فرانتس بکن‌باوئر، اسطوره فوتبال آلمان، درگذشت

فرانتس بکن‌باوئر، یکی از بزرگ‌ترین فوتبالیست‌های تاریخ فوتبال جهان و آلمان در ۷۸ سالگی درگذشت.

او به عنوان بازیکن در سال ۱۹۷۴ و به عنوان سرمربی در سال ۱۹۹۰ قهرمان جام جهانی شد. بکن‌باوئر از نامدارترین ستاره‌های تیم ملی آلمان غربی و باشگاه بایرن مونیخ بود و رسانه‌ها به او لقب «قیصر» و «امپراتور» داده بودند.

بایرن مونیخ همراه با این مدافع کلاسیک سه بار قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد. او ۵۸۲ بار برای این تیم بازی کرد.

بکن‌باوئر در سال ۱۹۷۲ قهرمان جام ملت‌های اروپا شد. در دوران حرفه‌ایش دو بار هم برنده توپ طلای فوتبال اروپا شد. او در جام جهانی ۱۹۶۶ انگلیس در ۲۰ سالگی چهار گل برای تیم ملی آلمان غربی زد و به عنوان بهترین بازیکن جوان مسابقات آن سال برگزیده شد.

او که در آن جام جهانی در پست هافبک بازی می‌کرد در فینال مامور مهار بابی چارلتون، ستاره تیم ملی فوتبال انگلیس بود، که مدتی قبل درگذشت. انگلیس در فینال ۲-۴ آلمان غربی را شکست داد. بکن‌باوئر بعدا به پست دفاع منتقل شد و ۱۰۳ بازی ملی در کارنامه داشت.

او به عنوان بازیکن همراه با بایرن مونیخ پنج بار قهرمان لیگ فوتبال آلمان، بوندس‌لیگا، شد و در سه باری که غول فوتبال آلمان قهرمان باشگاه‌های اروپا شد (۶-۱۹۷۴) بازوبند کاپیتانی این تیم را در اختیار داشت.

بسیاری از چهره‌های سرشناس فوتبال جهان درگذشت آقای بکن‌باوئر را تسلیت گفتند.

جولیان ناگلزمن، سرمربی تیم ملی فوتبال آلمان، گفت: «از نظر من فرانتس بکن‌باوئر بهترین بازیکن تاریخ فوتبال آلمان بود. نوعی که او پست لیبرو (سوئیپر) را بازی می‌کرد، فوتبال را تغییر داد. این نقش و علاقه‌ای که به حفظ توپ داشت، او را به بازیکنی آزاد بدل کرد.»

«بکن‌باوئر می‌توانست روی چمن شناور شود. به عنوان یک بازیکن و بعد از آن به عنوان یک مربی عالی بود. او بالاتر از هر چیزی بود و وقتی فرانتس بکن‌باوئر وارد اتاق می‌شد، همه می‌ایستادند.»

«فوتبالیستی بی‌همتا و انسانی دوست‌داشتنی»

بکن‌باوئر در سال ۱۹۷۷ بایرن را ترک کرد و به تیم کاسموس نیویورک پیوست. او همراه با پله، اسطوره فوتبال برزِیل به نماد این تیم آمریکایی بدل شد. تیمی که آندرانیک اسکندریان، مدافع تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۱۹۷۸، هم در آن بازی می‌کرد.

فرانتس بکن‌باوئر در سال ۱۹۸۳ بازنشسته شد و یک سال بعد از آن بدون این که تجربه مربی‌گری داشته باشد، به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال آلمان غربی انتخاب شد.

آلمان غربی در جام جهانی ۱۹۸۶ به فینال رسید اما آنجا مغلوب جادوی دیگو مارادونا و دیگر ستاره‌های تیم ملی آرژانتین شد. چهار سال بعد در جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا هم این دو تیم بار دیگر به فینال رسیدند و این بار آلمان غربی بود که با تک گل آندریاس برمه از روی نقطه پنالتی قهرمان جام جهانی شد.

گری لینکر، مهاجم سابق تیم ملی انگلیس، که در جام‌های جهانی ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ بازی کرده است، نوشت: «از شنیدن خبر درگذشت فرانتس بکن‌باوئر خیلی متاسفم. یکی از بزرگ‌ترین‌های ورزش ما. قیصر یکی از زیباترین فوتبالیست‌هایی بود که تمام افتخاراتش را با جذابیت شخصی بدست آورد.»

توماس مولر، مهاجم تیم ملی آلمان و باشگاه بایرن مونیخ، نیز گفت: «متاسفانه یکی از بزرگ‌ترین فوتبالیست‌های تاریخ باشگاه ما را ترک کرد. روحت در آرامش امپراتور فرانتس. هرگز کاری که برای فوتبال آلمان کردی را فراموش نخواهیم کرد.»

بکن‌باوئر یک دوره کوتاه در دهه ۱۹۹۰ میلادی هدایت باشگاه المپیک مارسی را هم به عهده داشت. او سپس در دو دوره هدایت بایرن مونیخ را به عهده گرفت و در سال ۱۹۹۶ به کادر اداری این باشگاه پیوست.

او رئیس باشگاه بایرن مونیخ شد و سپس به عنوان نایب رئیس فدراسیون فوتبال آلمان در سال ۱۹۹۸ انتخاب شد و نقشی اساسی در اعطای میزبانی جام جهانی ۲۰۰۶ به این کشور داشت.

برند نوئندورف، رئیس فدراسیون فوتبال آلمان، بکن‌باوئر را «از بزرگ‌ترین بازیکنانی که ورزش ما به خود دیده است» توصیف کرد و گفت: «با درگذشت او، فوتبالیستی بی‌همتا و یک انسان دوست‌داشتنی را از دست دادیم. او با دید بالا و ظرافتی که داشت، استانداردهای جدیدی در زمین ارائه کرد. فرانتس بکن‌باوئر میراث بزرگی در فدراسیون فوتبال آلمان و کل این ورزش باقی گذاشت.»