فوت‌و‌فن؛ منچستریونایتد-برایتون: شوک بزرگ به باشگاهی که در باد گذشته خوابیده

هفته نخست فصل تازه لیگ برتر انگلیس، نکات ویژه‌ای داشت؛ توقف لیورپول در خانه تیم تازه صعود کرده به لیگ برتر یعنی فولام؛ گلزنی هر دو مهاجم جدید و گرانقیمت لیورپول و سیتی یعنی داروین نونیز و ارلینگ هالند. اما شکست یونایتد با سرمربی جدیدش یعنی اریک تن‌هاخ مقابل برایتون در اولدترافورد غافلگیرکننده‌ترین اتفاق در گام نخست لیگ برتر بود.

منچستریونایتد که در بازی‌های دوستانه پیش‌فصل خود نتایج خوبی گرفته بود، ازجمله پیروزی با چهار گل مقابل لیورپول، در هفته اول لیگ دوباره همان ضعف‌های کهنه را در شکل بازی خود بروز داد.

نکته جالب اینکه برایتون تا پیش از بازی دیروز، هرگز در خانه یکی از دو تیم شهر منچستر پیروز نشده بود، اما یونایتد در ادامه ثبت رکوردهای منفی خود در چند سال گذشته، این بار شرایط را برای نخستین پیروزی برایتون در منچستر فراهم کرد.

شکست یونایتد در هفته اول لیگ، چنان برای هواداران این تیم غافلگیرکننده و سنگین بود که چند نفر از آنان روی سکوهای ورزشگاه اولدترافورد کارشان به درگیری فیزیکی با یکدیگر رسید.

اما داخل زمین چه اتفاقاتی رخ داد که کار به اینجا رسید...

آغاز فصل، بدون مهاجم تخصصی

به گفته تن‌هاخ «تا پیش از شروع فصل جدید، درباره پیوستن حدود ۲۵۰ بازیکن به یونایتد در رسانه‌ها بحث شد» اما ترکیب این تیم در بازی با برایتون نشان می‌داد که مدیریت منچستریونایتد در تقویت این تیم چقدر ضعیف عمل کرده است:

در خط دفاع لیساندرو مارتینز مدافع آرژانتینی که با رقم حدود ۵۰ میلیون یورو از آژاکس جذب شده، کنار هری مگوایر قرار گرفت اما در سمت راست و چپ، همان مهره‌های فصل گذشته یعنی دیه‌گو دالو و لوک شاو حضور داشتند.

در خط میانی همان مثلث فصل گذشته قرار گرفته بود؛ فرد، اسکات مک‌تومینای و برونو فرناندز. در سمت راست و چپ هم جردن سانچو و مارکوس رشفورد بازی می‌کردند.

نکته ویژه در ترکیب ابتدایی یونایتد این بود که کریستین اریکسن به عنوان مهاجم کاذب بازی می‌کرد، چون دوری از کریستیانو رونالدو از تمرینات و از فرم آمادگی باعث شده بود تن‌هاخ او را روی نیمکت ذخیره‌ها قرار دهد و آنتونی مارسیال هم به دلیل آسیب‌دیدگی نامش در فهرست تیم قرار نداشت.

به این ترتیب ۲ بازیکن تازه جذب شده در تابستان، در ترکیب اصلی بودند اما از یک سو به رغم اخبار متعدد درباره جذب فرانکی دی‌یونگ هافبک دفاعی بارسلونا و چند هافبک دیگر، یونایتد با آن همه ضعف آشکار در این منطقه، فصل جدید را هم با فرد و مک‌تومینای آغاز کرد.

نکته منفی دیگر اینکه تیمی در سطح یونایتد، برای بازی اول خود در لیگ یک مهاجم تخصصی آماده نداشت و سرمربی تیم مجبور شد اریکسن که یک هافبک کلاسیک است را به عنوان مهاجم کاذب، جلوتر از بازیکنان دیگر بازی بدهد.

اسیر شدن در تله «پرسینگ» برایتون

در دقایق ابتدایی بازی، یونایتد بر جریان کار مسلط بود اما خیلی زود مشخص شد که ایده‌های گراهام پاتر برای ایجاد اختلال در روند بازیسازی یونایتد از عقب زمین چقدر موثر است.

آدام لالانا، پاسکال گروس و دنی ولبک مثلث هجومی برایتون در سیستم ۳-۴-۳ بود که خط جلوی پرسینگ شدید این تیم، در مقابله با شروع بازیسازی یونایتد را تشکیل می‌داد.

تن‌هاخ چنانکه بارها در مصاحبه‌های خود گفته بود و در بازی‌های پیش‌فصل هم در عمل نشان داده بود، اصرار به پاسکاری‌های کوتاه از همان عقب زمین با داوید دخیا، مگوایر، مارتینز و فرد داشت.

درواقع این بازیکنان باید با پاس‌های کوتاه، از خط اصلی پرسینگ حریف توپ را عبور می‌دادند. اما عملا ضعف مگوایر و فرد در بازیسازی تحت فشار حریف، باعث شد چند بار برایتون در این موقعیت از بازی، توپ را نزدیک دروازه یونایتد بگیرد.

مهم‌ترین ضعف در شکل بازی یونایتد و اصرار تن‌هاخ به جذب دی‌یونگ در همین دقایق آشکار شد. فرد، هافبک دفاعی برزیلی یونایتد نمی‌توانست زیر فشار پرسینگ حریف، در بازیسازی تصمیمات درست با توپ بگیرد.

تن‌هاخ چند بار پیش از شروع فصل گفته بود که «اولویت با خرید بازیکن نیست، بلکه با خرید بازیکن مناسب است و برای پست شماره ۶ یعنی جلوی مدافعان میانی، باید یک هافبک مناسب جذب کنیم.»

درواقع تن‌هاخ غیرمستقیم روی خرید دی‌یونگ تاکید می‌کرد؛ هافبکی که می‌تواند تحت فشار حریف، با آرامش حفظ توپ کند، بچرخد، پاس درست بدهد و پرسینگ سازمان‌یافته حریف را خنثی کند.

دی‌یونگ اما مثل چند گزینه دیگر یونایتد، چندان به این تیم نزدیک نیست (رئیس بارسلونا هم امروز گفت که او می‌خواهد در این باشگاه بماند) و درعمل قرمزهای منچستر در همان بازی اول لیگ مقابل برایتون، همان مشکل فنی چند فصل گذشته را داشتند؛ ناتوانی در خارج شدن موفق از پرسینگ حریف.

برایتون در نیمه اول با هنرمندی گروس آلمانی دو بار دروازه یونایتد را باز کرد و یونایتد با حملاتی که در نیمه دوم داشت، فقط توانست به یکی از این گل‌ها پاسخ دهد.

نمایش فاجعه‌بار فرد و مک‌تومینای

ضعف بزرگ دیگر یونایتد در جریان بازی هم یک معضل کهنه بود؛ قدرت تصمیم‌گیری ضعیف مدافع راست و هافبک میانی.

دیه‌گو دالو که ۲ سال قبل در انتقال قرضی به میلان هم نتوانسته بود در این تیم تبدیل به بازیکن اصلی شود، فصل تازه لیگ را در ترکیب اصلی یونایتد آغاز کرد اما در جریان بازی بارها با توپ و بدون توپ، تصمیمات نادرست گرفت.

کمی جلوتر از فرد هم مک‌تومینای هافبک اسکاتلندی یونایتد عملکردی ناامیدکننده داشت؛ بازیکنی که نخستین بازی خود با پیراهن یونایتد را در زمان سرمربیگری ژوزه مورینیو انجام داده بود و یک هافبک آینده‌دار به نظر می‌رسید اما به تدریج تبدیل به یکی از معضلات یونایتد شده است.

کم‌ترین درصد پاس سالم در میان بازیکنان یونایتد مقابل برایتون را مک‌تومینای داشت؛ این برای یک هافبک میانی فاجعه‌بار است.

اگر داور در دقیقه ۲۵ در واکنش به تکل خشن مک‌تومینای سخت‌گیر بود، به جای کارت زرد، می‌توانست به او کارت قرمز بدهد.

فرد و مک‌تومینای به ترتیب در دقیقه ۵۳ و ۷۸ تعویض شدند. نکته جالب اینکه پس از تعویض فرد و به میدان رفتن رونالدو، اریکسن که جلوترین بازیکن یونایتد بود و به عنوان مهاجم کاذب بازی می‌کرد، به عقب‌ترین منطقه خط میانی رفت، جای فرد را گرفت و پس از بازی هم تن‌هاخ در مصاحبه خود تاکید کرد که «پس از این تغییر، شکل بازی تیمش بهتر شد.»

به این ترتیب می‌توان انتظار داشت که در بازی آینده، اریکسن هافبک دفاعی یونایتد باشد و چه بسا فرد نیمکت‌نشین شود. بیرون رفتن مک‌تومینای از بازی هم شکل بازی یونایتد را بهتر کرد. پس از پایان بازی، روی کین که به عنوان کارشناس تلویزیونی در یکی از شبکه‌ها بازی را تحلیل می‌کرد، تاکید کرد که «این دو بازیکن یعنی فرد و مک‌تومینای شایستگی فنی پوشیدن پیراهن یونایتد را ندارند.»

سندرم خودبزرگ‌بینی

چه رویکردی در باشگاه منچستریونایتد حاکم شده که در نخستین بازی فصل، این همه ضعف نیروی انسانی در نمایش تیم آشکار شده؟ شاید مهمترین عامل «سندرم خودبزرگ‌بینی» یونایتد در نقل و انتقالات باشد.

این جمله تن‌هاخ که «یونایتد به دنبال بازیکن مناسب است، نه صرفا بازیکن خوب» گزاره درستی برای وجهه کلی باشگاه منچستریونایتد است، اما نه برای تیم کنونی.

حدود ۱۳ سال پیش الکس فرگوسن پس از جدایی رونالدو و کارلوس توس، خرید بزرگی در بخش هجومی انجام نداد با همین استدلال که «اگر بازیکن مناسب در بازار نباشد، دست به خرید بزرگ نمی‌زنیم.»

نمونه کنونی رئال مادرید است که روی خرید ارلینگ هالند یا کیلیان امباپه تاکید داشت اما وقتی هر دو انتقال منتفی شد، پول بزرگی برای تقویت خط حمله خود خرج نکرد، چون پول بزرگ را متناسب با گزینه‌های موجود در بازار نمی‌دید.

درواقع این رویکرد در مورد باشگاه‌های بزرگی که در وضعیت خوبی قرار دارند، رویکرد مناسبی است اما وقتی یک باشگاه بزرگ وارد مرحله گذار شده و در چند مهلت نقل و انتقالات ضعیف عمل کرده، نباید از همین استراتژی پیروی کند. مثال روشن همین اصرار یونایتد به جذب دی‌یونگ و نرفتن سراغ گزینه‌های بعدی است. یونایتد در وضعیتی نیست که بخواهد مثل رئال مادرید رفتار کند.

باشگاه منچستریونایتد عملا از نظر نیروی انسانی حتی از آرسنال و تاتنهام ضعیف‌تر شده و تا ۳۱ اوت که پنجره نقل و انتقالات تابستانی بسته می‌شود، باید در پست هافبک دفاعی، مهاجم و دفاع راست بازیکنان جدید جذب کند. چند تن از اعضای خانواده گلیزر به عنوان مالکان باشگاه منچستریونایتد دیروز در ورزشگاه اولدترافورد حضور داشتند و از نزدیک متوجه این ضعف‌ها شدند.

تن‌هاخ هم در نخستین تجربه خود در لیگ برتر انگلیس احتمالا متوجه شده که درحال حاضر باید از کمال‌گرایی فنی خود فاصله بگیرد. آنچه یونایتد این روزها به آن نیاز دارد، عملگرایی و واقع‌گرایی است، نه کمال‌گرایی متاثر از افتخارات کسب شده در گذشته.

شکست مقابل برایتون یک شوک بزرگ به بازیکنان، مربیان و مدیران باشگاهی بود که باید برای خروج از بحران تلاش کنند، اما پیش از این باید وجود بحران را بپذیرند.