مردان عضو یک گروه موافق رابطه جنسی با کودکان در دهه ۱۹۷۰، ممکن است هنوز با کودکان کار کنند
- نویسنده, تیم پادکست «زوایای سیاه»
- شغل, بیبیسی نیوز و رادیوی چهار بیبیسی
فهرست محرمانه بیش از ۳۰۰ عضو شبکهای در بریتانیا که علنا خواستار قانونی کردن رابطه جنسی با کودکان بود در اختیار بیبیسی قرار گرفته است.
بیبیسی دریافته است امکان دارد معدودی از این افراد هنوز از طریق کار رسمی یا داوطلبانه با کودکان ارتباط داشته باشند.
این افراد عضو گروهی به نام «تبادل اطلاعات پدوفیلی» بودند.
به گفته یک تیم پادکست رادیو بیبیسی این فهرست از اواخر دهه ۱۹۷۰ به مدت ۲۰ سال در اختیار پلیس لندن قرار داشته است.
این فهرست تایپ شده به دهها صفحه میرسد و پلیس در اوایل دهه ۱۹۸۰ جلد کاغذی صورتی رنگ به آن اضافه کرد. فهرست شامل ۳۱۶ نام است که همه به جز تعداد انگشت شماری مرد هستند و اکثر آنها نشانیشان هم موجود بوده است.
اکثر اعضای این گروه در بریتانیا سکونت داشتند اما جزئیاتی در مورد افراد ساکن سایر بخشهای اروپای غربی، استرالیا و ایالات متحده هم در این فهرست وجود دارد.
برای بیبیسی مشخص شده که فقط معدودی از این مردان هنوز زنده هستند و این احتمال وجود دارد که بعضی از آنها در حال حاضر از طریق کار رسمی یا داوطلبانه هنوز با کودکان تماس داشته یا مراقبت از کودکان را برعهده داشته باشند. بیبیسی هیچ مدرکی در مورد تخلف این افراد در به دست نیاورده است.
پلیس لندن به ما گفته است که قادر به دادن اطلاعات مشخصی در مورد تحقیقات خود در مورد این گروه نیست اما اگر شواهد کافی وجود داشته باشد و اگر عاملان تخلف علیه کودکان هنوز زنده باشند، وقوع جرم را بررسی خواهد کرد.
گروه تبادل اطلاعات پدوفیلی در سال ۱۹۷۴ تشکیل شد یعنی زمانی که بریتانیا دستخوش تغییرات اجتماعی سریع بود.
رهبران گروه با تلاش برای همسویی با جنبشهای فمینیستی، ضد نژادپرستی و تساوی حقوق همجنسگرایان به دنبال پیشبرد اهداف خود بودند. این گروه یک سازمان غیرقانونی نبود و آعضای آن برای عضویت و دریافت نشریه گروه سالانه چهار پوند پرداخت میکردند.
بیش از یک دهه، سخنگویان گروه مصاحبههایی با رسانهها انجام میدادند و استدلال میکردند که بزرگسالان و کودکان از حق انسانی برای داشتن رابطه جنسی با یکدیگر برخوردار هستند. آنها استدلال میکردند که اکثر بچهها در چهار سالگی در شرایطی هستند که میتوانند به ارتباط جنسی رضایت دهند.
در حالی که احتمالا رهبران گروه از صحبت علنی درباره سازمان خود خرسند بودند، اما نام اعضای درجه یک گروه کاملا محرمانه بود.
این فهرست - و دهها سند دیگر مربوط به اعضای گروه - در اختیار تیم بیبیسی و الکس رنتون، روزنامهنگار، قرار گرفته است. این روزنامهنگار در مورد سوء استفاده جنسی نهادینه شده از کودکان مطالب فراوانی نوشته و مجری پادکست بیبیسی به نام «زوایای تاریک» است.
ما سپس در آرشیوهای رسانهها، گزارشهای کیفری و فهرستهای ثبت مرگ در ۵۰ سال گذشته این اسامی را جستجو کردیم.
این تحقیقات توانست سوابق یا اطلاعات بیشتری را با درجه اطمینان معقول در مورد ۴۵ درصد از این افراد بیابد. ما دریافتیم که نیمی از آنها در ارتباط با جرایم جنسی علیه کودکان محکومیت یافتند یا به آنها هشدار داده شد یا متهم شدند اما قبل از محاکمه مردهاند. این اتهامات شامل توزیع تصاویر سوء استفاده، آدم ربایی و تجاوز جنسی بود.
از تعداد کمی از مردانی که ممکن است هنوز به خاطر حرفه خود با کودکان در تماس باشند، بیبیسی نتوانسته برای هیچکدام سابقه محکومیت پیدا کند به این معنی که پس از بررسی جامع پیشینه آنها، شرایطشان برای استخدام قابل قبول بوده است.
این مردان بخشی از اعضای یک گروه بزرگتر متشکل از نزدیک به ۷۰ نفر در این فهرست هستند که تیم بیبیسی توانسته است کشف کند که در مشاغلی کار میکنند که با افراد زیر سن قانونی در تماس بودهاند.
نیمی از اسامی این گروه شامل آموزگاران بوده است و نشانی محل کار برخی از آنان در این فهرست تایپ شده است. بقیه در میان این گروهها فعالیت داشتهاند: مددکاران اجتماعی، مربیان ورزشی، مربیان جوانان، پزشکان، روحانیون، مبلغان دینی غیرروحانی و نظامیان فعال در امور جوانان.
تیم پادکست سعی کرده است با تمام افرادی که هنوز زنده و شاغل هستند - و اکثر آنها در بریتانیا زندگی میکنند - تماس بگیرد.
یکی از آنها ادعا کرد که به این دلیل نامش در این فهرست بود که او در دهه ۱۹۷۰ عضو یک گروه حمایت از جوانان همجنسگرا بود که با گروه مورد بحث ارتباط داشت.
نفر دوم اعتراف کرد که عضو این گروه بوده است، اما فقط به این دلیل که «تبادل اطلاعات پدوفیلی» معتقد بود که اختلاف در قوانین مربوط به سن رضایت جنسی ناعادلانه است.
تا قبل از سال ۱۹۹۴ مردان در انگلستان و ولز برای داشتن رابطه جنسی با مردان دیگر میبایست ۲۱ ساله باشند که در آن سال به ۱۸ سال کاهش یافت.
شش سال بعد سن ارتباط جنسی مردان با هم به ۱۶ سال رسید. این مرد به بیبیسی گفت که او پدوفیل نبوده و نیست.
مرد سوم که در حال حاضر در مدرسهای خصوصی در خارج از بریتانیا به کودکان آموزش میدهد، پس از اینکه ما از این گروه حرف زدیم، از گفتگوی بیشتر با ما خودداری ورزید.
و غیر از این سه نفر، هیچکس دیگری به درخواست بیبیسی برای گفتگو پاسخ نداده است.
تیم بیبیسی فهرست اعضای گروه را از یک مددکار اجتماعی ارشد بازنشسته به نام پیتر مککلوی به دست آورده است. او انبوهی از اسناد تاریخی، نامهها، یادداشتهای داخلی و برش روزنامههای قدیمی مربوط به سه دهه را به ما داد.
آقای مککلوی به واسطه کارش و اطلاعاتی که از این طریق به دست میآورد متوجه ارتباط بین افراد کودکآزار شد اما به تدریج به دلیل عدم توانایی پلیس یا سازمانهای مددکاری اجتماعی در خاتمه دادن به این موارد دلسرد شد.
فهرست اعضای گروه تبادل اطلاعات پدوفیلی در سال ۱۹۹۸ در اختیار او قرار گرفت. تا آن زمان و برای حدود ۲۰ سال، این فهرست در اختیار «واحد پیگری انتشارات مستهجن» پلیس لندن بود که در میان کارکنان پلیس به «جوخه کثیف» شهرت دارد.
کارآگاه سابق دیو فلانگان که این فهرست را به ما داد گفته است که احتمال دارد این فهرست در اواخر دهه ۱۹۷۰ در جریان بازرسی سرزده پلیس به دست آمده باشد.
در حاشیه سندی که به بیبیسی داده شده، یادداشتهایی دیده میشود و آقای فلانگان، مأمور پلیس در آن زمان، میگوید که او برخی از آنها را نوشته است.
او همچنین صفحه جلد صورتی را اضافه و تاریخ گذاری کرده است. همچنین او و همکارانش در طول دهه ۱۹۸۰ اطلاعات پات را به روز میکردند.
او میگوید که پلیس برای بازرسی سرزده به محل تعداد زیادی از افراد مندرج در فهرست مراجعه کرد اما اطلاعات موجود برای صدور حکم بازرسی قابل استفاده نبود.
او گفت: «شما نمیتوانید به یک قاضی مراجعه کنید و بگویید: ببین، ما معتقدیم که فلان کس پدوفیل است و ما معتقدیم که در جستجوی از محل او، عکسهای قبیح از کودکان به دست خواهد آمد چون اسمش در فهرست این گروه است.»
از نظر قانونی، عضویت در یک گروه حامی پدوفیلها دلیل این نیست که فرد مجرم جنسی است.
در اوایل دهه ۱۹۸۰ پلیس با تمرکز روی سه عضو ارشد گروه که همگی دارای ارتباط با بخش تبلیغات نشریه مگپای، نشریه این تشکل بودند، به بررسی گروه پرداخت.
این افراد بر اساس یک قانون مصوب قرن هفدهم به نام «زمینهسازی برای افساد در اخلاق عمومی» تحت پیگرد قانونی قرار گرفتند. دو نفر از آنها آزادی مشروط گرفتند و نفر سوم به دو سال حبس محکوم شد.
گروه تبادل اطلاعات پدوفیلی در سال ۱۹۸۴ به صورت عمومی دیگر وجود نداشت.
دیو فلانگان میگوید که تحقیقات اداره او در مورد فهرست اعضای گروه نیز متوقف شد.
او افزوده است که «اطلاعات به دست آمده به سایر بخشهای پلیس بریتانیا تحویل شد تا به هر نحو که مایل بودند آن را به کار ببندند و البته ما هیچ کنترلی روی آنها نداشتیم.»
بیبیسی مطلع شده است که در سال ۱۹۹۴، یکی از ادارات پلیس که بعدها منحل شد، فهرست اسامی اعضای این گروه را دیجیتالی کرد.
سازمان ملی رسیدگی به جرایم که در سال ۲۰۱۳ تشکیل شد و ماموران آن با پروندههای کودکآزاری سروکار دارند، به ما گفته است که «از دریافت این فهرست [دیجیتالی] اطلاعی ندارد.»
دیو فلانگان نسخه اصلی فهرست را در بایگانی خود نگه داشت تا اینکه در سال ۱۹۹۸ بازنشسته شد و آن را به پیتر مککلوی تحویل داد.
آقای مککلوی به بیبیسی گفت که طی ۳۰ سال گذشته پلیس یک نماینده حزب کارگر و یک وزیر دولت محافظهکار را تحت فشار قرار داده است تا دستور دهند اعضای گروه که شاغل در مراکز آموزشی و خدمات اجتماعی مرتبط با کودکان هستند مورد بررسی قرار گیرند، اما در این زمینه موفقیتی به دست نیاورده است.
او در سال ۱۹۹۳ به وزارت بهداشت نامه نوشت و نگرانی خود را بیان کرد.
در آغاز نامه او آمده است که «به نظر میرسد نفوذ پدوفیلها در حرفه مددکاری اجتماعی یک مشکل گسترده و جدی است...»
او پیشنهاد کرد که یک تیم تخصصی متشکل از مددکاران اجتماعی و پلیس تشکیل شود و همه اعضای گروه مورد بحث شاغل در امور اجتماعی مرتبط با کودکان را بررسی کند. او میگوید که جوابی به نامه خود دریافت نکرد.
وزارت بهداشت و مراقبتهای اجتماعی به بیبیسی گفت که در مورد «موضوعات تاریخی خاص» اظهار نظر نمیکند.
روز دوشنبه، ایوت کوپر، وزیر کشور، گفت که ممکن است براساس جرم جدیدی که امسال به تصویب خواهد رسید، کسانی که سوء استفاده جنسی از کودکان را پنهان یا از گزارش آنها خودداری میکنند با مجازاتهای شغلی یا کیفری مواجه شوند.
این پیشنهاد یکی از ۲۰ توصیهای بوده که پروفسور الکسیس جی پس از تحقیقات هفت ساله در مورد سوء استفاده جنسی از کودکان ارائه داده است. این تحقیقات در سال ۲۰۲۲ به پایان رسید.
تحقیقات مستقل سوء استفاده جنسی از کودکان در واکنش به نگرانی در این مورد آغاز شد که شاید برخی سازمانهای مسئول توانایی لازم برای حفاظت از کودکان را نداشته باشند.
کارآگاه نیکولا فرانکلین، عضو مرکز فرماندهی تخصصی مرکزی پلیس لندن به بیبیسی گفته است که پلیس «به مقابله با پدوفیلی که جنایتی نفرتآنگیزاست» متعهد است.
او گفته است: «اگر کسی اطلاعاتی دارد که باید با پلیس در میان بگذارد، ما از او میخواهیم چنین کند زیرا با وجود گذشت زمان، ما همچنان به این موارد رسیدگی خواهیم کرد مشروط به اینکه شواهد کافی برای رسیدگی وجود داشته وعامل این جرم هنوز زنده باشد.»
