یاروسلاو آموسوف؛ قهرمان شکست‌ناپذیر اوکراینی که برای کشورش مبارزه می‌کند

اخطار: این مطلب توصیف‌هایی دارد که ممکن است برای برخی ناراحت‌کننده باشد.

یاروسلاو آموسوف با کمک چراغ قوه موبایلش مشغول بالا رفتن از پله‌هایی کثیف و تاریک بود که در انتهای آن نوری به چشم می‌خورد.

پایین یک زیرزمین است و بالای آن بقایای خانه‌ای ویران شده از بمباران قرار دارد. آموسوف با دقت بسته‌ای را که در آغوش گرفته، حمل می‌کند.

ورزشکار اوکراینی، بسته را با لبخند باز کرد و با کمک یک حوله‌ گرد و غباری را که روی کمربند قهرمانی سبک‌وزن بلاتور ام‌ام‌ای گرفته بود، پاک کرد.

به دنبال تهاجم روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲ بیشتر خانه ویران شده اما خوشبختانه کمربند قهرمانی آموسوف سالم ماند.

این لحظه‌ای بود که در میان ویرانی‌های شهر، بارقه‌ای از امید و خوشبختی خودش را نشان داد.

آموسوف ۲۹ ساله به بخش ورزشی بی‌بی‌سی گفت: «قبل از این که مادرم شهر را به خاطر امنیتش ترک کند، کمربند قهرمانی من را در خانه‌اش گذاشت که طبیعتا پس از بمباران خانه در میان آوار ماند.»

«بعد از آزادی شهرمان که من هم در آن شرکت داشتم و پس از یک روز یا کمی بیش از آن با خودم گفتم، پسر بگذار به خانه قدیمی برگردم و ببینم می‌توانم کمربندم را پیدا کنم یا نه.»

«خیلی هیجان‌زده بودم. به نظرم این لحظه‌ای نمادین برای یک زندگی متفاوت بود و خوشحالم که پیدایش کردم. حالا این هم به نوعی بدل به بخشی از سابقه‌ام شده است.»

آموسوف شنبه شب (۲۵ فوریه) در دوبلین با پیروزی مقابل لوگان استورلی از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کرد؛ این نخستین مبارزه او از زمان حمله روسیه به اوکراین بود.

در حالی که جنگ ادامه دارد، ترک اوکراین تصیمی سخت برای آموسوف بود، ولی دلیل بازگشت او به قفس فقط مسابقه دادن نیست.

او می‌گوید: «با ادامه فشار از سوی خانواده و دوستانم، بیشتر به حرفشان گوش کردم. برگشت به ام‌ام‌ای، مبارزه کردن و رفتن به نقاط مختلف جهان. به این ترتیب می‌توانستم به مردم بگویم که (در اوکراین) چه اتفاقی می‌افتد. این دلیل بازگشتم بود.»

این روایت او از جنگ است.

آموسوف در ایرپین، شهری در حومه کی‌یف پایتخت اوکراین، به دنیا آمد.

او از ایرپین به عنوان شهری که «روزگاری» زیبا و سرشار از زندگی و خوشبختی بود، یاد می‌کند.

این همان شهری است که آموسوف و خانواده‌اش در فوریه گذشته که ولادیمیر پوتین، دستور حمله به اوکراین را صادر کرد، در آن ساکن بودند.

ایرپین در نتیجه حمله روسیه به شدت آسیب دید، صدها نفر از ساکنانش کشته شدند و هزاران نفر دیگر از خانه‌هایشان بیرون رانده شدند.

آموسوف گفت: «در ابتدا همه به نوعی غافلگیر شده بودند و نمی‌دانستند چه اتفاقی رخ داده است. مهم‌ترین موضوع برای ما این بود که خانواده‌هایمان را به جای امنی برسانیم. من، دوستانم، والدین خودم و همسرم، افراد مسن، بچه‌هایمان و سگ‌هایمان. در واقع می‌توانم بگویم همه.»

«سیل جمعیت روان شد و ترافیک سنگینی بود که تصورش هم وحشتناک است. هرکسی تلاش می‌کرد که خودش را به جای امنی برساند. ما وسایلمان را جمع کردیم، سوار ماشین شدیم و به جاده زدیم. من ۳۶ ساعت یک نفس رانندگی کردم تا آن‌ها را به جای امنی برسانم.»

پس از این که خیال آموسوف از امنیت خانواده‌اش راحت شد، تصمیمی گرفت که زندگی‌اش را تغییر داد: او به خط مقدم برگشت تا از شهرش دفاع کند.

او نمی‌دانست که بازهم می‌تواند خانواده‌اش را ببیند یا نه.

تهاجم روسیه به اوکراین صبح ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد. تا بعد از ظهر آن روز رئیس‌جمهوری ولودیمیر زلنسکی فرمان احضار به خدمت کلیه مردان بین ۱۸ تا ۶۰ سال را صادر کرد و آن‌ها ممنوع‌الخروج شدند.

آموسوف، مانند بسیاری دیگر ازمردان، بدون این که تجربه نظامی داشته باشند، مشغول خدمت شدند.

او گفت: «آموزش من در سنگرها بود. در میانه عملیات نظامی بود که من آموزش می‌دیدم. کلاس آموزش ما جنگ بود.»

در اوایل کار او بیشتر به هزاران غیرنظامی‌ای کمک می‌کرد که در نتیجه بمباران روسیه از خانه‌هایشان بیرون رانده شده بودند.

آموسوف گفت: « فکر می‌کنم گاهی مردم تصوری سینمایی راجع به وظیفه سربازها دارند و فکر می‌کنند که آن‌ها فقط این طرف و آن طرف می‌دوند و تمام طول روز مشغول تیراندازی هستند.»

«این کاری نبود که ما می‌کردیم. بخش عمده‌ای از کار ما کمک‌رسانی به مردمی بود که نیاز به کمک داشتند، از آواربرداری گرفته تا منتقل کردن آن‌ها و هر کاری. شما باید هرکاری می‌کردید تا زندگی مردم آسان شود.»

«حدود یک ماه و نیم طول کشید تا یک دست یونیفورم کامل نظامی دریافت کردیم و بعد از آن در تعدادی عملیات حاضر شدیم.»

آموسوف تا هنگامی که ارتش اوکراین به او یک تفنگ داد، در زندگی‌اش یک بار هم شلیک نکرده بود. او می‌گوید که قبلا همواره دعوت دوستانش را برای تیراندازی یا مسافرت به قصد شکار، رد کرده بود.

او گفت: «همیشه از بدست گرفتن اسلحه گریزان بودم. اوایل حتی نمی‌دانستم که راه درست شلیک کردن به یک چیز چیست. باید از دوستان و کسانی که نزدیکم بودند، راه درست استفاده از اسلحه را می‌پرسیدم.»

تا پایان مارس، آموسوف به نیروهای اوکراینی کمک کرد که شهر ایرپین را از ارتش روسیه پس بگیرند. اما این پیروزی برایش هزینه احساسی بسیار بزرگی داشت.

به گفته رئیس کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد تا ۱۳ فوریه امسال ۷۱۹۹ غیرنظامی در نتیجه حمله روسیه به اوکراین کشته شده‌اند. شمار مجروحان غیرنظامی این تهاجم نیز بالغ بر ۱۱۷۵۶ نفر بوده است.

روسیه به بیش از ده‌ها هزار مورد جنایت جنگی متهم شده که شامل کشتار دسته‌جمعی، شکنجه و تجاوز می‌شود. روسیه این اتهامات را رد می‌کند و می‌گوید که شواهد این مدعا جعلی هستند.

آموسوف در مورد آنچه در ایرپین دید، می‌گوید: «وقتی زادگاهم را آزاد کردیم، یک شهر کنار آن بود که ما رفتیم تا به مردم آنجا بگوییم که نیروهای روسی را عقب رانده‌ایم و حالا آن‌ها امنیت دارند. ما خیابان‌هایی دیدیم که آن‌ها را خیابان‌های مرگ نامیدیم.»

«چپ و راست را که نگاه می‌کردیم چشممان به اجساد می‌افتاد. مردم عادی، مادربزرگ‌ها، بچه‌ها، زنان، شوهرانی که هفته‌ها بود آنجا افتاده بودند. سربازان روسی به مردم اجازه نداده بودند که عزیزانشان را دفن کنند. آن‌ها روی زمین انداخته شده بودند تا بپوسند.»

«آن‌جا رسیدیم و گفتیم که نیروهای اوکراینی هستیم و شهر آزاد شده است. گریه کردند و ما به آن‌ها نان و آب دادیم. آن‌ها از داشتن کمی غذا هیجان‌زده شده بودند.»

آموسوف ادامه داد: «به این فکر می‌افتادید که چطور آدم‌هایی چنین کارهایی را می‌کنند؟ چطور سربازانی از این دستورها اطاعت می‌کنند؟ چجور آدمی می‌تواند به بقیه دستور سلاخی غیرنظامیان بیگناهی را بدهد که هیچ کار نکرده‌اند؟ آن هم در کشور خودشان.»

«بارها شد که ما آنجا رفتیم و خانواده‌هایی را دفن کردیم که حتی آن‌ها را نمی‌شناختیم. شما فقط باید یک اسم و تاریخ را روی فرد درگذشته بگذارید به امید این که بعدا یک نفر بیاید و آن‌‎ها را شناسایی کند. وضعیت افتضاحی بود؛ یک افتضاح کامل.»

آموسوف هنوز نتوانسته با این تجربه‌ها کنار بیاید.

پس از این که سربازان اوکراینی ایرپین را آزاد کردند، آموسوف تمرینات آمادگی ام‌ام‌ای را شروع کرد.

در ماه‌های بعد آموسوف به طور تفننی تمرین می‌کرد و قصد جدی برای برگشتن به رقابت‌های حرفه‌ای نداشت، تا این که خانواده و دوستانش او را قانع کردند تا تصمیمش را تغییر دهد.

تمرینات که جدی‌تر شد او به اجبار راهی یک باشگاه بزرگ‌تر ام‌ام‌ای در آلمان شد. خیلی زود اعلام شد که او به مسابقات بازمی‌گردد و در نوامبر نیز گفته شد که با لوگان استورلی، قهرمان موقت سبک‌وزن جهان مبارزه خواهد کرد.

اما تمرکز روی مبارزه‌ای که در راه بود و فراموش کردن مبارزه بزرگ‌تر در کشورش، کار آسانی نبود.

آموسوف گفت: «بعضی از دوستانم که به دیدنم می‌آمدند هم همین حس را داشتند. قضیه مربوط به هواپیماها بود. وقتی که صدای پرواز یک هواپیما را می‌شنیدیم، حالمان بد می‌شد به این دلیل در اوکراین این به معنای رسیدن خبر بد بود. مصیبتی از راه می‌رسید و یک جا بمباران می‌شد. به همین دلیل شنیدن صدای هواپیما خیلی سخت بود.»

آموسوف می‌گوید که دوستان و خانواده کمک کردند تا خودش را با شرایط جدید وفق دهد اما او در این راه کمک‌های حرفه‌ای دریافت نکرده است.

اولین تجربه آموسوف در رابطه با ام‌ام‌ای در ۱۶ سالگی بود که به یک باشگاه سامبو پیوست. سامبو یکی از هنرهای رزمی محبوب در کشورهای شرق اروپاست.

پس از حضور در ام‌ام‌ای او ۱۹ مبارزه نخست را با پیروزی پشت سرگذاشت و سال ۲۰۱۸ به سازمان بلاتور ملحق شد. او قهرمان این سازمان در سبک‌وزن شد و تعداد پیروزی‌هایش را به ۲۷ رساند.

آموسوف حالا رکورددار طولانی‌ترین مدت شکست‌ناپذیری در رقابت‌های معتبر ام‌ام‌ای است. پیروزی او مقابل استورلی ۳۰ ساله، دومین پیروزی او مقابل این حریف آمریکایی بعد از پیروزی سال ۲۰۲۰ بود.

آموسوف می‌گوید که تجربه او در دفاع از کشورش موجب شده انگیزه‌هایش برای مبارزه تغییر کند. او در هنگام جنگ دوستان و حریفان تمرینی‌اش را از دست داده است: «حالا هر وقت که در تمرین به مشکل می‌خورم یا خسته می‌شوم، بلافاصله وضعیت دوستان و فامیلم در اوکراین پیش چشمم می‌آید.»

«این که چگونه در سنگرهایشان از کشور دفاع می‌کنند و وضعیت‌شان چقدر سخت‌تر است. این موجب تغییر نگرش و انگیزه‌هایم شده است و می‌خواهم از آن‌ها تشکر کنم. می‌خواهم برنده شوم و کمربند قهرمانی را به اوکراین بیاورم. به نظرم حالا این پیروزی بیشتر از هر زمانی معنا دارد. انجام دادن کاری برای کشوری که عاشقش هستم، برایم به معنای همه چیز است.»

به رغم پیروزی مقابل استورلی در رده سبک‌‌وزن سازمان بلاتور، جنگ اوکراین اولین موضوعی است که ذهن آموسوف را اشغال کرده است: «جنگ تاثیرات خودش را دارد و بدون شک روی من هم اثر گذاشته است.»

«آن‌ها (به غیرنظامیان) حمله می‌کنند، با هواپیما روی سر مردم بمب می‌ریزند و افراد بیگناه را می‌کشند. چه توضیحی برای این وجود دارد؟ حالا مسابقه تمام شده است و من به اوکراین برمی‌گردم.»