فوت‌و‌فن؛ ولورهمپتون-نیوکاسل: لیگ برتر مدعی جدیدی پیدا کرده است؟

در هفته چهارم لیگ برتر، چند اتفاق جالب رخ داد. پیروزی لیورپول مقابل بورنموث با ۹ گل، نشانه خروج تیم یورگن کلوپ از بحران ابتدای فصل بود.

لیورپول که از ۳ بازی ابتدایی خود فقط ۲ امتیاز گرفته بود، به این پیروزی پر گل نیاز داشت. منچسترسیتی هم مثل هفته قبل که ۲ گل از نیوکاسل عقب افتاده و به بازی برگشته بود، این بار ۲ گل از کریستال پالاس در همان نیمه اول خورد، اما در نیمه دوم ۴ گل زد و ۳ امتیاز بازی را گرفت.

یک بازی ویژه هفته چهارم اما دیدار ولورهمپتون با نیوکاسل بود. نیوکاسل که فصل گذشته تا هفته‌های پایانی لیگ، خطر سقوط به دسته پایین‌تر را احساس می‌کرد، با تغییر مالکیت باشگاه و تغییر سرمربی، شرایطش کاملا متفاوت شده است. نیوکاسل در ۳ بازی قبلی خود ۵ امتیاز گرفته بود. پیروزی ۲ بر صفر مقابل ناتینگهام فارست و تساوی بدون گل مقابل برایتون، نتایج خوبی بود. اما مهم‌تر از اینها، تساوی ۳-۳ مقابل منچسترسیتی در هفته قبل بود.

نکته ویژه در نمایش فنی مقابل سیتی این بود که هرچند نیوکاسل مثل اغلب حریفان سیتی، چندان در حفظ توپ موفق نبود اما موقعیت‌های زیادی مقابل مدافع قهرمانی لیگ برتر خلق کرد و ۶ شوت در چارچوب هم داشت.

نیوکاسل در این شرایط مقابل ولورهمپتون قرار گرفت که البته فصل را با نتایج خوبی شروع نکرده و ۲ شکست و یک تساوی تا پیش از این بازی داشت اما همین هفته قبل در جریان باخت یک بر صفر مقابل تاتنهام، عملکردی خوب برابر تیم قدرتمند آنتونیو کونته داشت.

شروع بازی با آرایش همسان

ادی هو، سرمربی سابق بورنموث که در کمتر از یک سال، نیوکاسل را حسابی متحول کرده، بازی را فقط با یک تغییر نسبت به ترکیب بازی قبلی مقابل منچسترسیتی آغاز کرد.

آرایش ۳-۳-۴ و استفاده همزمان از میگل آلمیرون، کریس وود و آلن سن مکسیمان نشان می‌داد که سرمربی نیوکاسل با رویکردی تهاجمی بازی را آغاز می‌کند.

حضور جو الینتون برزیلی در خط میانی هم به تهاجمی‌تر شدن شکل بازی نیوکاسل کمک می‌کرد. خط دفاع نیوکاسل هم با حضور کیرن تریپیه، سون بومن، فابین شار و دنیل برن شکل گرفته بود.

برونو لاژ سرمربی پرتغالی ولوز هم که فشار محسوسی را برای کسب ۳ امتیاز این بازی تحمل می‌کرد، با سیستم ۳-۳-۴ بازی را آغاز کرد.

حضور روبن نوس، ژائو موتینیو، متیوس نونز، گونسالو گوئدس، پدرو نتو و رائول خیمنس در خط میانی و حمله چهره تهاجمی به تیم میزبان داده بود؛ تیمی که به دلیل داشتن چندین پرتغالی در کادرفنی و درمیان بازیکنانش، به «تیم پرتغالی‌ها» معروف شده است.

نلسون سمدو و جانی مدافعان راست و چپ ولوز هم با گرایش هجومی بازی خود، می‌توانستند در فاز حمله و انتقال از دفاع به حمله، اثر ویژه روی شکل بازی تیمشان بگذارند.

پایان خوش ولوز در نیمه اول

بازی در دقایق ابتدایی براساس نیاز ولوز به تغییر جایگاهش در جدول رده‌بندی پیش می‌رفت؛ تیمی که در سه بازی قبلی نتایج خوبی نگرفته بود و برای جدا شدن از قعر جدول، نیاز به کسب ۳ امتیاز داشت.

در ۱۵ دقیقه ابتدایی بازی، ولوز چند حمله موثر داشت و روی یکی از این حملات، به زدن گل بسیار نزدیک بود اما ضربه خیمنز تبدیل به گل نشد.

پرسینگ شدید ولوز در نیمه زمین نیوکاسل در دقایق ابتدایی، این تیم را در بازیسازی از عقب زمین دچار مشکل کرده بود. با عبور از دقایق ابتدایی بازی اما نیوکاسل بر جریان بازی مسلط‌تر از حریفش شد، تا جایی که مالکیت نیوکاسل از دقیقه ۱۵ تا ۳۵ بازی حدود ۷۰ درصد بود.

در این دقایق حرکات دو بال هجومی نیوکاسل از کانال‌های کناری رو به کانال‌های داخلی، چند بار خط دفاع ولوز را تحت تاثیر قرار داد.

ماکسیمان و آلمیرون در این دقایق دو مهره موثر تیم ادی هو در طراحی حملات بودند. نیوکاسل در بازپس گرفتن توپ از بازیکنان ولوز در نیمه زمین این تیم هم چند بار موفق بود. مجموعه این نکات، نیوکاسل را به بازی مسلط کرده بود.

نیوکاسل دقیقا در دقایقی که بر جریان بازی تسلط داشت، گل خورد. روبن نوس، هافبک میانی ولوز پس از چند پاس در عرض زمین، توپ را پشت محوطه جریمه دریافت کرد و با شوت پای راست دروازه نیوکاسل را باز کرد.

در نیمه اول دو تیم درمجموع ۱۴ شوت زدند و پنج مورد از این ضربات داخل چارچوب بود. یکی از این پنج ضربه هم همین شوت نوس بود که باعث شد ولوز نیمه اول را با برتری یک بر صفر به پایان برساند.

گل غافلگیرکننده در دقیقه ۹۰

انتظار می‌رفت با شروع نیمه دوم، نیوکاسل با گرایش هجومی‌تر بازی کند اما تا دقیقه ۶۵ یعنی حدود ۲۰ دقیقه پس از شروع نیمه دوم، تغییر محسوسی در شکل بازی نیوکاسل ایجاد نشد.

دو تعویض ادی هو در این زمان بود که جریان بازی را تغییر داد؛ مت تارگت و رایان فریزر وارد زمین شدند تا نیوکاسل شکل هجومی به خود بگیرد.

به خصوص آمدن فریزر به جای وود و قرار گرفتن این بازیکن هجومی اسکاتلندی کنار آلمیرون و مکسیمان، شکل خط حمله نیوکاسل را تغییر داد. چون از این لحظه به بعد دیگر مهاجم بلندقامت و سرزن در ترکیب تیم ادی هو نبود و سه بازیکن سرعتی کنار هم در خط حمله قرار داشتند.

پس از این تعویض‌ها، بازی وارد شکل حملات کلاسیک و نیوکاسل و ضدحملات ولوز شد. نقطه عطف بازی در دقیقه ۸۱ بود که ولوز روی یک ضدحمله سریع توسط خیمنز به گل دوم رسید اما در بازبینی ویدئویی، این گل به دلیل خطای بازیکن ولوز در مرحله توپ‌گیری در نیمه خودی، مردود شد.

پس از این صحنه، دو تعویض دیگر در ترکیب نیوکاسل انجام شد و با حضور الیوت ادرسن و جاکوب مرفی، نیوکاسل در هجومی‌ترین شکل خود قرار گرفت.

گره بازی پس از عبور از دقیقه ۹۰ با یک شوت سرضرب و استثنایی از سن مکسیمان باز شد. بال چپ فرانسوی نیوکاسل که در ۳ بازی قبلی هم نمایش خوبی داشت، با شوت غافلگیرکننده‌ای که زد، بازی را به تساوی کشاند تا نیوکاسل در روزی که ۶۴ درصد مالکیت توپ داشت و ۲۱ ضربه به سوی دروازه حریف زده بود، بازنده نباشد.

این گل لحظات پایانی بازی، برای ولورهمپتون بسیار دردناک بود، چون در پایان هفته چهارم، ۲ امتیازی شد و در رده هفدهم جدول باقی ماند، درحالیکه گرفتن سه امتیاز بازی، می‌توانست این تیم را تا حتی تا رده دوازدهم جدول بالا بکشد.

نیوکاسل با این تساوی، ۶ امتیازی شد و همچنان بدون شکست، در رده هفتم جدول قرار گرفته است.

سن ماکسیمان؛ نماد نیوکاسل در دوران تازه

آلن سن ماکسیمان در فصل گذشته یکی از بهترین بازیکنان نیوکاسل بود و البته یکی از موفق‌ترین بازیکنان لیگ برتر در دریبل زدن.

این بال تهاجمی راست‌پای نیوکاسل ترجیح می‌دهد در سمت چپ بازی کند تا با پای راست خود، فضای مناسبی برای دریبل زدن بازیکن مقابل داشته باشد.

او فصل گذشته ۳۵ بازی انجام داد و ۵ گل زد و مقابل ولوز نخستین گلش در فصل تازه را زد؛ گلی که برای نیوکاسل، شکست را به تساوی تغییر داد.

سن ماکسیمان در ۴ بازی فصل تازه، ۲ پاس گل هم داده و از بهترین بازیکنان پست خودش در لیگ بوده؛ بازیکنی که شانس بازی در جام جهانی قطر با پیراهن فرانسه را هم دارد.

اگر نیوکاسل باشگاه ثروتمندی نبود، شاید در همین تابستان، سن ماکسیمان به یک باشگاه بزرگ لیگ برتر پیوسته بود اما به نظر می‌رسد این نیروی هجومی نخبه، در برنامه‌های مدیریت تازه نیوکاسل جای ویژه دارد و می‌تواند تبدیل به نماد این باشگاه در دوران تازه شود.