اعتراض خانوادههای اعدام شدگان دهه ۶۰ به خاکسپاری های تازه در خاوران
جمعی از خانوادههای اعدام شدگان دهه ۶۰ با صدور بیانیهای به خاکسپاری چند جسد در گورستان خاوران اعتراض کرده و از مردم خواسته اند در مقابل آن سکوت نکنند.
در چند روز اخیر گزارشهایی مبنی بر حفر قبرهای جدیدی در گورستان دستهجمعی خاوران و دفن چند جسد در این گورستان که محل دفن دستهجمعی بسیاری از کشتهشدگان دهه ۶۰ و به ویژه اعدام های گسترده تابستان ۱۳۶۷ است، منتشر شد.
خانوادههای آنها اکنون در بیانیهای که خطاب به مردم ایران نوشتهشده می نویسند: "ما فرزندان اعدامیان سال های دهه ۶۰ و قتلعام تابستان ۱۳۶۷ ادامه دهنده همان راهی هستیم که مادران، پدران و همسران دادخواه بیش از ۳۰ سال طی کرده و بسیاری از آنان دیگر در میان ما نیستند".
در این بیانیه گفته شده برای اولین بار نیست که حکومت جمهوری اسلامی تلاش میکند "بقایای جنایاتش در سالهای دهه ۶۰ و قتلعام تابستان ۱۳۶۷ را بپوشاند و به فراموشی تاریخ بسپارد."
این بیانیه که به امضای شماری از بازماندههای اعدام های دهه ۶۰ از جمله شورا مکارمی، شکوفه منتظری، آذرمیدخت الهی، بیژن و پرند میثمی، سعیدعصمتی،مهدی شبانی و مهرگان کاظمی رسیده، گفته شده "خاوران نه تنها جغرافیای ما بلکه تاریخ مشترک تمام حذفشدگان و مبارزان راه عدالت و آزادی است" و از مردم درخواست کردهاند در مقابل تعرض به اجساد خاک شده در خاوران خاموش نمانند.
در روزهای اخیر همچنین گزارش شده بود که بهاییان تهدید شدهاند که برای دفن عزیزانشان یا باید از فضای باریکی که میان گورهای فعلی بهاییان وجود دارد استفاده کنند یا آنها را در محل گورهای دسته جمعی ۶۷ دفن کنند.
نویسندگان بیانیه تازه از جامعه بهائیان ایران نیز خواستهاند "به تعرض به اجساد، خاطرات و تاریخ اعدامیان دههی ۶۰ که خواستهی نیروهای امنیتی است تن ندهند".
گورهای جمعی اعدامیان ۶۷ در کنار قبرستان بهاییان در جنوب تهران قرار دارد.
خاوران، یکی از گورهای جمعی محل دفن زندانیان سیاسی اعدامشده در کشتار ۱۳۶۷ است و پیشتر گزارش شد که ۱۰ قبر جدید در آن حفر شده است.
تخریب سنگ قبر منتقدان و مخالفان حکومت ایران و آزار و اذیت خانوادههای اعدامیان و کشتهشدگان در سرکوبها پرسابقه است.
به گفته خانواده اعدامیان ۶۷ که به گورستان خاوران رفتهاند قبرهای جدید عمیق هستند و به نظر میرسد دو تا سه طبقه باشند.
به گفته آنان کف قبرها با ریختن سیمان پوشانده شده است.
"بیداران"، یک گروه خانوادههای کشتهشدگان، درباره فشار مقامهای حکومتی برای دفن بهاییان در گورهای جمعی کشتار ۶۷ گفته: "ما نسبت به هر تغییری در این خاک شریف حساس هستیم. و نمیگذاریم این سرزمین عزیز را که هزاران سرگذشت سر به نیست شده را در سینه نهفته دارد، از ما بگیرند."
سیمین فهندژ سخنگو و نماینده جامعه بهائیان در سازمان ملل متحد به بیبیسی فارسی گفت: "بهاییان نمیخواهند که به کسی بیاحترامی کرده باشند. چون درد خاکسپاری بدون احترام را چشیدهاند."
بهائیان ایران هدف آزار و اذیت دستگاههای امنیتی و قضایی هستند.
در مرداد و شهریور ۱۳۶۷ به دستور آیتالله روحالله خمینی، رهبر قبلی جمهوری اسلامی هزاران زندانی سیاسی به طور مخفیانه اعدام شدند.
اعدامشدگان عمدتا از اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق و همچنین گروهها و احزاب چپ بودند. آنها در حالی اعدام شدند که دوران محکومیت زندان را میگذراندند یا حتی بعضیشان با پایان مدت حبس، منتظر آزادی بودند.
ابراهیم رئیسی، رئیس کنونی قوه قضاییه ایران، یکی از اعضای هیاتی بود که به دستور آیتآلله خمینی در جلسههایی سریع و بدون تشریفات قضایی معمول برای اعدام زندانیان تصمیم گرفت.
پنج سال پیش نوار صوتی جلسه آیتالله حسینعلی منتظری با حسینعلی نیری (حاکم شرع وقت)، مرتضی اشراقی (دادستان وقت)، ابراهیم رئیسی (معاون وقت دادستان) و مصطفی پورمحمدی (نماینده وقت وزارت اطلاعات در زندان اوین) منتشر شد که در آن آقای منتظری اعدامها را "بزرگترین جنایت" میدانست.
