مشاهدات سفر به مرز غزه؛ اسرائیلیها، نگران امنیت
- نویسنده, سوران قربانی
- شغل, بیبیسی
بالای تپه مشرف به شمال غزە در شهر سدیروت اسرائیل ایستادەایم.
حملات هوایی اسرائیل شدت گرفته است. فاصله حملات کم و کمتر شدە است. معمولا اول انفجار را میبینی و ٢-٣ ثانیه بعد صدای آن میآید. ظاهرا سرعت موشک از صوت بیشتر است. هر ٧-٨ دقیقە یک بار صدای یک انفجار بە گوش میرسد.
در این گیر و دار، خیم، رانندە و راهنمای یهودی ما چیزی زیر لب زمزمه میکند. ملودی آن کمی آشناست. بعد یک دفعە میپرسد «گل سنگم، گل سنگم» یعنی چی؟
میگوید از بچگی این ترانه را در رستورانهای یهودیان ایرانی بیتالمقدس میشنیدە است.
از روزهای بهتر از امروز میگوید. همین چند روز پیش میگفت با همسرش درد دل کردە و گفته کاش همان زمان کە ازدواج کردیم ازاسرائیل به فرانسه مهاجرت کردە بودیم.
مگر میشود تا ابد در جنگ بود؟ این سوالیست که او میپرسد. میگویم جواب آن را هرکسی میداند. میگوید ولی سیاستمدارها نمیفهمند و نمیخواهند بفهمند.
در کنار جایی کە ما ایستادەایم یک خانه در دست ساخت هست. با بتون ساختە شدە و آمادە گچکاری و کار گذاشتن در و پنجرە است. لباس کارگرها اینجا و آنجای ساختمان رها شدە است. معلوم است شبیخون حماس کار را متوقف کردە است.
از قضا بیشتر کارگران ساختمانی این منطقه از فلسطینیهای غزە بودند. چند روز پیش سرکارگر اسرائیلی به خیم گفته بود کە همه کارگرهایش اهالی غزە بودەاند و رابطهشان بد نبوده است.
معلوم نیست چه بر سر این کارگرها آمدە است. زندەاند، مردەاند، آوارە شدەاند؟ حال بچههایشان خوب است؟ پولی در جیب دارند؟ شکمشان سیر است؟ کسی چه میداند، شاید همین حالا در پناهگاهی پناە گرفته باشند و آرزو میکردند کە همه این اتفاقات یک خواب بد یا یک جوک تلخ بودە باشد.
یکی از اتاقهای ساختمان نیمهکاره در طبقه همکف با بتون کامل ساخته شدە است با یک در فلزی قطور و یک پنجرە آهنی زخیم بدون شیشە. دستگیرە تنها از داخل باز میشود. این اتاق پناهگاە است.
این به تنهایی گویای همه چیز است. اسرائیلیها باید همیشه به فکر پناە گرفتن باشند. مبادا سر و کله راکتهای حماس و شبهنظامیان فلسطینی هر لحظه پیدا شود.
در کنار ایستگاە اتوبوس پناهگاە هست. در کنار سوپرمارکتها و جاهای شلوغ. جنگ و درگیری در ته ذهن همه است.
با خود میگویم ، آخر این چه وضعی است؟ مگر میشود همیشه در ترس زندگی کرد؟ کسی نیست این قضیه را فیصله بدهد و هردو طرف راضی در کنار هم زندگی کنند؟
این سوال سالها پیش پرسیدە شدە و جوابهایی هم برایش پیدا شدە است، ولی هیچ یک از جوابها تا به امروز عملی نشدەاند.
فلسطینیها مستقل نیستند و حکومت اسرائیل سرخوش از قدرت بیحد و حصر به شهرکسازی در کرانه باختری ادامه دادە و دورغزە دیوار کشیدە است.
در آن سو، حماس و جهاد اسلامی قدرت را با زور اسلحه در غزە در دست گرفتهاند و دولت اسرائیل را به رسمیت نمیشناسند. حماس در سال ٢٠٠٧ در پی جنگ مسلحانه با سازمان فتح و فروپاشی تشکیلات خودگردان فلسطینی در غزه، کنترل این منطقه را به دست گرفت. بیش از نیمی از جمعیت کنونی غزە، آن زمان یا دنیا نیامدە بودند یا هنوز کودک بودند.
در آن سو، محمود عباس نزدیک بە دو دهه است که رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین است. حکومتی که از درون گرفتار فساد شدە است واسرائیل هم زیاد برایش ترە خرد نمیکند.
اسرائیل متهم است کە خود در دهه ۸۰ برای مقابله با فتح چپگرا و سکولار حتی به تاسیس و رشد حماس اخوان المسلمینی کمک کردە بود. این کشور کنترل غزە توسط حماس را برنتابید و در سال ٢٠٠٨ با حماس وارد جنگ شد و در سه هفته جان بیش از هزارغیرنظامی فلسطینی گرفته شد.
اکنون آب و برق و مسیر غذا و دارو از اسرائیل ببه آن قطع شدە است. حماس میگوید حملات اسرائیل در نزدیک بر سه هفته گذشته جان بیش از٦٠٠٠ غیرنظامی را گرفته است.
همین هفته پیش خالد مشعل، رئیس دفتر سیاسی حماس که به قول خیم، در قطر زیر کولر نشسته است، در گفتگو با تلویزیون العربیه میگفت جنگ هزینه دارد و داشت از کشته شدن میلیونها نفر از «ویتکنگ»ها در جنگ ویتنام و آمریکا یا الجزایریها برای استقلال از استعمار فرانسه صحبت میکرد.
خیم که یکی دو روز است کلاە گاوچرانیش را به سر میکند میگوید تندروها از دو طرف دارند میدانداری میکنند.
همه اینها جنگی را که از بالای تپه شهر سدیروت میبینیم زشتتر و کریهتر میکند.
نمیدانم امیدی هست کە کارگران فلسطینی بار دیگر از غزە به سدیروت برگردند. لباس کارشان را بپوشند و خانه ناتمام صاحب خانه اسرائیلی را کامل کنند و شب با چند شکل (واحد پول اسرائیل) در جیب پیش خانوادەشان برگردند.
یا اینکه پناهگاه داخل خانه در دست ساخت میتواند در سالهای پیش رو امنیت اهل منزل را تامین کند؟
