«چطور قرار است امرار معاش کنیم؟»؛ روایت‌هایی از زندگی زیر بمباران در ایران

خیابان انقلاب تهران مغازه ها بسته است. یک گلفروش کنار خیابان نشسته ولی مشتری ندارد. یک نفر هم روی پله های یک شرکت نشسته. خیابان تقریبا خالی است. ساکنان میدان انقلاب، یکی از شناخته‌شده‌ترین نقاط تهران، ایران، در تاریخ سه شنبه ۲۶ اسفند ۱۴۰۴ به زندگی روزمره خود ادامه می‌دهند، پس از آن‌که ایالات متحده و اسرائیل درشنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴ حملات گسترده‌ای علیه اهداف مختلف در ایران انجام دادند که به کشته شدن آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر عالی ایران و آسیب به ساختمان‌ها و خودروهای بسیاری انجامید.

منبع تصویر، Fatemeh Bahrami/Anadolu via Getty Images

زمان مطالعه: ۴ دقیقه

بی‌بی‌سی فارسی تلاش می‌کند با تکیه بر روایت‌های شهروندان ایرانی، تصویری از زندگی مردم در شرایط جنگی ارائه دهد. این روایت‌ها لزوما بازتاب‌دهنده تجربه تمام جامعه حدودا ۹۰ میلیونی ایران نیست، اما تجربه گروهی از افراد را نشان می‌دهد که هم‌زمان با ترس، نااطمینانی و فشار روانی ناشی از حملات، سعی دارند زندگی روزمره و کار خود را ادامه دهند.

مخاطبان بی‌بی‌سی فارسی می‌گویند که حملات به کشورشان چه تاثیری بر کار و وضعیت مالی آن‌ها گذاشته است.

در پیامی که از طریق تلگرام ارسال شده، یک زن گفت: «زندگی ما به‌خاطر جنگ عقب افتاده است. نمی‌توانیم از خانه بیرون برویم، چون خطرناک است.»

او افزود: «نمی‌توانیم کار کنیم. پس چطور باید امرار معاش کنیم؟»

او گفت همه افرادی که می‌شناسد با همین مشکلات روبه‌رو هستند و وضعیت «واقعا بد» است.

این مخاطب همچنین گفت که سیستم بانکی به‌شدت آسیب دیده و چک‌هایش مدام برگشت می‌خورند.

او اضافه کرد: «نمی‌توانیم خیلی بیشتر از این به این شکل ادامه دهیم.»

مردی که صاحب یک شرکت حمل‌ونقل در ایران است، گفت که نگرانی‌های مالی باعث شده تمایل کمتری به ترک کشور و رفتن به خارج داشته باشد.

او گفت: «من در ایران جا افتاده‌ام و شناخته‌شده هستم، بنابراین می‌توانم درآمد داشته باشم. ترک ایران یعنی تبدیل شدن به یک آدم بی‌هویت.»

او معتقد بود افرادی که به خارج از ایران مهاجرت کرده‌اند، اغلب در شرایط دشواری گرفتار می‌شوند و فرصت‌های کاری زیادی پیش رویشان نیست.

او در پایان گفت: «پس نه، قصد ندارم ایران را ترک کنم.»

یک سفره «هفت‌سین» — چیدمانی از هفت نماد که نام آن‌ها با حرف «س» آغاز می‌شود — پشت شیشه یک کافه در منطقه مرکزی تجریش تهران، در تاریخ دوشنبه ۲۷ اسفند ۱۴۰۳، در حالی به نمایش گذاشته شده که مردم خود را برای نوروز، سال نو ایرانی، آماده می‌کنند؛ جشنی که امسال با ماه مقدس رمضان همزمان شده است.
این هفت نماد نوروزی عبارت‌اند از: سبزه (جوانه‌هایی که در ظرف رشد داده می‌شوند)، سمنو (پودینگ شیرین از جوانه گندم)، سنجد، سرکه، سیب، سیر و سماق.
میلیون‌ها نفر در خاورمیانه، آسیا و اروپای شرقی جشن نوروز را که معمولاً در اول فروردین برگزار می‌شود، به مناسبت آغاز فصل بهار گرامی می‌دارند.

منبع تصویر، ATTA KENARE/AFP via Getty Images

توضیح تصویر، معمولا در این روزهای نزدیک به نوروز، همه در جلسه روزانه شرکت فقط درباره تعطیلاتشان صحبت می‌کنند، اما حالا هیچ چیز دیگری جز کار نداریم تا حواسمان را از جنگ پرت کنیم (عکس آرشیوی از ۲۷ اسفند ۱۴۰۳)

یک زن در شبکه‌های اجتماعی نوشت که کارکنان شرکتش از کار کردن برای جلوگیری از فکر کردن به جنگ استفاده می‌کنند.

او گفت: «معمولا در این روزهای نزدیک به نوروز، همه در جلسه روزانه شرکت فقط درباره تعطیلاتشان صحبت می‌کنند، اما حالا هیچ چیز دیگری جز کار نداریم تا حواسمان را از جنگ پرت کنیم.»

او معتقد بود امسال سخت‌ترین سال زندگی‌اش بوده است.

برخی دیگر نیز درباره برگزاری چهارشنبه‌سوری مطلب منتشر کرده‌اند.

یک زن گفت مقداری آش رشته به همسایه‌اش داده و در عوض مقداری شیرینی خانگی تازه دریافت کرده است.

فرد دیگری گفت که از بیرون همزمان صدای شعارهای «الله‌اکبر» و «مرگ بر دیکتاتور» را می‌شنیده است.

او گفت صدای ترقه‌ها از خیابان با صدای بمب‌های در حال اصابت و سامانه‌های پدافند هوایی در هم آمیخته بود؛ وضعیتی که آن را «غیرواقعی» توصیف کرد.