مقابل انگلیس که ژست نوشیدن یک فنجان چای را گرفت.

اعتماد به نفس بالا فقط مختص اعضای تیم ملی آمریکا نیست. قبل از بازی فینال، یک دوجین خبرنگار آمریکایی پیروزی تیم ملی‌شان در دیدار نهایی را پیش‌بینی کردند و در میان آن‌ها حتی یک روزنامه‌نگار بدبین هم نبود. ولی می‌توان گفت که بازیکنان، هواداران و خبرنگاران آمریکایی حق دارند که چنین اعتماد به نفس بالایی داشته باشند.

بیست سال پس از این که برندی چاستین پنالتی پیروزی‌بخش فینال ۱۹۹۹ را پیش چشم نود هزار هوادار خانگی وارد دروازه حریف کرد و از خوشحالی پیراهنش را پاره کرد، یک ملت عاشق "ساکر" (آمریکایی‌ها به فوتبال می‌گویند ساکر) شد و هنوز ایالات متحده اشتهایی سیری‌ناپذیر دارد و کمتر کسی برای حریفان این تیم شانسی قائل است.